ตอนที่ 290 ค่ายกลถูกทำลาย

“ปัง ! ”

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเสียงหนึ่งจู่ ๆ ก็ดังขึ้นกลางอากาศ

จากนั้นกำแพงเมืองหมื่นลี้ใต้ฝ่าเท้าของทุกคนพลันสั่นสะเทือนขึ้นมา ก่อนที่บนศีรษะของพวกเขาจะปรากฏหอกด้ามหนึ่งขึ้น

เป็นหอกที่ทั้งด้ามมีสีดำมันปลาบ มีหมอกขาวราวกับหิมะลอยวน ทั้งยังแผ่กลิ่นไอโบราณออกมาอีกด้วย

มินานผู้แข็งแกร่งทั้งหลายที่อยู่ในที่นั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า หอกด้ามนี้จะต้องตีขึ้นมาจากเหล็กอุกกาบาตเหมันต์ในตำนานเป็นแน่

ส่วนไอพลังที่แผ่ออกมาจากตัวหอกสามารถบ่งบอกได้ว่า หอกด้ามนี้จะต้องเป็นอาวุธเทพจำแลงในตำนานอย่างแน่นอน

และที่สำคัญก็คือ

หอกด้ามนี้มีอยู่จริง ๆ หาใช่เพียงภาพลวงตาไม่

วินาทีต่อมา ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกอยู่นั้น

หอกด้ามนี้ก็เริ่มสั่นน้อย ๆ รอบกายพลันปรากฏสัญลักษณ์โบราณมากมายขึ้น

ขณะเดียวกัน ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวกลุ่มหนึ่งก็แผ่ออกมา

เพียงพริบตา หอกด้ามนี้ก็จำแลงเป็นลำแสงสายหนึ่ง

เกิดรอยแยกยาวนับร้อยจั้งขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่มวลพลังอมตะจำนวนมหาศาลจะพุ่งเข้าไปสังหารตู๋กูชิงเฟิง

ตอนนั้นเอง ในวินาทีที่หอกพุ่งออกไป

ใต้ฝ่าเท้าของทุกคนก็เกิดสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เพียงพริบตาบนศีรษะของพวกเขาก็ปรากฏกระบี่กระดูกขาวเล่มหนึ่งขึ้นกลางอากาศ

ตัวกระบี่เป็นสีขาวเงางามไร้ซึ่งตำหนิใด ๆ แต่กลับแผ่ไอพลังรุนแรงจนผู้คนรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน

นอกจากนั้นยังมีอาวุธโบราณที่มีลักษณะแตกต่างกันไปอีกกว่าห้าชิ้นปรากฏขึ้นอีกด้วย

แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดก็คือ อาวุธโบราณทั้งห้าชิ้นนี้ ล้วนแต่เป็นอาวุธเทพจำแลงในตำนานทั้งสิ้น

ขณะเดียวกัน ตู๋กูชิงเฟิงที่ยืนอยู่กลางอากาศเมื่อเห็นหอกด้ามนั้นปรากฏขึ้น นางจึงสะบัดแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ก่อนที่พิณโบราณตัวหนึ่งจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของนาง

“หอกวิหคบริสุทธิ์ ! ”

“ตอนนั้นนายของเจ้ายังพ่ายแพ้ให้แก่ข้า แล้วลำพังตัวเจ้าคิดว่าจะสู้ข้าได้เยี่ยงนั้นหรือ?”

ตู๋กูชิงเฟิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับแค่นหัวเราะเสียงเย็นออกมา

ยังมิทันสิ้นเสียง ขณะที่หอกวิหคบริสุทธิ์อยู่ห่างจากตู๋กูชิงเฟิงเพียงมิกี่จั้ง

ตู๋กูชิงเฟิงก็ได้ยื่นนิ้วอันเรียวยาวออกมา พร้อมกับดึงสายพิณขึ้นเบา ๆ

“แต๊ง ! ”

หลังจากเสียงพิณอันดุดันเสียงหนึ่งดังขึ้น

พิณโบราณที่ลอยอยู่เบื้องหน้าตู๋กูชิงเฟิงก็เปล่งแสงสว่างไสวออกมา

จากนั้นก็มีคลื่นพลังอันรุนแรงสายหนึ่งพุ่งออกไป

ชั่ววินาทีนั้น ทุกที่ที่คลื่นพลังอันรุนแรงพาดผ่าน บริเวณนั้นจะถูกแยกออกจนเป็นทางยาว

ทว่าในวินาทีที่คลื่นพลังนั้นปะทะกับหอกวิหคบริสุทธิ์

เหล่าผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง พลันรู้สึกราวกับถูกอัสนีบาตรฟาดฟัน ทว่ากลับแข็งค้างอยู่อย่างนั้น

วินาทีที่คลื่นพลังปะทะกับหอกวิหคบริสุทธิ์ กลับมิมีเสียงใด ๆ เกิดดังขึ้นมา

ทว่าหอกวิหคบริสุทธิ์กลับถูกคลื่นพลังนั้นตัดออกเป็นสองท่อน จากนั้นก็กลายเป็นผุยผงลงในพริบตา

แค่คิดก็รู้แล้วว่าเหตุการณ์นี้ จะสร้างความสะเทือนใจให้แก่เหล่าผู้แข็งแกร่งของลัทธิเต๋ามากเพียงใด

เพราะสิ่งนี้ถือเป็นอาวุธเทพจำแลงในตำนาน

ทว่าสุดท้ายกลับถูกทำลายลงได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งยังมิอาจใช้ข่มขวัญจักรพรรดิมารตนนี้ได้แม้แต่น้อย

หลังจากหอกวิหคบริสุทธิ์ถูกทำลายลง

จักรพรรดิมารตนนั้นก็ได้ดีดพิณขึ้นอีกครั้ง และอาวุธเทพจำแลงชิ้นอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ ถูกทำลายลงด้วยเช่นกัน

ขณะที่มวลพลังจากทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน กลับเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใด ๆ

ทว่าอาวุธเทพจำแลงชิ้นอื่น ๆ ก็ยังถูกตัดออกเป็นสองส่วน ก่อนจะกลายเป็นผุยผงในที่สุด

แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนมากที่สุดก็คือ

หลังจากอาวุธเทพจำแลงทั้งห้าชิ้นถูกทำลายลงแล้ว ตู๋กูชิงเฟิงกลับยังคงมิมีทีท่าจะหยุดดีดพิณแต่อย่างใด

“ในเมื่อพวกเจ้าใสซื่อถึงเพียงนี้ วันนี้ข้าจะทำลายค่ายกลสังหารและค่ายกลทั้งหมดของที่นี่ลงซะ”

ตู๋กูชิงเฟิงแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะดีดพิณต่ออีกครั้ง

“แต๊งแต๊ง… แต๊งแต๊งแต๊ง ! ”

หลังจากเสียงพิณอันดุดันดังขึ้นมิหยุด

ความคิดเห็น