ตอนที่ 247 ปีศาจจิ้งจอกที่ถูกซึมซับ

ตอนที่ 247 ปีศาจจิ้งจอกที่ถูกซึมซับ

ทันใดนั้นเมื่อปทุมสูติค่อย ๆ ลอยขึ้น ข้างกายของเขาก็ปรากฏเจดีย์หวงเซวียนหลิงหลงที่มีไอพลังหวงเซวียนสองสายพันรอบตัวเจดีย์ และสัญลักษณ์โบราณลอยวนอยู่

รวมกับลักษณะท่าทางของเย่ฉางชิงที่พิเศษเหนือคนธรรมดาด้วยแล้ว

เวลานี้ต่อให้เย่ฉางชิงบอกกับทุกคน

ว่าความจริงแล้วเขาหาใช่ท่านบรรพจารย์เย่อะไรนั่นไม่ เป็นแค่ผู้เริ่มบำเพ็ญเพียรผู้หนึ่งเท่านั้น เกรงว่าก็คงมิมีผู้ใดเชื่ออย่างแน่นอน

ขณะเดียวกันแม้สีหน้าของเย่ฉางชิงจะเรียบนิ่ง แต่ว่าภายในใจกลับตื่นเต้นยินดีอย่างมิมีสิ่งใดเปรียบได้

บัดนี้แม้มิอาจยืนยันได้ว่าดอกบัวใต้ฝ่าเท้านี้ คือปทุมสูติในตำนานหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าต่อไปมิว่าเขาจะไปที่ใด ก็มิต้องลำบากเดินเท้าอีกแล้ว

อีกทั้งดอกบัวดอกนี้ยังมีรูปทรงเป็นเอกลักษณ์ มีเมฆและหมอกแสงลอยวนรอบ ๆ เกรงว่าต่อให้สมบัติศักดิ์สิทธิ์ของสำนักบำเพ็ญเพียรบางสำนักก็ยังมิอาจเทียบเคียงได้

เช่นนั้นวันหน้าหากเขาเหยียบดอกบัวออกไปข้างนอก บวกกับลักษณะท่าทางของเขาที่มีมาแต่กำเนิดแล้วล่ะก็ มิว่าจะเดินทางไปที่ใดจะต้องดึงดูดสายตาจนคนอิจฉาอย่างแน่นอน

นี่มันอาวุธเทพสำหรับอวดอ้างบารมีชัด ๆ !

แน่นอนต้องบอกว่านับตั้งแต่เย่ฉางชิงมายังโลกเซียนแห่งนี้ เขาก็ติดแหงกอยู่ที่เมืองเสี่ยวฉือมาโดยตลอด

จนถึงวันนี้ก็เป็นเวลากว่าห้าปีแล้ว

ห้าปีมานี้แม้นิสัยของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปมิน้อย

แต่เยี่ยงไรเสียเขาก็ยังเป็นคนหนุ่มคนหนึ่ง

ก่อนหน้านี้เป็นเพราะมิมีของวิเศษที่พอจะอวดอ้างกับเขาได้ ทว่าตอนนี้มีแล้วแต่หากมิเอามาใช้ เช่นนั้นแล้วจะต่างอะไรกับไอ้ขี้แพ้กันเล่า?

อีกทั้งการเดินทางไปเมืองหลวงก่อนหน้านี้ ถูกผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นท่านเทพฉางชิงที่ลงมาท่องบนโลกมนุษย์ มาบัดนี้ก็ถูกปฏิบัติราวกับท่านบรรพจารย์

แม้ว่าระหว่างนั้นจะมีอันตรายซ่อนอยู่มากมาย ทำให้เขาต้องคอยรับมือด้วยความระวัง แต่ความรู้สึกที่ถูกผู้คนสนใจและชื่นชมนั้น อดที่จะติดใจมิได้เลยจริง ๆ

แต่ว่าเย่ฉางชิงก็เข้าใจเหตุผลข้อหนึ่งเป็นอย่างดี

นั่นก็คือ

ก่อนที่จะมีตบะบารมีสูงส่งระดับหนึ่ง ทั้งหมดที่เขามีตอนนี้เป็นเพียงแค่หมอกควันอันบางเบาเท่านั้น และสามารถมลายหายไปได้ตลอดเวลา

คิดเช่นนั้นแล้ว เย่ฉางชิงก็ได้เหลือบมองกลุ่มคนที่ก้มหมอบอยูเบื้องล่าง พร้อมเอ่ยเบา ๆ ว่า

“ทุกท่าน ในเมื่อพิธีแต่งตั้งจบลงแล้ว คงได้เวลาที่ข้าจะต้องกลับไปแล้ว”

“อีกอย่าง… ภายภาคหน้าหากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนมิได้ตกอยู่ในอันตรายล่ะก็ ทุกท่านอย่าได้มารบกวนความสงบของข้าอีก”

ที่เย่ฉางชิงเอ่ยขึ้นเช่นนั้น

เป็นเพราะเขาตัดสินใจแล้ว

ครั้งนี้หลังกลับถึงเมืองเสี่ยวฉือ เขาจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการบำเพ็ญเพียร พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเพิ่มระดับตบะบารมีของตน

อีกทั้งหัวหน้าของสำนักบำเพ็ญเพียรทั่วทั้งจงหยวนต่างก็อยู่ในที่นี้ด้วย ซึ่งทุกคนต่างคิดว่าเขานั้นคือท่านบรรพจารย์เย่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนไปแล้ว

เช่นนี้ก็ถือโอกาสนี้ประกาศให้ทุกคนได้รู้ไปเลย วันหน้าเมื่อเขาบำเพ็ญเพียรจะได้มิต้องมีใครวิ่งมาขออักษรพู่กันหรือภาพวาดอีก

สิ้นเสียงผู้คนที่หมอบอยู่เบื้องล่างก็สื่อสารกันทางสายตาเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเย่ฉางชิงที่อยู่ด้านบน

ทว่าวินาทีที่พวกเขาเห็นปทุมสูติลอยอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเย่ฉางชิง

ทันใดนั้นทุกคนต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกในทันที

ก่อนหน้านี้ท้องฟ้าปรากฏนิมิต

โดยเฉพาะหลังจากอสนีบาตมากมายแปลงกายเป็นมังกรสายฟ้าตัวนั้น

ทันใดนั้นก็มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวกดดันลงมาราวกับภูผานับมิถ้วน ทำให้จิตวิญญาณของพวกเขาต่างก็สั่นไหว ร่างกายพลางสั่นเทา

เช่นนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงใช้พลังวิญญาณที่มี พร้อมปล่อยเคล็ดวิชา เพื่อใช้พลังทั้งหมดในการต้านทาน

เช่นนี้แล้วย่อมมิได้สังเกตถึงตอนที่ปทุมสูติปรากฏขึ้น

ตอนนั้นเองหลังจากเสียงของเย่ฉางชิง จึงทำให้พวกเขาได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อได้เห็นดอกบัวอันน่าอัศจรรย์ใต้ฝ่าเท้าของเย่ฉางชิง และสัมผัสได้ถึงไอพลังเต๋าที่แผ่ออกมาจากภายในของดอกบัว

พวกเขาจึงมั่นใจว่าดอกบัวที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเย่ฉางชิง ก็คือดอกบัวแห่งลัทธิเต๋าในตำนานโบราณ

เช่นนี้ดูก็รู้แล้วว่าพวกเขาในตอนนี้รู้สึกตื่นตระหนกมากเพียงใด

“ไอพลังเต๋าแผ่ออกมาจากภายใน หรือว่านี่คือดอกบัวแห่งลัทธิเต๋าในตำนานโบราณ ? ”

“ไอพลังเต๋าต่าง ๆ แผ่ออกมา มีไอพลังอันปั่นป่วนลอยวนรอบ ๆ กลีบดอกบัวปรากฏรอยประทับโบราณที่ซับซ้อน ทั้งหมดนี้ต่างตรงกับดอกบัวแห่งลัทธิเต๋าในตำนานโบราณทั้งสิ้น”

“มิผิดแน่ ดอกบัวใต้ฝ่าเท้าของผู้อาวุโสเย่ก็คือดอกบัวแห่งลัทธิเต๋าในตำนานโบราณ ! ”

“แต่ว่าผู้อาวุโสเย่มีตบะบารมีระดับใดกันแน่ จึงสามารถควบคุมดอกบัวเช่นนี้ได้ ? ”

“น่าเหลือเชื่อ คาดมิถึงจริง ๆ ! ”

“ดูท่าก่อนหน้านี้พวกเราจะประเมินผู้อาวุโสเย่ต่ำเกินไปจริง ๆ ต่อให้อยู่บนสวรรค์ เขาก็คงเป็นผู้ที่ไร้เทียมทานเป็นแน่ ! ”

“มิน่าเล่า นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน แทบจะมิมีผู้ใดสามารถเดินทางไปมาระหว่างทั้งสองโลกได้ บัดนี้ดูแล้วเกรงว่าคงมีเพียงผู้อาวุโสเย่ที่สามารถทำได้กระมัง”

“จริงสิ ผู้อาวุโสเย่บอกว่าเขาจะไปแล้วนี่นา อีกทั้งนับจากนี้ต่อไปพวกเราอย่าได้ไปรบกวนความสงบของเขาด้วย”