ตอนที่ 23 เห็นภูเขามิใช่ภูเขา เห็นแม่น้ำมิใช่แม่น้ำ

ตอนที่ 23 เห็นภูเขามิใช่ภูเขา เห็นแม่น้ำมิใช่แม่น้ำ

‘ตาเฒ่าสองคนนี้ทำแบบนี้หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? ’

‘หรือว่าพวกเขามีปัญหากับใบชานี่เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แต่ใบชานี้ ข้าเย่ฉางชิงเป็นคนปลูกเองกับมือ รสชาติดีอย่าบอกใครเชียว’

เย่ฉางชิงเห็นท่าทางแปลก ๆ ของนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอก็อดนึกสงสัยขึ้นมามิได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ได้คำตอบ

‘ตาเฒ่าสองคนนี้มีฐานะมิธรรมดา ชาที่ดื่มปกติย่อมต้องเป็นชาชั้นดี’

‘แต่ชานี่ข้าแค่ไปเด็ดมาจากต้นชาป่าที่ปลูกเอาไว้ส่ง ๆ ’

‘อีกทั้งข้าก็มิชอบใบชาที่ถูกอบ แต่ชอบชาที่ชงจากใบชาสดที่เด็ดมาจากต้นเสียมากกว่า’

‘คงเป็นเพราะเหตุผลนี้ตาเฒ่าทั้งสองถึงได้มีท่าทางเยี่ยงนี่สินะ’

‘ใช่แล้ว ! ’

‘ต้องเป็นเพราะเหตุผลนี้เป็นแน่ ! ’

คิดได้ดังนั้นเย่ฉางชิงจึงได้เอ่ยกับนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอพร้อมรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนทั้งสองจะมิชอบดื่มชา…”

‘มิชอบ ? ’

‘นี่เป็นชาที่ต้มจากใบรู้แจ้งเชียวนะ ! ’

‘นับแต่โบราณมามีเพียงยอดคนเช่นท่านเท่านั้นที่จะใจกว้างเช่นนี้’

‘ผู้น้อยเช่นพวกเขาสองคน มีสิทธิ์อันใดที่จะเอ่ยคำว่ามิชอบกัน’

‘นอกจากนี้การได้ดื่มชาจากใบรู้แจ้งยังถือเป็นวาสนาใหญ่ในชีวิตเชียวนะ ! ’

เย่ฉางชิงเอ่ยยังมิทันจบ นักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอก็รีบโบกมือปฏิเสธทันทีหลังจากหายตกใจ

นี่เป็นวาสนาที่ผู้อาวุโสเย่มอบให้พวกเขา แล้วพวกเขาจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน ?

“ท่านเย่เข้าใจผิดแล้ว ใบรู้แจ้ง… มิใช่ ใบชานี่แค่ได้กลิ่นข้าก็อยากลองลิ้มรสชาติที่วิเศษของชานี่ดูเสียแล้ว” นักพรตฉางเสวียนเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มกระจ่างชัด

ผู้อาวุโสเย่เอ่ยเองว่าใบรู้แจ้งนี่เป็นใบชา เขาเข้าเมืองตาหลิวก็ต้องหลิวตาตามอยู่แล้ว

หลิวฉางเหอที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

‘หรือว่าสองเฒ่านี่จะมิเคยดื่มชาชนิดนี้กันนะ ? ’

เย่ฉางชิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา พลันเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง”

เอ่ยจบ เย่ฉางชิงก็ค่อย ๆ รินชา

ขั้นแรกนั้นเขาเทน้ำร้อนลงในกาน้ำชาอย่างชำนาญ ใช้น้ำแรกล้างถ้วยที่ใช้ดื่มชาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรินทิ้ง หลังจากนั้นก็เทน้ำใส่ในกาอีกครั้ง…

นักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอที่เห็นภาพนี้รู้สึกปวดใจมิน้อย

นี่เป็นชาที่ชงจากใบแจ้งรู้เชียวนะ แม้จะบอกว่าเป็นน้ำแรก แต่ก็เทียบเคียงกับยาวิเศษชั้นยอด

ทว่าผู้อาวุโสเย่กลับรินทิ้งโดยมิลังเลเลยแม้แต่น้อย

‘อู้ฟู่ ! ’

‘ช่างอู้ฟู่อย่างแท้จริง ! ’

‘ทั่วทั้งใต้หล้าเกรงว่าคงมีเพียงผู้อาวุโสเย่ที่ใจกว้างถึงเพียงนี้ ! ’

เย่ฉางชิงรินชาใส่ถ้วยสองใบ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้านักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอ

“ทั้งสองท่าน ตอนนี้ลองดื่มดูได้เลยขอรับ” เย่ฉางชิงเอ่ยเชิญด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

นักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอสบตากัน พลันพยักหน้าให้กับเย่ฉางชิงพร้อมรอยยิ้ม แล้วจึงยื่นมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

ทั้งคู่ค่อย ๆ ละเลียดชา หลังจากเป่าไล่ความร้อนเบา ๆ

แต่ในขณะที่น้ำชาไหลลงสู่ท้องนั้น พลังทั่วทั้งร่างกายรวมถึงเส้นลมปราณสุดยอดทั้งแปดก็เกิดการหมุนเวียนขึ้นมา

ขณะเดียวกันขนทั่วสรรพางค์กายก็ลุกชัน ร่างกายผ่อนคลาย จิตใจปลอดโปร่ง รู้สึกบางเบาราวกับขนนกก็มิปาน

‘ความรู้สึกเช่นนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ! ’

‘เป็นชาจากใบแจ้งรู้จริง ๆ ด้วย ! ’

ตอนนี้ทั้งนักพรตฉางเสวียนและหลิวฉางเหอต่างก็รับรู้ได้ถึงวิถี และหลักการบำเพ็ญเพียรที่อยู่ภายในร่างกายตนเอง