บทที่ 0001

“ในเมื่อเธออยากตายขนาดนั้น ทำไมไม่แทงตัวเอง แทนที่จะเล่นมายากลกระโดดตึกแบบนี้!” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเอือมระอา

“ฉันก็คิดจะแทง...”

ทันใดนั้น เฉียวสือเนี่ยนก็รู้สึกว่าคำพูดของฮั่วเยี่ยนฉือมีบางอย่างที่ผิดปกติ

เธอกระโดดตึกตอนไหน?

“คุณผู้หญิงคะ ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว”

เวลานี้ ป้าหวังผู้เป็นสาวใช้ยกน้ำและยาเดินมายังด้านหน้าของเธอ

“ปวดศีรษะมากไหมคะ คุณหมอบอกว่าสมองของคุณมีอาการกระทบกระเทือนเล็กน้อย จึงจ่ายยามาให้ จะกินตอนนี้เลยไหม?”

เฉียวสือเนี่ยนไม่ได้ตอบกลับป้าหวัง เพราะเธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ภายในห้องนอนขนาดใหญ่

ดูจากการตกแต่งภายในห้อง เหมือนจะเป็นคฤหาสน์ตระกูลฮั่วในสมัยอดีต

ตั้งแต่เธออยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช ก็ไม่ได้กลับมาที่นี่สองปีกว่าแล้ว

หรือว่าเธอจะถูกฮั่วเยี่ยนฉือพากลับมาที่บ้าน?

ไม่ใช่!

มีดเล่มนั้นปักที่หัวใจของเธอ ในเมื่อยังไม่ตาย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ส่งไปห้องผ่าตัด

เฉียวสือเนี่ยนรีบก้มสำรวจดู กลับพบว่าหน้าอกไม่ได้เสียหายอะไรเลย!

แต่ศีรษะและข้อมือของเธอกลับพันด้วยผ้ากอซทางการแพทย์!

ฮั่วเยี่ยนฉือขมวดคิ้วมองท่าทางของเฉียวสือเนี่ยนที่เดี๋ยวเจ็บปวดเดี๋ยวตะลึงงันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จนรู้สึกหงุดหงิดใจ

“ครั้งหน้าเลือกกระโดดสถานที่สูง ๆ หน่อย ชั้นสองตกลงมามันไม่ตาย!”

เมื่อพูดอย่างเย็นชาเสร็จ เขาก็ก้าวขายาวออกจากห้องไป

เฉียวสือเนี่ยนไม่สนใจฮั่วเยี่ยนฉือ และตรวจสอบร่างกายของตัวเองต่อ

เธออยู่โรงพยาบาลจิตเวชมาสองปีกว่าจนสีหน้าซีดเซียวเหมือนขาดสารอาหาร รูปร่างผอมแห้ง แต่ในตอนนี้สีผิวของเธอกลับขาวนวลละเอียด ผิวมีความอวบอิ่มและเต่งตึง!