ตอนที่ 166 แม่นางน้อย ท่านเบา ๆ หน่อยเถอะ !

ตอนที่ 166 แม่นางน้อย ท่านเบา ๆ หน่อยเถอะ !

หลังจากบ่นพึมพำในใจเสร็จแล้ว

เย่ฉางชิงก็มิได้พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น

จะบอกผู้ดูแลภัตตาคารมิได้ ว่านายท่านของพวกเจ้าตาบอด หรือสมองเพี้ยนไปแล้วหรือเยี่ยงไร ภาพเช่นนี้มีมูลค่าถึง 180,000 ตำลึงทองงั้นหรือ ?

ตอนนั้นเอง

“ต้องบอกว่าภาพ ๆ นี้มองแวบแรกนับว่ามิเลวจริง ๆ ”

เยี่ยนปิงซินเบนสายตากลับมา พลางส่ายหน้าไปมา “แต่หลังจากพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว กลับพบว่ายังมีข้อบกพร่องอยู่มาก เทียบกับภาพวาดของท่านเย่แล้วยังนับว่าต่างกันราวฟ้ากับเหวก็ว่าได้”

จากนั้น

“แต่ข้ารู้สึกว่าภาพนี้มิเลวเลย เทียบกับผลงานก่อนหน้านี้ของอาจารย์ปี้เหลียนแล้ว ภาพนี้มิว่าจะเป็นความเหมือนจริง หรือแนวความคิดล้วนทำได้ดีกว่าเดิมมาก”

หลังจากเยี่ยนจิ่งหงที่ยืนอยู่ข้างกายเยี่ยนปิงซินได้ฟังคำวิจารณ์แล้ว ก็ได้เอ่ยออกมาตามความเห็นของตนบ้าง จากนั้นก็เหลือบมองเย่ฉางชิงพร้อมกับเอ่ยว่า “ข้าว่าภาพนี้ 180,000 ตำลึงทองนับว่ามิแพง แต่จะบอกว่าราคาถูกก็คงมิได้”

ผู้ดูแลภัตตาคารร่างท้วมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหัวเราะออกมา “ดูท่าคุณชายท่านนี้คงจะเป็นนักวาดภาพ และชอบสะสมผลงานของอาจารย์ปี้เหลียนเช่นกันสินะ”

เยี่ยนจิ่งหงเอ่ยราวกับภาคภูมิใจว่า “ที่บ้านข้ามีภาพของอาจารย์ปี้เหลียนจำนวนหนึ่งสะสมเอาไว้จริง ๆ ”

เย่ฉางชิงได้ยินเช่นนั้นก็อดมิได้ที่จะเม้มริมฝีปากทันที

ดีกว่าเดิม ?

เช่นนั้นผลงานก่อนหน้านี้ของอาจารย์ปี้เหลียนท่านนี้ก็คงแย่กว่านี้อีกสินะ !

อีกทั้งภาพวาดเช่นนี้คู่ควรกับการเป็นของสะสมด้วยงั้นหรือ ?

ยังมีคุณชายตระกูลเยี่ยนผู้นี้อีก

ท่าทางดูราวกับบัณฑิต แต่ความรู้ความเข้าใจในเรื่องภาพวาดกลับตื้นเขินถึงเพียงนี้

ก่อนหน้านี้ในสายตาของเย่ฉางชิง

เยี่ยนปิงซินแม้ว่าจะมิได้ฉลาดเท่าไรนัก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเยี่ยนจิ่งหงผู้นี้กลับฉลาดน้อยกว่าเยี่ยนปิงซินไปอีก

สมกับที่เป็นลูกเศรษฐีจริง ๆ !

มีทายาทเช่นนี้ต่อให้ตระกูลเยี่ยนจะร่ำรวยเพียงใด มิช้าคงได้หมดตัวเป็นแน่

หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เห็นแก่ที่ตระกูลเยี่ยนปฏิบัติกับเขาอย่างดี เย่ฉางชิงจึงเอ่ยกับเยี่ยนจิ่งหงอย่างใจเย็นว่า “คุณชายเยี่ยน สิ่งที่ภาพทิวทัศน์ต้องมีมิใช่ความเสมือนจริง แต่อยู่ที่แนวความคิดของภาพ ๆ นั้น”

เยี่ยนจิ่งหงได้ยินเช่นนั้นก็ผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเย่ฉางชิง

ขณะเดียวกัน ผู้ดูแลภัตตาคารก็เกิดประกายบางอย่างแวบผ่านในดวงตา

‘เจ้าหนุ่มผู้นี้เป็นใครกันแน่ ? ’

‘ช่างสามหาวยิ่งนัก ! ’

‘ถึงกับกล้าวิจารณ์ภาพวาดของอาจารย์ปี้เหลียน มิรู้จักที่ต่ำที่สูงหรือเยี่ยงไร ? ’

แม้ภายในใจจะคิดเช่นนั้น

แต่ด้วยความที่เป็นผู้ดูแลภัตตาคาร รวมทั้งกฎของหอจุ้ยเซียน ผู้ดูแลภัตตาคารทำได้เพียงมองไปยังบุรุษหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้อย่างอดทน

เย่ฉางชิงชี้ไปยังภาพวาดที่อยู่บนผนังมิไกลนักแล้วเอ่ยต่อว่า “ท่านลองมองภาพ ๆ นี้ให้ดีสิ มิว่าจะเป็นภูเขา น้ำ ต้นไผ่ ก้อนหิน ล้วนแล้วแต่สมจริงเกินไป เช่นนั้นจึงทำให้ภาพโดยรวมขาดเสน่ห์ดึงดูด ทำให้แนวความคิดของภาพนี้ถูกลดทอนอย่างมาก”

เอ่ยจบ เย่ฉางชิงก็หันกลับไป

เห็นเยี่ยนปิงซินและถานไถชิง เสวี่ย รวมทั้งเยี่ยนเทียนซานพยักหน้าเห็นด้วย

ส่วนเยี่ยนจิ่งหงขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังภาพทิวทัศน์ที่แขวนอยู่บนกำแพง ด้วยท่าทางมึนงงเช่นเดิม

ผู้ดูแลภัตตาคารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เองก็เช่นกัน

“เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน”

เย่ฉางชิงถอนหายใจอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยกับเยี่ยนปิงซินว่า “คุณหนูเยี่ยน ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว เจ้าสั่งอาหารก่อนเถอะ ข้าจะใช้ภาพทิวทัศน์นี้เป็นต้นแบบ และจะวาดภาพใหม่อีกภาพให้กับภัตตาคารนี้”

“วาดภาพ ? ”

เยี่ยนปิงซินเผยสีหน้าประหลาดใจขึ้นมาทันที เอ่ยอย่างคาดมิถึงว่า “ท่านเย่ ท่านจะภาพวาดที่นี่หรือเจ้าคะ ? ”

ขณะเดียวกันมิเพียงเยี่ยนปิงซินเท่านั้นที่มีสีหน้าประหลาดใจ ถานไถชิง เสวี่ยและเยี่ยนเทียนซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดมิได้ที่จะตกใจเช่นกัน

‘ท่านเย่วาดภาพที่นี่ ต้องการที่จะประทานโชควาสนาให้แก่หอจุ้ยเซียนงั้นหรือ ? ’

‘ใช่แล้ว ! ’

‘ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ! ’

เย่ฉางชิงมองไปรอบ ๆ แล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย “การตกแต่งของที่นี่วิจิตรงดงาม เช่นนั้นภาพวาดที่แขวนที่นี่ก็ควรที่จะเหมาะสมด้วย”

เยี่ยนปิงซินที่เห็นท่าทางมิใส่ใจของผู้ดูแลภัตตาคารก็รีบเอ่ยเร่งทันที “เถ้าแก่ มัวยืนอึ้งอยู่ทำไมกัน ยังมิรีบสั่งให้คนนำเครื่องเขียนมาอีก ! ”

เย่ฉางชิงโบกมือไปมา “มิเป็นไร ข้าเอาชุดเครื่องเขียนมาด้วย มิต้องรบกวนเถ้าแก่หรอก”

เอ่ยจบเย่ฉางชิงก็ตรงไปยังหน้าโต๊ะตัวหนึ่ง ก่อนจะเพ่งสมาธิแล้วหยิบเครื่องเขียนออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ

หลังจากกางกระดาษซวนแผ่นหนึ่งออกแล้ว เย่ฉางชิงก็เงยหน้าขึ้นมองภาพทิวทัศน์บนผนังเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มจรดพู่กันลงไป