ตอนที่ 229 อ่านตำราหมื่นเล่ม มิสู้ได้เดินทางหมื่นลี้

ตอนที่ 229 อ่านตำราหมื่นเล่ม มิสู้ได้เดินทางหมื่นลี้

คิดได้เช่นนั้นแล้วเย่ฉางชิงก็เหลือบมองไปยังนักพรตฉางเสวียน ที่มีท่าทางนอบน้อม ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาอย่างอดมิได้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เย่ฉางชิงก็พยายามสงบสติของตัวเองให้ลง จากนั้นจึงถามหยั่งเชิงด้วยรอยยิ้มว่า

“ท่านเหอ มิทราบว่าท่านมีตำแหน่งอันใดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

นักพรตฉางเสวียนได้ยินเช่นนั้นก็อึ้งไป

เมื่อครู่เขายังนึกสงสัยอยู่ว่าตนเองหุนหันพลันแล่นเกินไปหรือไม่

แต่เมื่อได้ยินท่านบรรพจารย์เย่เอ่ยถามเช่นนี้ ความกังวลภายในใจก็หายวับไปทันที

ในเมื่อถามว่าเขามีตำแหน่งใดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนแล้ว ก็เปรียบเสมือนถามถึงท่าทีที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนมีต่อท่านบรรพจารย์เย่

“ท่านเย่ ข้า… ข้าคือเจ้าสำนักคนปัจจุบันของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน”

นักพรตฉางเสวียนกลืนน้ำลายหนึ่งอึก แล้วจึงเอ่ยออกมาอย่างละอายใจ

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนในตอนนี้มิเหมือนกับในอดีต เช่นนั้นเขาผู้เป็นเจ้าสำนักย่อมหนีความผิดนี้มิพ้น

บัดนี้การที่ท่านบรรพจารย์เย่เอ่ยถามตรง ๆ เขาย่อมอดมิได้ที่จะเกิดความละอายใจขึ้น

วินาทีต่อมาเมื่อเย่ฉางชิงได้ยินคำตอบของนักพรตฉางเสวียน

แม้เขาจะมิได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา ทว่าอารมณ์ที่พยายามทำให้สงบลงเมื่อครู่ก็กลับมาสันสนวุ่นวายอีกครั้ง

‘นี่ ! ’

‘นี่ ! ’

‘นี่!’

‘ท่านเหอเป็นเจ้าสำนักของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนจริง ๆ ด้วย ! ’

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ ! ’

เย่ฉางชิงจ้องไปยังเจ้าสำนักไท่เสวียนตรงหน้า ที่เคารพตนเองราวกับเป็นผู้น้อย

ภายในใจนอกจากตื่นตระหนกแล้ว ก็รู้สึกช้ำใจขึ้นมาในเวลาเดียวกัน

ห้าปีก่อน

ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงโลกเซียนแห่งนี้ ด้วยเพราะไร้ซึ่งรากปราณจึงถูกศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนมิยอมให้เข้าสำนัก

แต่บัดนี้เจ้าสำนักของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนท่านนี้ ด้วยเพราะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นท่านเทพฉางชิงจึงได้ให้ความเคารพเขาถึงเพียงนี้ ทั้งยังมาเชิญเขาไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเพื่อเข้าร่วมพิธีแต่งตั้งผู้สืบทอดหญิงด้วยตนเองเช่นนี้

สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งเขาจริง ๆ !

ขณะที่เย่ฉางชิงลอบบ่นอยู่ภายในใจอย่างอดมิได้นั้น

จู่ ๆ เขาก็เกิดความคิดที่บ้าบิ่นบางอย่างขึ้นมากะทันหัน

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเป็นถึงสำนักในการบำเพ็ญเพียร เช่นนั้นย่อมต้องมีหอเก็บตำรา

ทุกคนต่างรู้ดีว่าภายในหอเก็บตำราย่อมต้องมีคัมภีร์บำเพ็ญเพียรมากมาย รวมทั้งจดหมายเหตุของยอดฝีมือในสมัยก่อน และตำราพื้นฐานในการบำเพ็ญเพียร

ในเมื่อเจ้าสำนักไท่เสวียนเชิญเขาไปเข้าร่วมพิธีแต่งตั้งผู้สืบทอดหญิง เช่นนั้นด้วยฐานะท่านเทพของเขาในตอนนี้ การจะเข้าไปชมหอเก็บตำราของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนย่อมมิใช่ปัญหา

‘อืม ! ’

‘หากต้องการที่จะรู้เกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรคงมีเพียงวิธีนี้สินะ’

‘ยอมเสี่ยงเพื่อการบำเพ็ญเพียร ! ’

หลังจากไตร่ตรองอย่างดีแล้ว

เย่ฉางชิงก็ลอบถอนหายใจ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้แก่นักพรตฉางเสวียน “มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ ข้าจึงรู้สึกว่าท่านมีบุคลิกมิเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ที่แท้ก็เป็นเจ้าสำนักดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนนี่เอง”

นักพรตฉางเสวียนนิ่งงันไป ก่อนจะเอ่ยอย่างละอายใจว่า “ท่านเย่ชมเกินไปแล้ว ! ”

เย่ฉางชิงจึงเอ่ยต่อ “มิทราบว่าท่านเหอต้องการให้ข้าไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเมื่อใดหรือ ? ”

นักพรตฉางเสวียนดวงตาเป็นประกายขึ้น พลางเอ่ยอย่างใช้ความคิดว่า “หาก… ท่านเย่สะดวก วันนี้ก็สามารถไปเขาไท่เสวียนได้เลยขอรับ”

เย่ฉางชิงได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “เอาเถอะ ในเมื่อท่านเหอมาเชิญข้าด้วยตัวเองเช่นนี้ วันนี้ข้าจะเดินทางไปเขาไท่เสวียนกับท่านก็แล้วกัน”

“เหอฉางเสวียนขอขอบคุณความเมตตาของท่านเย่ แทนทุกคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ณ ที่นี้ด้วย”

นักพรตฉางเสวียนลุกขึ้นยืน ก่อนจะโค้งคำนับให้แก่เย่ฉางชิง

หลังจากเย่ฉางชิงเก็บของเรียบร้อยแล้ว ก็เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อตัวหนาที่ทำจากหนังเสือดำที่ตัดมาอย่างปราณีต จากนั้นก็อุ้มจิ้งจอกน้อยแนบอกและออกจากเมืองเสี่ยวฉือไปพร้อมกับนักพรตฉางเสวียน

หลังจากเปลี่ยนมาสวมชุดสีดำนี้แล้ว ประกอบกับใบหน้าอันหล่อเหลา

ทำให้เย่ฉางชิงยิ่งดูสง่างามมากขึ้นราวกับเทพสวรรค์ก็มิปาน

ทว่าหลังเดินออกมาจากเมืองเสี่ยวฉือแล้ว เย่ฉางชิงก็เริ่มรู้สึกถึงปัญหาบางอย่าง