บทที่ 0007

เธออ้วกใส่สูทตัวใหม่ของกงเฉิน เขาขมวดคิ้วทันที

สุดท้ายอ้วกจนเหลือแต่น้ำกรด เอนตัวพิงรถอย่างอ่อนแรง

เฉินจิ่นรีบก้าวไปข้างหน้าและยื่นมือออกมา “นายท่านสาม ผมประคองคุณหนูหลินเอง”

กงเฉินถอดเสื้อนอกออกโดยตรง “ไม่ต้อง”

เขามองหลินจืออี้อย่างรังเกียจ แต่ก็ยังอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน

หลินจืออี้ถูกเขาอุ้มเข้าไปในห้องน้ำโดยตรง พอนั่งลงบนเคาน์เตอร์ เขาก็เอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนอาเจียนของเธอออก

"อย่า! ไม่เอา!”

หลินจืออี้ต่อต้านและผลักเขา แต่เธอที่อ่อนแอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ยังไง

กงเฉินถอดเสื้อผ้าของเธอออกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ร่องรอยของเมื่อคืนถูกเปิดเผยอย่างเต็มที่ภายใต้แสงไฟ

หลินจืออีรู้สึกละอายใจจนทนไม่ไหว ยกมือขึ้นดันคนตรงหน้า แต่กลับถูกเขากุมข้อมือไว้

ฝ่ามือของกงเฉินร้อนจนน่ากลัว

พอหลินจืออี้เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาที่ค่อยๆ ลึกซึ้งของเขา

กงเฉินไม่ให้โอกาสเธอต่อต้านแม้แต่น้อย เขาผลักเข่าของเธอออกและเข้าใกล้ร่างกายของเธอ

เธอตัวสั่นตามสัญชาตญาณและร่างกายของเธอปฏิเสธการจับของกงเฉิน

กงเฉินขมวดคิ้ว คว้าผ้าขนหนูที่วางซ้อนกันบนอ่างล้างมือมาเช็ดมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันไม่สนใจผู้หญิงที่เพิ่งอาเจียน”

หลังจากฟังจบ หลินจืออี้กําลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกปลดเปลื้องออก แล้วล้มลงในอ้อมกอดของงกงเฉิน

กงเฉินหลุบตาลงมองใบหน้าขาวซีดของเธอ เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก อ่อนแอมาก

“ยังปวดท้องอยู่เหรอ?”

หลินจืออี้ผงกหัว แม้แต่แรงที่จะพูดก็ไม่มี

กงเฉินเสียงต่ำ “ไร้ประโยชน์จริงๆ”

หลินจืออี้พูดอะไรไม่ออก รู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้ ร่างกายก็ตกลงไปด้วย

เธอไม่คาดหวังว่ากงเฉินจะปฏิบัติต่อเธออย่างดี

แต่เธอเหนื่อยและอึดอัดมาก

ทันใดนั้น แก้มของหลินจืออี้ก็ร้อนผ่าว ผ้าขนหนูอุ่นๆ ผืนหนึ่งเช็ดแก้มของเธอ แล้วเช็ดตัวของเธออีกครั้ง

อบอุ่น สบายจนอดถูไถไม่ได้

ผ้าขนหนูหยุดชั่วคราว

เสียงที่อันตรายดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ "วันนี้ฉันจะปล่อยคุณไปก่อน"

จากนั้น หลินจืออี้ก็ตัวเบาลง ถูกกงเฉินอุ้มไปที่เตียง

เมื่อตั้งสติได้ กงเฉินก็มีโจ๊กที่ให้คนรับใช้ต้มเสร็จแล้วเพิ่มมาหนึ่งชุด

นิ้วมือเรียวยาวบีบช้อนตํากับโจ๊ก ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าคลุมเครือ ท่าทางที่ดูอบอุ่น แต่กลับแฝงไปด้วยความก้าวร้าวรุนแรง

หลินจืออี้รู้ดีว่ากงเฉินไม่ได้เป็นห่วงเธอ เพียงแต่เธอยังตายไม่ได้เท่านั้นเอง

พอตั้งสติได้ เขาก็ยื่นโจ๊กขาวหนึ่งช้อนมาให้ที่ริมฝีปาก

เธอเม้มปากและอ้าปาก แต่โจ๊กนี้เธอยังไม่ได้กิน โทรศัพท์ของกงเฉินก็ดังขึ้น

มันคือซ่งหว่านชิว

เมื่อรับสาย เสียงร้องไห้ของซ่งหว่านชิวก็ดังมาจากปลายสาย

“นายท่านสาม ช่วยฉันด้วย ฉันไม่รู้ว่าใครพูดในที่สาธารณะบนอินเทอร์เน็ตว่าฉันเป็นผู้หญิงที่วางยาคุณเมื่อคืนนี้ พวกเขาบอกว่าฉัน... ฉันไร้ยางอาย เล่นลูกไม้... ฉันควรทํายังไง ฉันเหมือนถูกสะกดรอยตาม ฉันกลัวมาก”

กงเฉินฟังคําพูดของซ่งหว่านชิวแล้ว สายตาเย็นชาของเขากลับไปตกอยู่ที่หลินจืออี้

คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชาและออร่าที่ทําให้ผู้คนหวาดกลัว

ใช่

เขาคิดว่าเธอเป็นคนทํา

“รอผมนะ”

มีเพียงซ่งหว่านชิวเท่านั้นที่กงเฉินจะลดน้ำเสียงลงแบบนี้

แต่เมื่อวางสายไป เมื่อเผชิญหน้ากับหลินจืออี้ เขาก็กลายเป็นนายท่านสามผู้สูงส่งคนนั้นอีกครั้ง

แม้แต่การหมุนแหวนยังแฝงไว้ด้วยการหยอกล้อเธอ

วินาทีต่อมา ถ้วยโจ๊กร้อนๆก็ยัดเข้าไปในฝ่ามือของเธอ นิ้วทั้งสิบเชื่อมถึงหัวใจ เจ็บปวดจนทนไม่ไหว

เขากดหลังมือของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“คุณภาวนาให้เธอปลอดภัยดีกว่า”

หลินจืออี้มองเงาของกงเฉินหายไป

เช่นเดียวกับชาติที่แล้ว ไม่ว่าเมื่อไหร่และที่ไหน เขาก็สามารถไปที่ซ่งหว่านชิวได้เสมอ

ประตูค่อยๆ ปิดลง แต่มือของหลินจืออี้กลับไม่คลายออก ราวกับว่ามีเพียงความเจ็บปวดแบบนี้เท่านั้นที่สามารถทําให้เธอจดจําเรื่องหนึ่งได้

ห่างไกลจากกงเฉิน

เธอไม่โทษตัวเองอีกต่อไป ยกชามขึ้นดื่มโจ๊กรวดเดียวหมด

จากนั้นก็อาบน้ำแล้วลงไปนอน

แต่เห็นได้ชัดว่าสภาพแวดล้อมนั้นเงียบสงบและร่างกายก็เหนื่อยล้า แต่เธอก็ไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสงบสุข

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งรุ่งเช้า กงเฉินก็ยังไม่กลับมา

น่าจะอยู่กับซ่งหว่านชิวแล้ว

ในชาติก่อน กงเฉินก็อยู่กับซ่งหว่านชิวในวันนั้น จากนั้นก็มีลูกที่ชื่อซือเฉิน