ตอนที่ 13 ร้านเรามิรับซื้อหมูป่า

ตอนที่ 13 ร้านเรามิรับซื้อหมูป่า

“พวกเรามาดูเร็ว สตรีที่มากับท่านเย่นั่นใครกันน่ะ ? ”

“ทั้งรูปร่าง หน้าตา หน้าอกหน้าใจ ช่างน่าหลงใหลเสียจริง ๆ ”

“ใช่ ๆ สตรีนางนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ความงามของนางเทียบเคียงกับท่านเซียนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนก่อนหน้านี้ได้เลยนะเนี่ย แค่มิมีท่าทางเหมือนเซียนเท่านั้นเอง”

“พวกเจ้าว่าใช่ภรรยาของท่านเย่หรือเปล่า ? ”

“ใช่แล้ว ข้าเห็นมาตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว อาจจะเป็นไปได้นะ”

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทันทีที่เย่ฉางชิงและเยี่ยนปิงซินปรากฎตัว

เย่ฉางชิงที่เดินเอามือไพล่หลังอยู่ด้านหน้าทำราวกับมิได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์นั้น แต่เยี่ยนปิงซินกลับต่างออกไป

นางเป็นผู้บำเพ็ญพรตขั้นสร้างรากฐาน ประสาทสัมผัสทั้งห้าคล่องแคล่วว่องไว จึงได้ยินหัวข้อสนทนาของชาวเมืองได้อย่างชัดเจน

เมื่อได้ยินก็ทำให้แก้มแดงปลั่งราวกับลูกตำลึงสุกขึ้นมาอย่างมิรู้ตัว แต่นั่นยิ่งทำให้นางดูงดงามและมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก

หากเป็นในยามปกติ เยี่ยนปิงซินคงสั่งให้ลูกน้องของนางไปตำหนิหรือสั่งสอนคนพวกนี้อย่างมิลังเล แต่ตอนนี้กลับหาได้เป็นเช่นไม่

ยอดฝีมือที่เดินอยู่ด้านหน้านางยังมิแม้แต่จะสนใจ แล้วเหตุใดนางต้องใส่ใจเสียงนินทาเหล่านี้ด้วยเล่า

อีกทั้งสองวันมานี้การได้พูดคุยกับยอดฝีมือผู้อ่อนโยนท่านนี้ ทำให้นางรู้สึกชื่นชมเขาด้วยใจจริง

ทั้ง ๆ ที่เป็นยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งแต่กลับถ่อมตนยิ่งนัก นอกจากจะเป็นคนง่าย ๆ แล้วยังมีความอดทนต่อเรื่องต่าง ๆ ได้ดีอีกด้วย

หากได้รับความรักความใส่ใจจากยอดฝีมือท่านนี้ ต่อให้นางต้องอยู่ปรนนิบัติเขา เยี่ยนปิงซินก็จะมิตำหนิเขาแม้แต่น้อย และต่อให้นางเป็นสาวใช้คนหนึ่งของเขา นางก็จะมิลังเลเลย

ส่วนฐานะภรรยาที่ชาวบ้านพูดถึงนั้น นางมิกล้าแม้แต่จะคิดเสียด้วยซ้ำ ต้องเป็นสตรีที่งดงามและปราดเปรื่องถึงเพียงใดกัน ถึงจะเหมาะสมกับยอดบุรุษเช่นนี้ ?

คิดถึงตรงนี้เยี่ยนปิงซินก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของคนที่อยู่ตรงหน้า

นางทำได้เพียงลอบคิดภายในใจว่า “มิรู้ว่ายอดบุรุษที่อ่อนโยนเช่นท่านเย่ จะมีภรรยาที่งดงามเพียงใดกัน”

เยี่ยนปิงซินแม้จะรู้ว่าตนนั้นมิคู่ควรกับยอดคนตรงหน้าท่านนี้ แต่ในฐานะสตรีผู้หนึ่งแล้วก็อดที่จะใฝ่ฝันถึงมิได้

“ท่านลุงซุน ข้าขอหมูสามชั้น 2 ชั่ง” เย่ฉางชิงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเดินไปถึงหน้าร้านคนขายเนื้อซุน

คนขายเนื้อซุนมิได้ตัวสูงมากนักแต่ทว่ากลับมีร่างกายที่กำยำ ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเฉกเช่นคนทำงานหนัก

แม้บนใบหน้าของเขาจะมีรอยแผลเป็นอยู่ แต่ใบหน้ากลมป้อมนั้นมักจะมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ จึงทำให้เขาดูเป็นคนที่มีอัธยาศัยดีมิน้อย

คนขายเนื้อซุนเหลือบตามองเยี่ยนปิงซินที่อยู่ด้านหลังของเย่ฉางชิง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ท่านเย่ ท่านไปแต่งภรรยามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ? ”

“ภรรยา ? ” เย่ฉางชิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบตามองเยี่ยนปิงซินที่อยู่ข้าง ๆ พลันส่ายหน้าออกมายิ้ม ๆ “ท่านลุงซุนเข้าใจผิดแล้ว คุณหนูเยี่ยนนางเป็นแขกของข้า นางเพียงมาพักกับข้าชั่วคราวเท่านั้น”

คนขายเนื้อซุนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเฉือนเนื้อชิ้นใหญ่ส่งให้เย่ฉางชิง แต่มิวายที่จะส่งเสียงกระซิบหยอกล้อว่า “ท่านเย่ สตรีแถวนี้ล้วนแต่หยาบโลน ข้าเกรงว่าร่างกายท่านคงจะรับมิไหวหรอกกระมัง”

“คุณหนูท่านนี้ดูก็รู้แล้วว่ามิใช่คนธรรมดา ทั้งยังงดงามถึงเพียงนี้ ข้าว่าท่านลองคิดดูหน่อยก็ดีนะ ความจริงแล้วผู้ชายกับผู้หญิงนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้ว”

‘รับมิไหว ? ’

‘หมายความเช่นไรที่บอกว่าร่างกายข้าจะรับมิไหวกันนะ ? ’

‘เป็นบุรุษห้ามพูดคำว่ามิไหวออกมาเป็นอันขาด ! ’

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเย่ฉางชิงก็เข้มขึ้น มุมปากกระตุกอย่างห้ามมิอยู่

‘หากมิใช่เพราะมิมีรากวิญญาณ แถมเป็นผู้ทะลุมิติที่มิมีดัชนีทองคำล่ะก็ ข้าจะอัดสั่งสอนเสียให้เข็ด ! ’

แต่ด้วยฐานะของตัวเอง เย่ฉางชิงจึงทำได้เพียงควักเงินสองตำลึงจากอกเสื้อออกมาวางบนเขียง ก่อนจะส่งยิ้มให้คนขายเนื้อซุนแล้วหมุนตัวเดินจากไป

“ปัง ! ”

เย่ฉางชิงเดินจากไปเพียงมิกี่ก้าว ก็มีสตรีรูปร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านในร้าน เตะเพียงครั้งเดียวก็ทำให้คนขายเนื้อถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย

“ซุนหม่าจือ เมื่อครู่เจ้าพูดอะไรกับท่านเย่ ? ”