ตอนที่ 233 ศิษย์พี่ฉางเสวียน ท่านหมายความเช่นไร ?

ตอนที่ 233 ศิษย์พี่ฉางเสวียน ท่านหมายความเช่นไร ?

ตามที่แผนที่ของหอเก็บตำราบอกเอาไว้

หอเก็บตำราชั้นที่หนึ่ง จะเป็นตำราต่าง ๆ ที่เตรียมไว้สำหรับศิษย์ที่เพิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียร

จะมีทั้งตำราที่เกี่ยวกับระบบการบำเพ็ญเพียรทั้งหมด มีเคล็ดวิชาขั้นเริ่มต้น วิธีปรุงยา เคล็ดกลั่นอาวุธ

หอเก็บตำราชั้นที่สอง จะเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนทั้งหมด

ส่วนหอเก็บตำราชั้นที่สาม จะเป็นเคล็ดวิชาต่าง ๆ วิธีปรุงยา เคล็ดกลั่นขั้นต้นที่ต้องใช้ในการการบำเพ็ญเพียรและอื่น ๆ

ทว่าทั้งหมดนี้สำหรับเย่ฉางชิงที่ในที่สุดก็สามารถเข้ามาในหอเก็บตำราได้ดั่งที่หวังเอาไว้

เวลานี้สิ่งที่เขาสนใจยิ่งกว่าก็คือการสามารถหาตำราเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรทั้งหมด

เพราะฐานะของเขาในตอนนี้เป็นทั้ง ท่านเทพฉางชิงของคนในเมืองหลวง และยังเป็นท่านบรรพจารย์เย่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนด้วย

และทั้งสองฐานะนี้ล้วนเป็นฐานะที่สูงส่งทั้งคู่

เวลานี้แม้เขาจะยังมิแน่ใจว่า เหตุใดยอดฝีมือในการบำเพ็ญเพียรเหล่านี้ถึงมั่นใจว่าเขาเป็นบรรพจารย์ท่านนั้น

แต่มิว่าจะเพื่อรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้า หรือเพื่อใช้ในการบำเพ็ญเพียรของตนเอง เขาก็จำเป็นจะต้องเข้าใจระบบการบำเพ็ญเพียรของโลกเซียนแห่งนี้เสียก่อน

จนเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

เย่ฉางชิงได้ค้นหนังสือในชั้นหนึ่งของหอเก็บตำราเกือบทั้งหมด ในที่สุดเขาก็เจอตำราที่มีฝุ่นเกาะหนาเตอะเล่มหนึ่งอยู่ที่มุมกำแพง

‘คู่มือพัฒนาผู้บำเพ็ญเพียร’

หลังจากเจอตำราเกี่ยวกับระบบการบำเพ็ญเพียรแล้ว เย่ฉางชิงก็รีบนั่งลงหน้าโต๊ะตัวยาวเพื่อตั้งหน้าตั้งตาอ่านทันที

มิทันรู้ตัวฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลงเสียแล้ว

เนื่องจากบนกำแพงของหอเก็บตำราได้มีมุกราตรีฝังเอาไว้จำนวนมาก เช่นนั้นต่อให้ราตรีมาเยือน ภายในหอเก็บตำราก็ยังคงสว่างราวกับตอนกลางวันก็มิปาน

จนเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม

ในที่สุดเย่ฉางชิงก็ได้รู้เกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรดั่งที่หวังเอาไว้

อาทิ ในโลกเซียนแห่งนี้ระดับของผู้บำเพ็ญเพียรจะแบ่งเป็น สร้างรากฐานวิญญาณ รวมรวมชีพจร จินตาน หยวนอิง แดนเทวา ถ้ำสวรรค์ มหายาน

อีกทั้งแต่ละระดับยังจะแบ่งเป็น ขั้นต้น ขั้นกลาง สำเร็จ สมบูรณ์ รวมทั้งลักษณะเฉพาะของแต่ละระดับ และแต่ละระดับควรใส่ใจเรื่องใดบ้าง

แน่นอนว่ายังมีประเภทและขั้นของยาวิเศษ รวมทั้งของวิเศษ

เย่ฉางชิงรู้สึกพอใจในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

ทว่าเมื่อเย่ฉางชิงปิดตำราโบราณเล่มนั้นแล้ว เขาก็อดมิได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับ

“มิใช่นี่นา ! ”

เย่ฉางชิงเอ่ยอย่างครุ่นคิด “ตามที่เขียนเอาไว้ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานวิญญาณจะเกิดพายุหมุนขึ้นภายในจุดตันเถียน อีกทั้งพายุหมุนนี้ยังเกิดจากพลังปราณ ปราณวิญญาณฟ้าดินอันบริสุทธิ์จะเปลี่ยนแปลง ทำให้เกิดพายุหมุนเป็นสิ่งที่เรียกว่าพลังวิญญาณ”

“เช่นนี้แล้วก็หมายความว่าพายุหมุนภายในตันเถียนมีรูปร่างแต่ไร้สีสัน”

เย่ฉางชิงว่าแล้วก็เปิดตำราขึ้นอีกครั้ง ก่อนเปิดไปที่บทสร้างรากฐานปราณ

มิกี่อึดใจต่อมา

“นี่มันเรื่องอะไรกัน ! ”

เย่ฉางชิงกวาดตามองบทสร้างรากฐานปราณคร่าว ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดพายุหมุนของข้าจึงปรากฏแสงสีม่วงทองเล่า รอบพายุหมุนยังมีแสงสีเงินปรากฏขึ้นอีกด้วยแม้จะเลือนลาง ? ”

“อีกทั้งตามที่เขียนเอาไว้ หลังจากที่ผู้บำเพ็ญเพียรหลอมรวมจินตานได้แล้ว จินตานจะทำให้สีปรากฏขึ้นตามธาตุของรากวิญญาณ…”

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

เย่ฉางชิงก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเอือมระอาว่า “แม้ตอนนี้จะยังมิรู้ว่าการที่พายุหมุนปรากฏสีออกมานั้นหมายความเช่นไร แต่ตอนนี้ก็สามารถยืนยันได้แล้วว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานวิญาณตัวจริงเสียงจริง”

“ขอเพียงวันหนึ่งข้าสามารถหลอมรวมชีพจรได้ ถึงตอนนั้นคำถามเหล่านี้ก็คงจะได้คำตอบเองสินะ”

พูดถึงตรงนี้เย่ฉางชิงก็เพ่งสมาธิ หยิบเจดีย์หวงเซวียนหลิงหลงที่บังเอิญได้มาจากเมืองหลวง ออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ

จากนั้นเขาก็เปิดไปยังบทของวิเศษ ของตำราโบราณเล่มนี้อย่างรวดเร็ว