ตอนที่ 188 เข้าสู่สำนักศึกษาตงหลัน การสอนเริ่มขึ้นแล้ว

ตอนที่ 188 เข้าสู่สำนักศึกษาตงหลัน การสอนเริ่มขึ้นแล้ว

“ท่านเย่ พวกเรามาถึงแล้วขอรับ”

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม

เมื่อรถม้าหยุดลง จางเฉินก็เอ่ยกับเย่ฉางชิงด้วยความนอบน้อม

‘ถึงเร็วปานนี้เชียว ? ’

‘ข้ายังกลั่นกรองคำพูดมิเสร็จเลย ! ’

เย่ฉางชิงได้ยินเช่นนั้นภายในใจก็นึกกระหวัดขึ้น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าให้เล็กน้อย

“เช่นนั้นพวกเราก็ลงไปกันเถิด”

เย่ฉางชิงกวาดตามองทุกคนพลางเอ่ยขึ้น

พวกเยี่ยนปิงซินชะงักไป ก่อนที่ใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

จากนั้นทุกคนก็ได้ลุกขึ้นก่อนทยอยเดินลงจากรถม้า

แต่ในตอนที่เย่ฉางชิงออกมาจากรถม้านั้น

ก็ต้องนิ่งไปทันทีที่ได้เห็นภาพอันตระการตาตรงหน้า

เบื้องหน้าของเขาคือประตูขนาดใหญ่และสูงตระหง่านบานหนึ่ง

ด้านบนสลักอักษรโบราณทรงพลังและฉวัดเฉวียนคำว่า ‘สำนักศึกษาตงหลัน’

ใช่แล้ว !

ที่นี่ก็คือสำนักศึกษาตงหลันนั่นเอง !

เวลานี้เยี่ยนเทียนซานและเยี่ยนหยางเหนียนยืนอยู่ด้านหน้าสุด ส่วนด้านหลังก็มีเหล่าผู้อาวุโสท่าทางสง่างามกว่าคนทั่วไปหลายคนยืนอยู่

ถัดไปอีกก็เป็นเหล่าศิษย์ที่มีอายุน้อยกว่า

เมื่อมองไปก็จะเห็นเพียงส่วนหัวของกลุ่มคนแน่นขนัด

เพียงแค่จินตนาการดูก็รู้แล้วว่าภาพเช่นนี้จะน่าตกใจเพียงใด

ทว่าเมื่อครู่เพิ่งได้รับการคาราวะจากเหล่าสาวกจำนวนมากไปแล้ว ทำให้เย่ฉางชิงสามารถสะกดอารมณ์เมื่อเห็นภาพที่น่าตกใจเช่นนี้เอาไว้ได้

หลังจากผงะไปเล็กน้อย มินานเย่ฉางชิงก็ได้สติขึ้นมา

แต่ปัญหาที่ตามมาก็คือ

เมื่อคนที่มาฟังการสอนมากมายถึงเพียงนี้ เขาควรจะสอนเช่นไรดี ?

เดิมก่อนหน้านี้เขาคิดจะปรึกษาเรื่องนี้กับจางเฉินตอนอยู่บนรถม้า

แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่เขาตะวันออก ทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นท่านเทพฉางชิงผู้ที่มีฐานะสูงส่งไปเสียแล้ว

เป็นถึงท่านเทพฉางชิงที่ผู้คนเคารพนับถือ หากปัญหาแค่นี้ยังต้องปรึกษาคนอื่นจะเป็นการเผยพิรุธออกมาหรือไม่ ?

หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว ในที่สุดเย่ฉางชิงจึงได้ละทิ้งความคิดนี้ไป

จากนั้นเย่ฉางชิงที่สวมอาภรณ์สีขาว ที่มีบุคลิกท่าทางแตกต่างจากคนทั่วไปก็เดินออกมาจากรถม้าและปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน

ทันใดนั้นทุกคนที่ได้เห็นต่างก็ตกตะลึงงันไปตาม ๆ กัน

เพราะนี่เป็นคราแรกที่พวกเขาได้เห็นท่านเทพฉางชิงตัวเป็น ๆ

‘ใช่แล้ว ๆ นี่ก็คือท่านเทพฉางชิง ข้าได้เห็นท่านเทพฉางชิงกับตาตัวเองแล้ว ! ’

‘รูปงามดุจหยก ท่าทางสง่างามไร้ผู้เทียบเคียงได้ มีเพียงผู้ที่ไร้เทียมทานเช่นนี้จึงจะคู่ควรกับใบหน้าและบุคลิกท่าทางที่ไร้ที่ติเช่นนี้’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ คิดมิถึงว่าชีวิตนี้ข้าจะมีบุญได้เห็นผู้ที่ไร้เทียมทานเช่นนี้กับตาตัวเอง ช่างเป็นบุญของข้าจริง ๆ ’

‘ท่านพ่อ ท่านแม่ วันนี้ลูกได้เห็นท่านเทพฉางชิงแล้ว เขาเป็นถึงเทพผู้ไร้เทียมทานที่ลงมายังโลกมนุษย์เชียวนะขอรับ ! ’

‘……’

ขณะที่ทุกคนกำลังคิดกันไปต่าง ๆ นานา

“ผู้น้อยคาราวะท่านเทพฉางชิง ! ”

เยี่ยนเทียนซานที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะโค้งคำนับเย่ฉางชิงด้วยท่าทางเคร่งครึม

เยี่ยนเทียนซานรู้ดีว่าผู้ที่ไร้เทียมทานผู้นี้มิชอบให้ผู้อื่นเรียกเขาว่าผู้อาวุโส ทว่าเวลานี้คนทั้งเมืองหลวงกำลังจับตามองที่นี่อยู่

เช่นนั้นเขาจึงจำเป็นต้องเอ่ยออกมาเช่นนี้ด้วยความจนใจ

หลังสิ้นเสียงของเยี่ยนเทียนซาน ผู้คนหลายพันที่อยู่ด้านหลังเขาก็ได้โค้งคำนับลงอย่างนอบน้อมพร้อม ๆ กัน

“ผู้น้อยคาราวะท่านเทพฉางชิง ! ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังกึกก้องและกังวานขึ้นเป็นเวลานาน

ขณะเดียวกันไอพลังบางอย่างทะยานขึ้นสู่ฟ้า

เย่ฉางชิงเมื่อได้ยินดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงอีกครา

“ทุกท่านมิต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด”

เย่ฉางชิงกวาดตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง