ตอนที่ 125
ตอนที่ 125 พระจันทร์คืนนี้งดงามยิ่งนัก
October 22, 2026
ตอนที่ 125 พระจันทร์คืนนี้งดงามยิ่งนัก
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
หลังเยี่ยนเทียนซานกินยาควบรวมแก่นแท้ไปสามสี่เม็ด และปรับลมปราณในร่างให้สมดุลแล้ว
ในที่สุดก็ค่อย ๆ ดีขึ้น
“พี่สวี พี่เหอ พวกเราลากันตรงนี้ก็แล้วกันนะ”
เยี่ยนเทียนซานถอนหายใจเฮือกก่อนจะลุกขึ้นยืน พลางประสานมือคารวะให้กับนักพรตฉางเสวียนและสวีฉิงเทียน
สวีฉิงเทียนพิจารณาเยี่ยนเทียนซานเล็กน้อย แล้วพยักหน้าว่า “ไอพลังสงบลงแล้ว น่าจะมิมีปัญหาอะไรแล้ว”
นักพรตฉางเสวียนพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเราก็ลากันตรงนี้ก็แล้วกันนะ วันหน้าหากมีโอกาสพวกเราคงได้พบกันใหม่”
เยี่ยนเทียนซานยิ้มออกมาอย่างฝืดเฝื่อน ก่อนจะหมุนตัวจากไป
นักพรตฉางเสวียนเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงได้ร้องเรียกออกไป “พี่เยี่ยน ช้าก่อน”
เยี่ยนเทียนซานหันกลับไป พร้อมกับถามขึ้นว่า “พี่เหอ มีอะไรงั้นหรือ ? ”
นักพรตฉางเสวียนปรายตามองสวีฉิงเทียน และเอ่ยถามขึ้นอย่างลังเลว่า “พี่เยี่ยน ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว คืนนี้พวกท่านปู่หลานตั้งใจจะค้างกับท่านเย่ใช่หรือไม่ ? ”
สวีฉิงเทียนได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันไปมองเยี่ยนเทียนซานด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม้ผู้อาวุโสเย่จะเป็นบรรพจารย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน แต่วันนี้กลับมอบโชคและวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้แก่เขารวมทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์จื่อชิง
อีกทั้งการที่เขาคุกเข่าก่อนหน้านี้ ก็เท่ากับดินแดนศักดิ์สิทธิ์จื่อชิงยอมศิโรราบให้แก่ผู้อาวุโสเย่แล้ว
เช่นนั้นเขาจึงมีสิทธิ์ที่จะรับรู้ความเป็นไปของผู้อาวุโสเย่ด้วยเช่นกัน
เยี่ยนเทียนซานลังเลเล็กน้อย “น่าจะเป็นเยี่ยงนั้น”
นักพรตฉางเสวียนและสวีฉิงเทียนส่งสายตาให้กันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “พี่เยี่ยน แม้ท่านเย่จะเป็นบรรพจารย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนของข้า แต่ก็เคยมอบโชคและวาสนาให้แก่พวกท่านทั้งสอง เช่นนั้นข้าขอพูดตามตรงเลยก็แล้วกันนะ”
“พี่เหอ ท่านพูดถูกแล้ว”
เยี่ยนเทียนซานขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย “หากท่านมีสิ่งใดก็เอ่ยมาตรง ๆ ได้เลย หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะทำให้ได้ข้าเองก็ยินดีที่จะทำ”
นักพรตฉางเสวียนชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า “ข้าหมายความว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับท่านเย่ หวังว่าท่านจะแจ้งให้ข้าทราบทันที”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ ? ”
สวีฉิงเทียนได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างฉงน “ตบะบารมีของท่านเย่ลึกล้ำสุดจะหยั่ง คนระดับเขายังจะมีอะไรเกิดขึ้น หรือพบสิ่งที่มิคาดฝันอีกงั้นหรือ ? ”
“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”
นักพรตฉางเสวียนถลึงตาใส่สวีฉิงเทียนพร้อมกับเบ้ปากและกล่าวต่อว่า “ท่านบรรพจารย์เย่เก่งกาจเพียงใด ข้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ เขามอบวาสนามากมายเช่นนี้ให้แก่พวกเรา การที่ผู้น้อยเช่นเราจะแสดงความกตัญญูต่อเขาเป็นเรื่องที่มิถูกต้องหรือเยี่ยงไร ? ”
“ข้าเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง”
สวีฉิงเทียนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างเข้าใจว่า “พี่เหอ ช่างเป็นคนละเอียดรอบคอบจริง ๆ เป็นข้าเองที่คิดน้อยไป”
สวีฉิงเทียนกล่าวจบก็หันไปกำชับเยี่ยนเทียนซานว่า “พี่เยี่ยน ที่พี่เหอพูดมามีเหตุผล หากท่านเย่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ท่านต้องรีบส่งข่าวแจ้งให้ข้าและพี่เหอทราบด้วยล่ะ”
เยี่ยนเทียนซานประสานมือให้แก่สวีฉิงเทียนและนักพรตฉางเสวียนอีกครั้ง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ท่านทั้งสองได้โปรดวางใจ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นข้าจะส่งข่าวให้พวกท่านทราบทันที”
“จริงสิ ท่านพกหยกถ่ายทอดเสียงสองก้อนนี้ติดกายเอาไว้”
……………………………..
อีกด้านหนึ่ง
หลังจากเย่ฉางชิงและเยี่ยนปิงซินทาน ช่วยกันเก็บทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว
ดวงตะวันก็ลาลับขอบฟ้า หมอกสีแดงในยามเย็นก็ค่อย ๆ เคลื่อนมาปกคลุม
เย่ฉางชิงนอนอยู่บนเก้าอี้หวายตัวหนึ่งอย่างสบายอารมณ์ โดยอุ้มจิ้งจอกน้อยเอาไว้แนบอก
ราชันทมิฬที่มีร่างกายกำยำราวกับพยัคฆ์หมอบอยู่ข้างกายเย่ฉางชิงอย่างเกียจคร้าน
ส่วนเยี่ยนปิงซินก็นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ
“คุณหนูเยี่ยน ปู่ของท่านยังมิกลับมา จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือไม่ ? ”
เย่ฉางชิงหันไปถามเยี่ยนปิงซิน
เยี่ยนปิงซินที่เหมือนมีความในใจอะไรบางอย่าง เมื่อได้ยินคำถามของเย่ฉางชิงก็ได้สติขึ้นมา
“ท่านเย่ ท่านมิต้องเป็นกังวลหรอกเจ้าค่ะ ท่านปู่ของข้ามิมีทางเป็นอะไรแน่นอน อีกมินานก็คงจะกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”