ตอนที่ 176 ภาพนี้ของข้ามีมูลค่าเท่าใด ?

ตอนที่ 176 ภาพนี้ของข้ามีมูลค่าเท่าใด ?

ตำนานเกี่ยวกับเจดีย์เสวียนหวงนั้นเก่าแก่มาก

ตามตำนานกล่าวว่าในยุคนั้น แม้สิ่งมีชีวิตบนโลกจะมีอยู่เพียงน้อยนิด ต่างก็ล้วนแต่มีความน่ากลัว

พวกเขามีพลังมหาศาลที่สามารถผลักภูเขาพลิกทะเลได้อย่างง่ายดาย เพียงแต่ไร้ซึ่งสติปัญญาเท่านั้น

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานเท่าใดมิทราบได้ ก็ได้มีบุคคลลึกลับท่านหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

และได้ใช้หลักการฟ้าดินเพื่อช่วยให้สิ่งมีชีวิตบนโลกเกิดการตรัสรู้

มินานฟ้าก็ประทานเมฆมงคล รวมทั้งเจดีย์โบราณลึกลับหลังหนึ่งลงมา

เจดีย์หลังนี้ก็ถูกคนรุ่นหลัง เรียกต่อ ๆ กันว่าเจดีย์เสวียนหวง

แต่ด้วยเพราะตำนานนี้เก่าแก่เกินไป จึงมิพบแม้แต่ร่อยรอยการบันทึกของคนรุ่นหลังต่อจากยุคนั้นอีก

นับตั้งแต่นั้นจนถึงบัดนี้ ตำนานเกี่ยวกับเรื่องนี้แม้จะบอกว่าตำราโบราณบางเล่มจะมีบันทึกอยู่บ้าง แต่แทบจะมิมีคนเชื่อว่าโลกนี้จะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้อยู่

เยี่ยนเทียนซานและมู่หรงลี่จูเองก็เช่นกัน

เช่นนั้นเมื่อพวกเขาทั้งสองคนได้เห็นเจดีย์โบราณหลังนั้น ท่ามกลางหมอกลาง ๆ รวมทั้งไอพลังอันน่ากลัวที่แผ่ออกมา

อีกทั้งนิมิตนี้ยังมาจากผู้อาวุโสเย่

เช่นนี้พวกเขาจึงอดคิดมิได้ว่ามีความเป็นไปได้มาก ที่จะเป็นเจดีย์เสวียนหวงในตำนาน

ถึงขนาดว่าพวกเขาเกิดความสงสัยขึ้น หรือผู้อาวุโสเย่ท่านนี้ก็คือบุคคลที่ไร้เทียมทานในตำนานท่านนั้น ?

แต่ความสงสัยนี้เยี่ยงไรก็เป็นเพียงแค่ความสงสัยเท่านั้น เพราะมิมีหลักฐานใด ๆ ยืนยัน อีกทั้งพวกเขาก็มิกล้าเอ่ยถามด้วย

แต่สิ่งที่พวกเขามั่นใจอย่างหนึ่งก็คือ

ผู้อาวุโสเย่ท่านนี้มิใช่คนที่พวกเขาจะสามารถคาดเดาถึงการมีตัวตนอยู่ของเขาได้ !

มินานเยี่ยนเทียนซานและมู่หรงลี่จูก็ได้รวบรวมสติ ตั้งใจฟังสิ่งที่เย่ฉางชิงกล่าวอีกครั้ง

“ทุกท่านต้องจำเอาไว้ว่า หากสวรรค์จะมอบภาระใหญ่หลวงให้แก่ผู้ใด พระองค์จะต้องทำให้เขารู้สึกทุกข์ระทม ร่างกายเหนื่อยล้า ท้องหิวโหย ร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ทำให้ทุกการกระทำของเขามิเป็นที่พอใจ เพื่อกระตุ้นจิตใจให้เขาแข็งแกร่งและเพิ่มความสามารถที่ขาดมากขึ้น”

หลังกล่าวประโยคนี้จบ เย่ฉางชิงก็เพิ่งจะรู้ตัวและรู้สึกว่ามีบางอย่างที่แปลกขึ้นเรื่อย ๆ

เพราะเขาสามารถพูดได้ยาวเกือบหนึ่งก้านธูปโดยมิรู้ตัว

นอกจากเขาจะมิรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว ยังมิรู้สึกคอแห้งแต่อย่างใดอีกด้วย

กลับกันตัวเขาเองเหมือนจะเข้าไปสู่สถานะบางอย่าง ทั่วทั้งร่างรู้สึกสบายอย่างบอกมิถูก กระแสพลังอันอบอุ่นไหลเวียนทั่วทั้งร่าง

ที่สำคัญที่สุดก็คือความคิดของเขากลับลื่นไหลราวกับน้ำพุ ที่ทะลักขึ้นมาจนมิอาจจะหยุดยั้งได้

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ’

‘หรือว่าเราจะเข้าสู่วิถีแห่งเต๋าแล้วจริง ๆ ? ’

เย่ฉางชิงกุมมือของตัวเองทั้งสองข้างเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้น ทว่ามินานสีหน้ากลับเผยความผิดหวังออกมา

มือทั้งสองข้างไร้ซึ่งพลังใด ๆ เมื่อความความอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ค่อย ๆ จางลง ภายในร่างกายก็มิได้มีสิ่งใดผิดปกติอีก

‘คิดไปเอง ! ’

‘ใช่แล้ว ! ’

‘ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เราคิดไปเอง ! ’

เย่ฉางชิงคิดถึงตรงนี้ก็ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

แต่ในขณะที่เขาบังเอิญเหลือบไปมองพวกเยี่ยนเทียนซาน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างอดมิได้

พวกเยี่ยนเทียนซานต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาปิดลงราวกับกำลังพิจารณาคำพูดก่อนหน้านี้ของเขาอยู่

เย่ฉางชิงมองภาพตรงหน้าแล้ว อารมณ์ซึมเศร้าบางอย่างก็ค่อย ๆ คลายลงอย่างมาก

‘คนพวกนี้มิเพียงหลงใหลในอักษรและภาพวาดของเรา ขนาดคำพูดที่มีอยู่กลาดเกลื่อนก็ยังชื่นชอบถึงเพียงนี้’

‘ดี ! ’

‘ดีมาก ! ’

‘ดีจริง ๆ ! ’

เย่ฉางชิงจึงยิ้มออกมา แต่มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงแค่หยุดมองที่มู่หรงลี่จูครู่หนึ่งเท่านั้น

เพราะมู่หรงลี่จูผู้นี้เป็นสาวงามที่มีบุคลิกเงียบสงบ

อีกทั้งรังสีที่แผ่ออกมาจากภายในของนาง ยังดึงดูดผู้คนได้เป็นอย่างดี

อีกอย่างเย่ฉางชิงก็คาดมิถึงว่าเพียงแค่พบกันครั้งแรก มู่หรงลี่จูที่ดูเย่อหยิ่งผู้นี้จะท่าทางหลงไหลเขาได้ถึงเพียงนี้

แต่มิรู้ว่าภาพนี้ของเขาในสายตาของมู่หรงลี่จูแล้วจะมีมูลค่าเท่าไรกันแน่

ส่วนมู่หรงลี่จูและพวกเยี่ยนเทียนซานเวลานี้ ยังคงได้ยินเสียงของเย่ฉางชิงดังก้องอยู่ในโสตประสาทเป็นระลอก

เสียงนี้ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก

ดังขึ้นในโสตประสาทของพวกเขาราวกับเสียงแห่งเต๋า ทำให้จิตใจของพวกเขาสงบนิ่ง จิตวิญญาณปลอดโปร่ง

ที่สำคัญที่สุดก็คือพวกเขารู้สึกราวกับจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่กลับยากที่สัมผัสถึงมัน