ตอนที่ 259 ข้าก็คือเต๋า เสวียนเต๋อเกิดความเคียดแค้น

ตอนที่ 259 ข้าก็คือเต๋า เสวียนเต๋อเกิดความเคียดแค้น

เห็นได้ชัดว่าเมื่อเย่ฉางชิงเอ่ยคำพูดนี้ออกไป

ในสายตาของทุกคน ผู้อาวุโสเย่เหมือนจะมีความเข้าใจในพระธรรมมิน้อย

แต่ปัญหาก็คือ !

นับแต่โบราณมาแม้ว่าลัทธิเต๋าแห่งจงหยวนและศาสนาพุทธแห่งซีม่อจะมิใช่อริกัน แต่เนื่องด้วยหลักคำสอนที่ต่างกัน จึงทำให้ลัทธิเต๋าและศาสนาพุทธมิค่อยไปมาหาสู่กัน

แต่ความเข้าใจในพระธรรมของผู้อาวุโสเย่นี่มันอะไรกัน ?

ใช่แล้ว !

ผู้อาวุโสเย่นั้นมาจากสวรรค์

บางทีบนสวรรค์ ความสัมพันธ์ของลัทธิเต๋าและศาสนาพุทธอาจจะปรองดองกันก็เป็นได้

คงด้วยเหตุนี้ผู้อาวุโสเย่ถึงมีความเข้าใจในศาสนาพุทธด้วย

อืม !

หากมิมีสิงใดผิดพลาด คงจะเป็นเช่นนี้แน่

และในครั้งนี้การที่ผู้อาวุโสเย่เป็นตัวแทนลัทธิเต๋า มาประชันการเทศน์กับเสวียนเต๋อ

หากเข้าใจในพระธรรมอย่างลึกซึ้ง เช่นนั้นการประชันการเทศน์ในวันนี้ พวกเสวียนเต๋อจะต้องพ่ายแพ้อย่างมิต้องสงสัย

คิดถึงตรงนี้ คนของลัทธิเต๋าต่างก็สบตากันด้วยรอยยิ้ม

ในตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงก็เอ่ยกับเสวียนเต๋ออีกว่า “แม้คำตอบนี้ของท่านจะมิผิด แต่ยังนับว่ามิถูกต้อง”

เสวียนเต๋อได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าขาวใสปรากฏสีหน้าประหลาดใจออกมา

ต้องยอมรับว่าผู้แข็งแกร่งแห่งลัทธิเต๋าตรงหน้าผู้นี้ มีตบะที่ลึกล้ำสุดจะหยั่งจริง ๆ แม้แต่เขาเองก็ยังมิอาจสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนที่ของพลังปราณของคนผู้นี้แม้แต่น้อย

แต่อีกฝ่ายเป็นเพียงคนของลัทธิเต๋า หาใช่คนของศาสนาพุทธไม่

มิหนำซ้ำบัดนี้อีกฝ่ายกลับคิดว่าความเข้าใจที่เขามีต่อพระธรรมนั้นมิถูกต้อง ?

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสวียนเต๋อก็เอ่ยปากถามเย่ฉางชิงขึ้นว่า “ขอถามโยมว่า มิถูกต้องเยี่ยงไรงั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงจึงยิ้มออกมา

“พระพุทธเจ้าไร้รูปร่าง รูปร่างเกิดจากสรรพสิ่ง”

เย่ฉางชิงเอ่ยขึ้น

เพราะตอนที่อยู่โลกนั้น เย่ฉางชิงเคยอ่านคัมภีร์ของศาสนาพุทธมามากมาย

หนึ่งในนั้นได้มีคัมภีร์หนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า

สรรพสัตว์และพระพุทธเจ้าล้วนเท่าเทียม เมื่อรู้แจ้งแล้ว สรรพสัตว์ก็คือพระพุทธเจ้า

ขณะเดียวกันพระโคตมพุทธเจ้ายังกล่าวว่า การที่สรรพสัตว์กลายเป็นพระพุทธเจ้า ถือเป็นระดับสูงสุด

เช่นนั้นเย่ฉางชิงจึงมองว่าในคำถามแรกนั้น เขาเป็นฝ่ายชนะแล้ว

หลังจากเงียบไปพักใหญ่เสวียนเต๋อก็พนมมือขึ้นแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “โยมกล่าวได้ถูกต้อง ครานี้อาตมาแพ้แล้ว”

เย่ฉางชิงได้ยินเช่นนั้นก็มิได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา เพียงแค่พยักหน้ารับเบา ๆ เท่านั้น

ทว่าเมื่อเหล่าคนของลัทธิเต๋าได้ยินคำพูดของเสวียนเต๋อ ต่างก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ก่อนหน้านี้ในการประชันการเทศน์ของทั้งสามดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ ก็เป็นการถามตอบทั้งหมดสิบครั้งเช่นกัน ทว่าเสวียนเต๋อกลับมิเคยแพ้มาก่อน

บัดนี้ได้มาประชันกับผู้อาวุโสเย่ เพียงคำถามแรกก็แพ้เสียแล้ว

แค่จินตนาการดูก็รู้แล้วว่าตอนนี้ทุกคนนั่นตื่นเต้นมากเพียงใด

ในตอนนั้นเองเย่ฉางชิงก็ได้ยื่นมือออกไป พร้อมกับเอ่ยว่า “เชิญ”

เสวียนเต๋อครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นจึงเอ่ยถามเย่ฉางชิง

“ในเมื่อคำถามแรกโยมถามว่าพระพุทธเจ้าคือสิ่งใด เช่นนั้นอาตมาก็อยากรู้ว่า เต๋าคือสิ่งใด?”

ทันทีที่ได้ยินคำถาม แม้เย่ฉางชิงจะยังมิได้เอ่ยสิ่งใด ทว่าคนของลัทธิเต๋าที่อยู่ทางด้านหลังตอนนี้กลับรู้สึกนั่งมิติดขึ้นมาทันที

‘เสวียนเต๋อผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก ! ’

‘เมื่อครู่ผู้อาวุโสเย่ถามว่าพระพุทธเจ้าคือสิ่งใด และเสวียนเต๋อก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป’

‘บัดนี้เสวียนเต๋อกลับถามกลว่าเต๋าคือสิ่งใด เช่นนั้นคำตอบที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือ ทุกสรรพสิ่งมีเต๋า สรรพสัตว์เป็นเต๋าได้’

‘เช่นนี้แล้วมิก็เท่ากับเป็นการแสดงว่าลัทธิเต๋า และศาสนาพุทธมีต้นกำเนิดเดียวกันเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘และหากผู้อาวุโสเย่ตอบกลับไปเช่นนี้จริง ความพ่ายแพ้ของเสวียนเต๋อก็ไร้ซึ่งความหมายน่ะสิ’

คิดได้เช่นนั้น ต้วนฉางเต๋อผู้มีนิสัยมุทะลุจึงอดมิได้ที่จะสบถออกมา

“บัดซบ !…”

ระหว่างที่เย่ฉางชิงหันไปมองนั้น

วินาทีต่อมา มิเพียงต้วนฉางเต๋อที่มีสีหน้าเปลี่ยนไป แม้แต่คนอื่น ๆ เองก็อดมิได้ที่จะก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ฉางชิงก็เอ่ยกับเสวียนเต๋อช้า ๆ ทีละคำว่า “ข้า… ก็… คือ… เต๋า ! ”

ทันทีที่สิ้นเสียง ทั่วทั้งลานก็เงียบสงัดลงทันที

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

อึดใจต่อมา

เหมือนกับว่าคำสี่คำของเย่ฉางชิง ได้ไปทำลายความลับบางอย่างของสวรรค์เข้า

“เปรี๊ยง ! ”

“เปรี๊ยง ! ”

“เปรี๊ยง ! ”

ทันใดนั้น พลันก็เกิดเสี่ยงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น