ตอนที่ 244 คุณธรรมยิ่งใหญ่รองรับทุกสรรพสิ่ง

ตอนที่ 244 คุณธรรมยิ่งใหญ่รองรับทุกสรรพสิ่ง

“ท่านบรรพจารย์เย่ ท่าน… ตกลงหรือขอรับ?”

นักพรตฉางเสวียนคาดมิถึงว่า ท่านบรรพจารย์เย่จะตอบตกลงรวดเร็วถึงเพียงนี้

เมื่อเย่ฉางชิงเห็นท่าทีของนักพรตฉางเสวียน ทำให้เขาอดที่จะถามออกมามิได้

“มีปัญหาอะไรเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงอดมิได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยให้แก่นักพรตฉางเสวียน

เพราะการที่เขาอยู่ในหอเก็บตำรามาหนึ่งคืนเต็ม ๆ มิเพียงแต่ทำให้เขาเข้าใจประวัติศาสตร์มากมายของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ขณะเดียวกันเขาก็ได้เข้าใจพิธีต่าง ๆ มากขึ้นอีกด้วย

อย่างเช่นงานพิธีแต่งตั้งในวันนี้

ก่อนอื่นต้องให้ผู้อาวุโสที่มีบารมีอันสูงส่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หรือเจ้าสำนักคนปัจจุบัน ข้ามสะพานสายรุ้งไปยังตำหนักบรรพจารย์ พร้อมกับศิษย์ผู้ที่ได้รับการแต่งตั้ง

ความหมายแฝงคือผู้นำทางนั่นเอง

เดิมผู้นำทางนี้ถูกกำหนดเอาไว้ว่าเป็นนักพรตหยวนเจี้ยน

เยี่ยงไรเสียลู่อู๋ซวงก็มาจากยอดเขากระบี่วิญญาณ นักพรตหยวนเจี้ยนผู้เป็นเจ้ายอดเขากระบี่วิญญาณ ย่อมเป็นผู้ที่ถูกเลือกอันดับหนึ่งอยู่แล้ว

ทว่าเมื่อบัดนี้มีบรรพจารย์อย่างเย่ฉางชิงมาร่วมพิธีด้วย เช่นนั้นผู้อาวุโสทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ต่างก็หวังว่าบรรพจารย์เย่ท่านนี้จะเป็นผู้นำทางให้แก่ผู้สืบทอดหญิง

แต่สิ่งที่เย่ฉางชิงมิรู้ก็คือ

ขอเพียงเขาเป็นผู้นำทางให้แก่ลู่อู๋ซวง เช่นนั้นลู่อู๋ซวงก็จะได้รับโชคส่วนหนึ่งจากเขาด้วย

จากนั้นด้วยการนำของผู้นำทาง ศิษย์ที่ได้รับการแต่งตั้งจะทำการจุดธูปที่หน้าตำหนักบรรพชน และได้รับหมวกศักดิ์สิทธิ์รวมทั้งป้ายไท่เสวียน

ต่อจากนั้นศิษย์ที่ได้รับการแต่งตั้งจะทำการกล่าวสุนทรพจน์ที่ตัวเองได้เตรียมมา

สุดท้ายผู้อาวุโสที่ขึ้นไปกับศิษย์ผู้ที่ได้รับการแต่งตั้ง จะเอ่ยถึงความคาดหวังที่มีต่อศิษย์ผู้นั้น

จากนั้นก็เป็นอันสิ้นสุดพิธีแต่งตั้งแล้ว

ส่วนเย่ฉางชิงที่ถูกทุกคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเข้าใจผิดว่าเป็นบรรพจารย์นั้น

ความจริงเขาเองก็ได้คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าตนคงต้องไปยังตำหนักบรรพจารย์ และคิดเอาไว้แล้วว่าต้องกล่าวเช่นไร

อีกทั้งตอนนี้เขายังอยากไปจากเขาไท่เสวียนให้รู้แล้วรู้รอด

เช่นนั้นเขาจึงตอบตกลงทันที โดยมิแสร้งทำเป็นไตร่ตรองใด ๆ อีก

ครู่ต่อมาหลังจากเย่ฉางชิงได้สติ

เขาเกือบลืมฐานะของตัวเองในเวลานี้ไปเสียสนิทว่าเข้าเป็นท่านบรรพจารย์เย่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน มิว่าคำพูดหรือการกระทำล้วนแต่ต้องสุขุม

“ท่านเหอ สายตาของท่านเฉียบแหลมนัก อู๋ซวงมีคุณสมบัติที่มิธรรมดา ความสำเร็จบนวิถีบำเพ็ญเพียรในภายภาคหน้าจะต้องมิอาจประมาณได้เป็นแน่ การแต่งตั้งนางเป็นผู้สืบทอดหญิง ถือเป็นโชคของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนจริง ๆ ”

เย่ฉางชิงลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยกับนักพรตฉางเสวียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

นักพรตฉางเสวียนได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแจ่มใสพร้อมพยักหน้ารับ

“เช่นนั้นเราก็ทำพิธีต่อเถอะ อย่าได้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลย”

เย่ฉางชิงส่งยิ้มให้แก่นักพรตฉางเสวียน จากนั้นก็เดินหาลู่อู๋ซวงอย่างช้า ๆ

“ท่านบรรพจารย์เย่ รบกวนท่านแล้ว”

เมื่อเย่ฉางชิงเดินมาถึง ลู่อู๋ซวงที่มีใบหน้าและท่าทางงดงาม สวมกระโปรงยาวสีทองลายเมฆา ก็ย่อตัวลงคำนับเบา ๆ

“ขึ้นไปตำหนักบรรพจารย์พร้อมกับข้าเถอะ”

เย่ฉางชิงยิ้มบาง ๆ ให้กับลู่อู๋ซวง จากนั้นก็เดินขึ้นไปบนสะพานสายรุ้งพร้อม ๆ กับลู่อู๋ซวง

ตอนนั้นเองเสียงสวรรค์อันไพเราะนุ่มนวลพลันดังขึ้น กลีบดอกไม้มากมายล่องลอยอยู่บนสะพานสายรุ้ง ฝนดาวตกระยิบระยับร่วงหล่น

เกรงว่าหากมิใช่เพราะเย่ฉางชิงเป็นบรรพจารย์ท่านนั้นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ภาพตรงหน้าที่เกิดขึ้นตอนนี้ ใครเห็นต่างก็คงคิดว่าเป็นคู่รักเทพสวรรค์อย่างแน่นอน

ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก !

แน่นอนว่าเวลานี้เมื่อได้เห็นภาพอันงดงามเช่นนี้

แม้ทุกคนที่อยู่ด้านล่างจะเกิดความรู้สึกนับพันนับหมื่น แต่เพียงแค่คิดว่าบุรุษหนุ่มผู้สุภาพและหล่อเหลานั้น ความจริงแล้วเป็นท่านเทพอมตะที่มีชีวิตมาแล้วมิรู้กี่แสนกี่ล้านปี ก็ต้องสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดหวั่นทั้งสิ้น

จนเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

เย่ฉางชิงและลู่อู๋ซวงก็ขึ้นสะพานสายรุ้งไปจนถึงหน้าตำหนักบรรพจารย์บนเกาะลอยฟ้า

ผู้อาวุโสผู้ดำเนินพิธีที่ไปถึงตำหนักบรรพจารย์ก่อนแล้ว ก็ได้โค้งคำนับให้แก่เย่ฉางชิง จากนั้นก็รับธูปสามดอกมาจากมือของศิษย์ผู้หนึ่ง ก่อนจะส่งให้แก่ลู่อู๋ซวง

“อู๋ซวง ภายในตำหนักบรรพจารย์นั้นเป็นที่สักการะเจ้าสำนักรุ่นแรกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนของเรา นักพรตหยวนเสวียน”

ผู้อาวุโสผู้ดำเนินพิธีได้เอ่ยแนะนำตำหนักบรรพจารย์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “นับจากนี้เป็นต้นไปเจ้าก็คือผู้สืบทอดหญิงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนของเรา จงยึดถือการทำนุบำรุงลัทธิเต๋าเป็นภาระของตน ยึดถือการทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเจริญรุ่งเรืองเป็นภาระของตน”