ตอนที่ 151 ขอบคุณท่านเย่ที่ประทานวาสนาเช่นนี้ให้

ตอนที่ 151 ขอบคุณท่านเย่ที่ประทานวาสนาเช่นนี้ให้

ตอนนี้เย่ฉางชิงรู้สึกหมดคำจะพูดจริง ๆ

ถึงแม้กลหมากปริศนาภาพที่สองจะดูซับซ้อน และสถานการณ์ของกลหมากดูเคร่งเครียดกว่าภาพที่หนึ่ง

แต่หลังจากที่เย่ฉางชิงมองกลหมากออก จึงพบว่ากลหมากภาพที่สองนี้ใช้ลูกเล่นเดิมมิมีผิดเพี้ยน

อีกทั้งตำแหน่งที่ทำลายกลหมากยังเป็นตำแหน่งเดียวกันอีกด้วย

เดิมเย่ฉางชิงคิดว่ากลหมากภาพที่สองจะมีการเปลี่ยนแปลง แต่สุดท้ายก็เพียงแค่เปลี่ยนน้ำแกงมิเปลี่ยนยา1 นี่เอง

ทำให้ความตื่นเต้นของเขาหายไปเกือบครึ่งทันที

ทว่าหลังจากที่เขาแก้กลหมากปริศนาภาพที่สองได้แล้ว ก็มีลำแสงส่องมาที่หน้าผากของเขา และมีเสียงแหบแห้งเสียงนั้นดังขึ้นเช่นเดิม

แต่สุดท้าย ?

หลังจากที่เสียงนั้นเอ่ยจบ ก็มิมีอะไรเกิดขึ้นอีกเช่นเคย

แม้จะรู้สึกมิพอใจ แต่เขาก็เลือกที่จะรออย่างเงียบ ๆ ราวหนึ่งก้านธูป

ดวงตาเรียวยาวของเย่ฉางชิงจึงค่อย ๆ ลืมขึ้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย

‘ไหนล่ะที่เรียกว่าถ่ายทอดความทรงจำ ? ’

‘ล้อกันเล่นเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘กลหมากคล้ายกันยังพอทำใจรับได้ แต่เรื่องถ่ายทอดความทรงจำอะไรนี่กลับหลอกลวงกันเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แล้วเจ้าจะทำให้มันซับซ้อนเช่นนี้ทำไมกัน ! ’

‘หรือว่าผู้แข็งแกร่งสมัยบรรพกาลผู้นี้ ชอบหลอกลวงผู้อื่นเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘มิหนำซ้ำความแตกฉานในวิถีหมากก็มิได้ดูสูงส่งสักเท่าไร ! ’

‘ยุคนั้นเขามิมีกำหนดขั้นต่ำไว้เลยหรือเยี่ยงไรกัน ! ’

เย่ฉางชิงอดที่จะพร่ำบ่นไม่ได้

หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เย่ฉางชิงจึงหันไปมองทางหลู่ฉี ก่อนเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างเย็นชาว่า “ผู้ดูแลหลู่ รบกวนเปิดม้วนกลปริศนาอีกภาพให้ข้าที”

‘หืม ? ! ’

ทันทีที่เย่ฉางชิงเอ่ยออกไปเช่นนั้น ทุกคนต่างก็พากันตกตะลึงอีกครั้ง

โดยเฉพาะน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชาของเขา ทำให้บัดนี้แผ่นหลังทุกคนต่างชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬเย็นเหยียบ

แม้แต่พวกเยี่ยนเทียนซานเองก็เช่นกัน

“ผู้อาวุโสเย่เป็นอะไรไป เหตุใดถึงได้มิพอใจเช่นนี้ หรือว่ามีเรื่องอะไรที่ไปละเมิดข้อห้ามของเขาเข้างั้นหรือ ? ”

“ท่านบรรพบุรุษ หรือว่ากลหมากปริศนาภาพนี้จะมีปัญหาอะไรหรือไม่เจ้าคะ ? ”

“ใช่แล้ว ท่านบรรพบุรุษหรือว่าหอสายลมจันทราจะทำบางอย่างกับกลหมากปริศนาภาพนี้เจ้าคะ ? ”

“เป็นไปได้”

“เยี่ยนจิ่งหงวันนี้หลังกลับไปแล้ว เจ้าช่วยส่งคนมาตรวจสอบเรื่องนี้ที หากกลหมากปริศนาภาพนี้มีปัญหาจริง ให้ขับหอสายลมจันทราออกจากเมืองหลวงทันที”

“ท่านบรรพบุรุษ ข้าจะส่งคนไปที่จวนผู้กล้าให้พวกเขาไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้ขอรับ”

“……”

“ผู้อาวุโสเป็นอะไรไปหรือ ? ”

“ใช่แล้ว หรือว่ากลหมากปริศนา 13 ภาพนี้จะมีความลับบางอย่างที่มิมีผู้ใดล่วงรู้ ทว่ากลับละเมิดบรรทัดฐานของท่านผู้อาวุโสเข้า ? ”

“ใช่แล้ว เป็นไปได้”

“มิใช่ ข้าว่าต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน ! ”

ขณะที่ทุกคนกำลังก้มหน้ากระซิบกระซาบกันอยู่นั้น

หลู่ฉีก็มีสีหน้าซีดเผือดลง เหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผากอย่างอดมิได้

‘เทพแห่งหมากท่านนี้เป็นอะไรไป ? ’

‘สามารถแก้กลหมากปริศนาได้ติดกันถึง 2 ภาพ ตามหลักแล้วควรจะดีใจถึงจะถูก แต่เหตุใดกลับดูเหมือนมิพอใจเช่นนี้เล่า ? ’

‘หรือว่ากลหมากปริศนานี่จะมีปัญหาจริง ๆ ? ’

‘แต่เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

‘กลหมากปริศนาสิบสามภาพนี้ถูกผนึกเก็บไว้ที่ห้องนั้นอย่างดีมาโดยตลอด ผนึกด้านบนยังได้นักวางค่ายกลแห่งยุคมาเป็นคนทำให้อีกด้วย มิหนำซ้ำผู้ที่มีตบะบารมีต่ำกว่าระดับแดนเทวา ก็มิมีผู้ใดจะสามารถทำลายผนึกรอบ ๆ ได้’

‘ใช่แล้ว ! ’

‘หรือว่าภาพกลหมากปริศนานี้มีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ? ’

‘เมื่อเทพหมากท่านนี้แก้กลหมากปริศนาสองภาพติด ๆ กัน ตอนนี้จึงเกิดความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมา ? ’

‘อืม น่าจะเป็นเช่นนั้น ! ’

หลู่ฉีคิดได้เช่นนั้นจึงลองถามหยั่งเชิงว่า “มิทราบว่าท่านต้องการพักสักครู่ แล้วค่อยแก้กลหมากปริศนาที่เหลือต่อดีหรือไม่ขอรับ ? ”