ตอนที่ 137 ท่านเย่ดีดพิณ

ตอนที่ 137 ท่านเย่ดีดพิณ

ครึ่งชั่วยามผ่านไป

ขณะที่พวกจางเฉินกำลังหารือกันอยู่นั้น รถม้าก็ค่อย ๆ วิ่งช้าลง

อีกทั้งด้านนอกรถม้าก็มีเสียงเอะอะดังขึ้นเป็นระลอก

“คนขับรถ เกิดอะไรขึ้น ? ”

มินานก็มีเสียงถามดังออกมาจากภายในรถม้า จากนั้นม่านตรงหน้าต่างก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง

บนถนนที่รถม้าหยุดอยู่ ผู้คนแออัดเบียดเสียด บรรยากาศคึกครื้นอย่างมาก

ชายหญิงทั้งเด็กและคนแก่มากหน้าหลายตา ทุกคนต่างใช้สองมือประคองเทียนเล่มหนึ่งเอาไว้ เดินกันไปอย่างระมัดระวัง จุดหมายคือภูเขาตะวันออกที่อยู่ตรงหน้า

เห็นได้ชัดว่าจุดหมายของพวกเขาก็คือ อารามฉางชิงที่ตั้งอยู่บนเขาตะวันออกด้านหน้านั่นเอง

ส่วนเทียนที่พวกเขาถือไว้ในมือนั้นเป็นส่วนหนึ่งในการขอพร ที่สืบทอดกันมาของชาวแคว้นต้าเยี่ยน

วิธีขอพรวิธีนี้จะมีการสลักชื่อเอาไว้บนเทียน ก่อนจะขอพรก็จุดเทียนและคุกเข่าสามครั้ง จากนั้นก็คำนับอีกเก้าครั้ง

จากนั้นก็ถือเทียนเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วมุ่งหน้าไปยังอารามภายในเมืองหลวง

ด้านล่างของอารามส่วนใหญ่มักจะสร้างลานเอาไว้ เทียนเหล่านี้จะถูกนำมาวางไว้บนลานแห่งนี้ ก่อนจะทำการกราบไหว้ขอพรเป็นสิ่งสุดท้าย

เนื่องจากหลังสร้างอารามฉางชิงแล้วได้ปรากฏนิมิตขึ้น

เช่นนั้นผู้คนในเมืองหลวงจึงได้พากันมาสักการะท่านเทพฉางชิง ที่ตั้งอยู่ในอารามฉางชิงด้วยความศรัทธามากยิ่งขึ้นไปอีก

อีกทั้งวันนี้อารามฉางชิงก็ปรากฏนิมิตอีกครั้ง โดยเฉพาะหลังจากไอพลังลึกลับได้แผ่ปกคลุมฝั่งตะวันออกเอาไว้

แทบทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่า เป็นเพราะท่านเทพฉางชิงได้เดินทางผ่านเมืองหลวง จึงได้ประทานวาสนาบารมีนับอนันต์ให้

เช่นนั้นจึงเกิดปรากฏการณ์ตรงหน้าขึ้น

เวลานี้เมื่อทอดสายตามองออกไป ถนนทั้งสายสว่างไสว ราวกับมังกรไฟกำลังเคลื่อนตัวไปทางภูเขาตะวันออกอย่างช้า ๆ

ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับจางเฉินก็ได้เอ่ยถามอย่างนอบน้อมว่า “อาจารย์ ในสมัยโบราณเคยมีบันทึกเอาไว้ว่า ใต้หล้ามีพลังที่ไร้รูปลักษณ์เรียกว่าพลังแห่งศรัทธา หากเทพเจ้าได้รับมันจะสามารถหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณได้”

“คืนนี้มีสาวกมากันมากมายเช่นนี้ มิรู้ว่าท่านเทพฉางชิงจะสัมผัสพลังแห่งศรัทธานี้ได้หรือไม่ขอรับ ? ”

จางเฉินผงะเล็กน้อย หัวเราะราวกับเย้ยหยันตัวเอง

“ก็อาจเป็นไปได้”

…………………………

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากเยี่ยนเทียนซานและเยี่ยนหยางเหนียนกลับไปแล้ว

เยี่ยนจิ่งหงก็ได้สั่งให้สาวใช้ไปเตรียมมื้อค่ำ จากนั้นเขาและเยี่ยนปิงซินก็เดินดูรอบ ๆ คฤหาสน์เป็นเพื่อนเย่ฉางชิง

มิถึงครึ่งชั่วยาม ก็มีสาวใช้วิ่งมารายงานว่ามื้อค่ำได้จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ขณะที่เย่ฉางชิงอุ้มถูสือซานแนบอก รวมทั้งเยี่ยนจิ่งหงสองคนพี่น้องมาถึงห้องทานอาหาร

บนโต๊ะต่างเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศหลากหลายชนิด

เย่ฉางชิงกวาดตามองเล็กน้อย ก็พบว่าบนโต๊ะนั้นมีอาหารหลายสิบอย่าง

หลังจบมื้ออาหาร

เยี่ยนจิ่งหงและเยี่ยนปิงซินได้น้อมส่งเย่ฉางชิงเรียบร้อยแล้ว เย่ฉางชิงก็ได้กลับมายังห้องที่มีคนจัดเตรียมเอาไว้ให้

ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างประณีต ดูงดงามและโดดเด่น เหมาะที่จะใช้พักผ่อนยิ่งนัก

หลังจากเยี่ยนจิ่งหงและเยี่ยนปิงซินจากไป

เย่ฉางชิงที่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ก็ได้มานั่งยังโต๊ะกลมตัวหนึ่งตามลำพัง

“เมืองหลวงนี่ช่างดีจริง ๆ แต่คนตระกูลเยี่ยนดูแลข้าดีเกินไปหรือเปล่านะ ข้าถึงรู้สึกอึดอัดเยี่ยงนี้”

“คฤหาสน์โอ่อ่าหรูหรา ทั้งยังถูกออกแบบและตกแต่งมาอย่างดี ราวกับตั้งใจเตรียมเอาไว้เพื่อข้าโดยเฉพาะ ข้าเพียงแค่มอบภาพอักษรพู่กันให้พวกเขาเพียงภาพเดียว ต่อให้พวกเขาจะหลงใหลภาพอักษรพู่กันมากเพียงใด ก็มิน่าจะต้องต้อนรับข้าถึงเพียงนี้นี่นา?”

เย่ฉางชิงพูดกับตัวเองไปพลาง ก็คลึงหว่างคิ้วของตัวเองไปด้วย คล้ายกับรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจนเย่ฉางชิงถึงกับขมวดคิ้วมุ่น และพูดกับตัวเองต่อว่า “ในเมื่อพวกเขาหลงใหลภาพอักษรพู่กันของข้าถึงเพียงนี้ งั้นข้าก็จะมอบภาพให้พวกเขาอีกสักสองสามภาพก็แล้วกัน ใช่แล้ว คงต้องทำแบบนี้แล้วล่ะ”