เกิดใหม่ 1

“ท่านแม่ตื่น ๆ พวกข้าหิวแล้ว”

เสียงร้องเรียกพร้อมร่างที่ถูกเขย่าทำให้ฟางเหนียงลืมตาขึ้น ทว่าดวงตาของนางมีแต่กลิ่นไอสังหาร แม้แต่เด็กน้อยที่ไร้เดียงสายังถอยหลังอย่างหวาดกลัว ดวงตาคู่งามมองก้อนแป้งน้อยอย่างฉงนสงสัย ในยุคที่สิ้นหวังเช่นนี้ไม่ควรมีเด็กน้อยในวัยนี้ นางพยายามลุกขึ้นนั่งมองสถานที่แห่งนี้อย่างไม่เข้าใจ แม้โลกจะใกล้ล่มสลายแต่ไม่ควรทรุดโทรมเช่นนี้

ฟางเหนียงหลับตาแผ่สัมผัสไปรอบรัศมีรอบตัวหนึ่งกิโลเมตร ก็ต้องประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เพราะเวลานี้นางไม่อาจสัมผัสเหล่าซอมบี้ได้เลยแม้แต่น้อย

ที่สำคัญสถานที่แห่งนี้ราวกับไม่ใช่โลกที่ใกล้ล่มสลาย แต่เมื่อนึกไปถึงอดีตเวลานี้นางควรตายไปแล้ว เกิดใหม่ ? นั่นเป็นสิ่งที่นางพอคิดได้

“ท่านแม่”

เด็กน้อยก้อนแป้งเอ่ยเรียกมารดาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

‘ก้อนแป้งคู่นี้คือลูกข้า ?’

ฟางเหนียงมองก้อนแป้งแฝดตรงหน้าตาไม่พริบ นางลุกขึ้นยืนเดินวนรอบร่างของก้อนแป้งน้อยอย่างฉงนสงสัย ก่อนจะหยิกแก้มอวบอ้วนของก้อนแป้งอย่างใคร่รู้ หวังว่าเรื่องราวที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ จะไม่ใช่แค่ความฝันเท่านั้น เพราะนางเองก็เบื่อที่จะฆ่าสังหารกับซอมบี้ทุกวันแล้วเช่นกัน

เนื้อนุ่ม ๆ น่าฟัดของฝาแฝดทำให้รู้สึกดีไม่น้อย ใบหน้าน่ารักดวงตาที่มองมาไร้เดียงสาจนนางต้องปล่อยมือออกจากแก้มนิ่ม และสัมผัสนี้ทำให้นางมั่นใจว่านางไม่ได้ฝันไป

“ท่านแม่พวกข้าหิว”

แม้ดวงตาจะไร้เดียงสา แต่แสดงออกถึงความฉลาดหลักแหลม และคำเรียกขานนี่แหละที่เป็นปัญหาของนาง เกิดมาสามสิบห้าปียังไม่เคยมีแฟน แต่วันนี้นางกลับได้เป็นแม่คน ที่สำคัญนางไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและอยู่ร่างใคร

ทำไมถึงคิดว่าตัวเองรู้ว่าไม่ใช่ร่างของตัวเองนะหรือ นี่ไงมองแค่มือก็รู้แล้ว นางเป็นคนผิวสีน้ำผึ้งแต่เวลานี้ มือคู่นี้ของนางกลับขาวและบอบบางเสียจนกลัวจะหัก ที่สำคัญนางเจอกับราชาซอมบี้ขนาดนั้นก็ไม่น่าจะมีชีวิตรอด

สถานที่นางอยู่โกโรโกโสเสียจนไม่ใช่บ้าน แต่มันกลับเป็นที่ซุกหัวนอนของครอบครัวนี้ ความทรงจำเดิมของร่างนี้ก็ไม่มีทำให้นางจัดการยากเสียจริง

“ข้าชื่อว่าอะไร” นางย่อตัวลงจนตัวเท่าก้อนแป้งแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ฟางเหนียงขอรับ” คนซ้ายมือนางเอ่ยตอบอย่างสงสัย ดวงตากลมโตมองนางอย่างสับสนจนน่ารัก

ฟางเหนียงยกมือลูบศีรษะเล็ก ๆ นั่นอย่างปลอบโยน ชื่อของนางกับร่างนี้เหมือนกันนั่นทำให้นางพอใจไม่น้อย