ตอนที่ 158 จักรพรรดิมารฟื้นคืน

ตอนที่ 158 จักรพรรดิมารฟื้นคืน

เสียงพิณค่อย ๆ ดังขึ้น

เย่ฉางชิงหลับตาลง นิ้วอันเรียวยาวทั้งห้านิ้วกรีดลงเบา ๆ บนสายพิณ ดูคุ้นเคยและเป็นธรรมชาติ ให้ความรู้สึกงดงามยิ่งนัก

แต่ที่น่าหลงใหลที่สุดก็คือเสียงพิณ

การเปลี่ยนท่วงทำนองเกือบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ อีกทั้งตัวเพลงฮั่วฟานนี้ยังแฝงเอาไว้ด้วยความเศร้าสร้อย

เมื่อฟังไปครู่หนึ่งก็จะสามารถทำให้ร่างกายและจิตใจของคนสงบลงอย่างรวดเร็ว แต่กลับให้ความรู้สึกโศกเศร้าอย่างน่าประหลาด

เมื่อเสียงพิณอันไพเราะดังออกไป มิเพียงแต่ทำให้ทั้งชั้นพิณเงียบสงบลง แต่ทั่วทั้งหอสายลมจันทรา รวมถึงอีกหลาย ๆ ที่นอกจากหอสายลมจันทราก็เงียบสงบลงเช่นกัน

ทันใดนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อย ๆ มองขึ้นไปทางชั้นบนสุดของหอสายลมจันทรา

ส่วนผู้คนที่อยู่บนชั้นพิณต่างมีสีหน้าที่แฝงเอาไว้ด้วยความตื่นตระหนก สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังที่นั่งอยู่ใกล้เสาแกะสลัก

วินาทีนี้ราวกับว่าพวกเขาได้เห็นเซียนลงมานั่งอยู่ตรงนั้น และกำลังบรรเลงดนตรีอันไพเราะ เพื่อชำระล้างจิตใจและวิญญาณให้พวกเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น

โดยเฉพาะหลิวหรูเยียนที่มีรูปร่างอวบอัดและสวมกระโปรงสีแดงสดนั้น กำลังรู้สึกราวกับทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน

ก่อนที่ถานไถชิง เสวี่ยจะปรากฏตัวในชั้นพิณแห่งนี้ ความแตกฉานในวิถีดนตรีของนาง ทั่วทั้งเมืองหลวงยากที่จะมีผู้ใดเทียบเคียงได้

เพราะการปรากฏตัวคราแรกของถานไถชิง เสวี่ย และการบรรเลงเพลง ๆ หนึ่งต่อหน้านางเมื่อมินานมานี้

นางถึงได้เข้าใจคำพูดที่เทพท่านหนึ่งเคยกล่าวเอาไว้อย่างลึกซึ่ง

‘เหนือเขายังมีเขา เหนือฟ้ายังมีฟ้า ! ’

ถ้าหากจะเทียบความแตกฉานในวิถีดนตรีอันน้อยนิดของนางกับของถานไถชิง เสวี่ยแล้ว ก็คงเปรียบได้กับเงาที่สะท้อนของเมล็ดข้าวสารกับดวงจันทร์อันเจิดจ้า

ทว่าบัดนี้หลังจากที่นางได้ยินท่านเย่บรรเลงเพลงนี้แล้ว

จู่ ๆ ก็รู้สึกราวกับตนเองมิเคยมีความรู้ใด ๆ มาก่อน

ขณะเดียวกัน เยี่ยนเทียนซานที่ได้ยินเย่ฉางชิงดีดพิณเป็นคราแรก เวลานี้ก็อดมิได้ที่จะใจสั่นขึ้นมา ใบหน้าเย็นชานั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เพราะเขานั้นพึ่งเข้าสู่แดนเทวาได้มินาน

แต่หลังจากได้ยินเสียงพิณเช่นนี้ ราวกับจิตใจรู้สึกปลอดโปร่งยิ่งกว่าเดิม พลังวิญญาณภายในกายค่อย ๆ หมุนเวียนไปตามวิถีบางอย่าง

เวลามิถึงครึ่งก้านธูป เหมือนกับว่าระดับขั้นของเขาจะแข็งแกร่งขึ้น

‘วาสนา ! ’

‘นี่มันคือสุดยอดวาสนาจริง ๆ ! ’

เยี่ยนเทียนซานคิดได้ดังนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาลง ระหว่างฟังเสียงพิณที่กำลังบรรเลง ก็ค่อย ๆ พิจารณาความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายไปด้วย

ขณะเดียวกัน

ณ สำนักศึกษาตงหลัน

จางเฉินกำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่ที่หน้าตำหนักเฉียนเซียนบนภูเขาด้านหลัง

หลังจากที่คืนนั้นได้รู้สึกถึงกลุ่มไอพลังสีดำที่หน้าอารามฉางชิงแล้ว เขาก็ใคร่ครวญกับตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าควรจะไปตามหาท่านเทพท่านนั้นทางทิศใต้ของเมืองหลวงดีหรือไม่

เพราะวันนี้มีศิษย์ผู้หนึ่งได้มาหาเขา

บอกว่าขุนนางสำคัญในราชสำนักได้มีการเสนอให้การมีการแก้ไขกลยุทธ์ของกรมกลาโหม อีกทั้งฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอย่างเยี่ยนหยางเหนียนยังตอบรับโดยมิมีการลังเลแต่อย่างใด

เรื่องนี้จึงทำให้เห็นถึงเจตนาของเยี่ยนหยางเหนียนได้อย่างชัดเจน

ว่าเขาต้องการที่จะเปิดศึก เพื่อจบสถานการณ์ที่จงหยวนถูกปกครองโดยสี่แคว้นใหญ่

เห็นได้ชัดว่าสาเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ เกิดจากนิมิตฟ้าประทานที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงเมื่อมินานมานี้ อีกทั้งโชคนับอนันต์ที่หนุนนำแคว้นตาเยี่ยนเอาไว้

และการที่จะยับยั้งเรื่องทั้งหมดนี้ มีเพียงท่านเทพฉางชิงท่านนั้นเพียงผู้เดียว

จางเฉินคิดถึงตรงนี้แล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างแน่วแน่ว่า “หากแคว้นต้าเยี่ยนเปิดศึก จะต้องส่งผลกระทบไปทั่วอย่างแน่นอน อีกสามแคว้นที่เหลือก็ย่อมเข้าสู่ความโกลาหลไปด้วย”

“ถึงตอนนั้นเมื่อเกิดการช่วงชิงอำนาจ ราษฎร์ทั่วทั้งจงหยวนจะต้องเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า อีกทั้งทั้งสี่แคว้นต่างก็มีพลังแข็งแกร่ง หากเปิดศึกจะต้องใช้เวลายาวนาน นี่มันหายนะชัด ๆ ! ”

เอ่ยถึงตรงนี้ อารามฉางชิงที่อยู่บนภูเขาตะวันออกก็มีลำแสงทะยานพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

ขณะเดียวกันก็มีเสียงพิณลอยออกมาจากที่นั่นด้วย