บทที่ 0018

เมื่อฮั่วเยี่ยนฉือเดินมาถึงชั้นล่าง ก็ไม่เห็นเฉียวสือเนี่ยนแล้ว

“ท่านประธาน คุณผู้หญิงนั่งรถกลับไปแล้วครับ” คนขับรถแจ้งให้ทราบอย่างระมัดระวัง

ฮั่วเยี่ยนฉือเม้มริมฝีปากล่าง จากนั้นก็ให้คนขับรถกลับไปที่วิลลาหลงเถิง

เมื่อเห็นรองเท้าของเฉียวสือเนี่ยนอยู่ที่ประตู เขาก็เดินขึ้นชั้นสองไป

ห้องของเฉียวสือเนี่ยนปิดสนิท และภายในก็ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ

ฮั่วเยี่ยนฉือหยุดลง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เคาะประตู

วันถัดไป เมื่อฮั่วเยี่ยนฉือออกกำลังกายเสร็จ ก็เดินลงมาชั้นล่าง และป้าหวังก็ได้เตรียมมื้อเช้าไว้พร้อมแล้ว

เมื่อเขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร ก็เหลือบมองไปที่ชั้นสอง “ไปเรียกเธอตื่นมารับประทานอาหารเช้าสิ”

ป้าหวังตอบกลับตามระเบียบ “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงออกไปแล้วค่ะ”

ออกไปแล้วเหรอ?

เมื่อวานเขาตั้งใจจะให้เวลาเฉียวสือเนี่ยนใจเย็นลง และคิดจะรอจนถึงเช้าค่อยถามเธอว่าเป็นอย่างไรบ้าง

สุดท้ายตอนเช้าตรู่แบบนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะออกไปแล้ว?

“เธอไปไหน?”

ป้าหวังส่ายหน้า “ดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ คุณผู้หญิงไม่ได้บอกไว้”

“แม้แต่อาหารเช้าคุณผู้หญิงก็ไม่ได้รับประทาน ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญต้องไปทำนะคะ” ป้าหวังเอ่ยเสริม

ฮั่วเยี่ยนฉือคิ้วขมวดแน่น “เข้าใจแล้ว ไปทำธุระของคุณเถอะ”

เมื่อป้าหวังเข้าไปในห้องครัว ฮั่วเยี่ยนฉือก็โทรศัพท์หาโจวเทียนเฉิง

“นายไปสืบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอะพาร์ตเมนต์ป๋ายอีอีมาหน่อย”

เมื่อคืนเฉียวสือเนี่ยนผิดปกติมากเกินไป

แม้เธอไม่เต็มใจที่จะขอโทษมากขนาดนั้น แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเธอยอมรับแล้ว

ก่อนที่จะขึ้นไปยังดี ๆ อยู่เลย และทำไมพอเจอป๋ายอีอีถึงดูเหมือนมีความคับแค้นใจ

ฮั่วเยี่ยนฉือไม่สงสัยเลยแม้แต่นิด ถ้าเขาไปถึงช้า เฉียวสือเนี่ยนอาจจะบีบคอป๋ายอีอีจนตายอยู่ตรงนั้นเลยก็ได้

สาเหตุอะไรกันแน่ที่ทำให้เธอมีปฏิกิริยาที่รุนแรงแบบนั้น?

......

เฉียวสือเนี่ยนนั่งรถมาถึงโรงพยาบาลที่โม่ซิวหย่วนรักษาตัวอยู่

เฉียวสือเนี่ยนขึ้นลิฟท์มาถึง ตามเลขห้องผู้ป่วยที่เขาบอกมาทางโทรศัพท์

ห้องที่โม่ซิวหย่วนพักอยู่เป็นห้องวีไอพี ไม่ได้มีแต่ห้องนอน ห้องรับแขก ยังมีห้องนั่งเล่นอเนกประสงค์ ภายในห้องยังมีโทรทัศน์จอแอลซีดีขนาดใหญ่ ตู้กดน้ำ โซฟาหนังแท้ และอื่น ๆ

หรูหรายิ่งกว่าห้องดีลักซ์ในโรงแรมเสียอีก

เมื่อเธอเคาะประตู พยาบาลรับจ้างก็วัดความดันโลหิตให้โม่ซิวหย่วนที่นั่งอยู่บนโซฟาเสร็จพอดี

“โอ้ คุณผู้หญิงฮั่วนี่ไวจริง ๆ !”

เมื่อเห็นเธอ โม่ซิวหย่วนก็ยิ้มอย่างน่าสนใจ “นึกยังไง คุณถึงมาเยี่ยมผมได้ล่ะ?”

เฉียวสือเนี่ยนเอาดอกลิลลี่ที่ซื้อมาวางไว้บนโต๊ะน้ำชา “คุณบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหนก็เป็นเพราะฉัน ฉันรู้สึกผิด จึงมาดูว่าร่างกายของคุณโม่พักฟื้นเป็นอย่างไรบ้างแล้วค่ะ”

โม่ซิวหย่วนจิปากอย่างประหลาดใจ “พวกคุณสามีภรรยาช่างน่าสนใจจริง ๆ สามีทำร้าย และส่งภรรยามาเยี่ยม”