ตอนที่ 180 มิใช่ปัญหาอะไรนี่นา

ตอนที่ 180 มิใช่ปัญหาอะไรนี่นา

หลังจากได้รับการเชื้อเชิญจากเย่ฉางชิง

จางเฉินจึงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะยกชายชุดคลุมขึ้น และก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในโถงด้านในอย่างระมัดระวัง

และต้องยอมรับว่าท่านเทพฉางชิงที่เดินนำหน้าเขาอยู่ในตอนนี้ ช่างแตกต่างจากที่เขาคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้มากทีเดียว

ในความคิดของเขายอดบุรุษเช่นนี้ จะต้องเย่อหยิ่งและน่าเกรงขามเป็นธรรมดา

แต่บัดนี้เขากลับคาดมิถึงว่า ท่านเทพฉางชิงกลับทำตัวตามสบายกับผู้น้อยเช่นเขาถึงเพียงนี้

มิน่าเชื่อ !

มิน่าเชื่อจริง ๆ !

“ท่านจาง เชิญนั่ง”

เย่ฉางชิงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวแรกสุด ก่อนจะเอ่ยกับจางเฉินพร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณ… ท่านเย่”

จางเฉินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลง

เย่ฉางชิงเมื่อเห็นจางเฉินนั่งลงแล้วก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านจาง มิทราบว่าวันนี้ที่ท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

จางเฉินได้ยินเช่นนั้นก็ลอบปรายตามองสตรีอายุน้อยทั้งสามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รวมทั้งเยี่ยนจิ่งหงที่นั่งอยู่ข้างเขา

เดิมทีเขาวางแผนเอาไว้ว่าวันนี้จะมาขอคำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องมารยาท รวมทั้งประเด็นเรื่องสงครามของแคว้นต้าเยี่ยน

จากนั้นก็จะรีบจากไปทันที

เพราะในความคิดของเขา การเผชิญหน้ากับท่านเทพที่ลงมายังโลกมนุษย์เช่นนี้ เขาจะต้องได้รับแรงกดดันอย่างมากเป็นแน่

แต่ใครเลยจะคิดว่าท่านเทพฉางชิงผู้นี้กลับสุภาพอ่อนโยน อีกทั้งยังมิมากพิธีรีตรองอีกด้วย

ทว่าเมื่อมีคนตรงหน้าเหล่านี้อยู่ด้วย การจะขอคำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องมารยาท ก็ดูจะเป็นการมิเหมาะมิควรเท่าไรนัก

แม้ท่านเทพฉางชิงท่านนี้จะมีนิสัยอ่อนโยน แต่สำหรับผู้น้อยและเป็นถึงบัณฑิตแห่งสำนักศึกษาตงหลัน เขาย่อมรู้ดีว่าจะทำอะไรล่วงเกินท่านเทพฉางชิงท่านนี้มิได้เป็นอันเด็ดขาด

จางเฉินไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายขึ้น

‘จริงสิ ปรึกษาเรื่องนี้คงจะดีที่สุด ! ’

“ท่านเย่ หลายวันมานี้ข้าได้ยินมาว่าท่านสามารถแก้กลหมากปริศนาของหอสายลมจันทราได้ถึง 12 ภาพภายในวันเดียว ผู้น้อยเองก็หลงใหลในหมากล้อม วันนี้จึงต้องการมาขอคำชี้แนะเกี่ยวกับปัญหาในด้านหมากล้อมขอรับ”

จางเฉินเอ่ยกับเย่ฉางชิงอย่างนอบน้อม

‘หมากล้อม ? ’

‘ที่แท้ก็มิได้มาขออักษรพู่กันหรือภาพวาด แต่มาขอคำชี้แนะเกี่ยวกับหมากล้อมสินะ’

เย่ฉางชิงพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้ม “มิมีปัญหา”

ทว่าเยี่ยนจิ่งหงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำตอบของจางเฉินเช่นนั้น กลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป

‘การหาที่นี่พบแสดงว่าบัณฑิตแห่งสำนักศึกษาตงหลันจางเฉินผู้นี้ รู้ตัวตนที่แท้จริงของท่านเย่แล้วสินะ’

‘แต่สุดท้าย ? ’

‘การขอเข้าพบมิใช่เพื่อแผ่นดินต้าเยี่ยน แต่เพื่อสนองความต้องการของตัวเองเยี่ยงนั้นหรือ’

‘จางเฉินเอ๋ยจางเฉิน ! ’

‘เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก ! ’

‘คาดมิถึงว่าบัณฑิตจางผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ มีลูกศิษย์มากมายทั่วทุกหนแห่ง กลับมีความคิดตื้นเขินถึงเพียงนี้ ! ’

เยี่ยนจิ่งหงเวลานี้แม้ภายในใจจะรู้สึกโมโหเพียงใด แต่อยู่ต่อหน้าท่านเทพฉางชิง เขาจึงทำได้เพียงนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้เท่านั้น

จากนั้นพวกเย่ฉางชิงก็ได้พากันมายังศาลาหลังหนึ่ง

เขานั่งลงตรงข้ามกับจางเฉิน ตรงหน้าของคนทั้งคู่มีกระดานหมากล้อมที่แกะสลักจากไม้จินสื่อหนานกระดานหนึ่งวางอยู่

ส่วนคนอื่น ๆ นั้นกำลังยืนชมอย่างเงียบ ๆ ทั้งสองฝั่ง

หลังจากต่างฝ่ายต่างเกรงใจกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดทั้งสองคนก็เริ่มเดินหมากแล้ว

มินาน หลังผ่านไปหนึ่งก้านธูป จางเฉินก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ไป

หลังจากนั้น ผ่านไปอีกมิถึงหนึ่งก้านธูป จางเฉินก็ขอยอมแพ้อีกครั้ง

เวลามิถึงหนึ่งชั่วยาม ปรากฏว่าจางเฉินต้องขอยอมแพ้ไปถึง 7 ครั้ง

เพียงแต่บัณฑิตจางที่ดูหัวแข็งผู้นี้ มีท่าทางเหมือนจะมิยอมแพ้ง่าย ๆ

ทุกครั้งเมื่อขอยอมแพ้เองแล้ว ต่างฝ่ายต่างเก็บหมากบนกระดาน จากนั้นก็วางหมากใหม่อีกครั้ง ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น

จางเฉินมิได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา เพียงแค่จ้องเขม็งไปที่กระดานและวางหมากลงไปมิหยุด

ส่วนเย่ฉางชิงเองวันนี้ก็มีความอดทนมากกว่าปกติอย่างมิทราบสาเหตุ

จางเฉินขอยอมแพ้จากนั้นก็เก็บหมากบนกระดานขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าเมื่อจางเฉินวางหมากใหม่ เขาก็วางหมากตาม มิได้มีท่าทีหงุดหงิดแต่อย่างใด

สุดท้ายเมื่อถึงตาที่สิบเอ็ด หลังจากที่จางเฉินยอมแพ้แล้ว