ตอนที่ 300 ข้าคือกระบี่

เพียงพริบตา พวกฮูเอี๋ยนเจินชวนก็รุกคืบเข้าไปหาตู๋กูชิงเฟิงแทบจะพร้อม ๆ กัน

วินาทีต่อมาก็มีแสงสีแดงเคลื่อนที่รอบกายฮูเอี๋ยนเจินชวน แผ่ไอพลังที่ดุดันจนยากที่เทียบได้

ขณะเดียวกัน ด้านหลังของเขาก็ปรากฏภาพมายาขนาดใหญ่ขึ้น และปกคลุมเอาไว้ด้วยไอพลังอันเกรี้ยวกราด ราวกับเทพมารที่ถูกปลุกขึ้นมา หวังจะทำลายทุกสิ่งก็มิปาน

“หมัดเทียนกัง ! ”

ฮูเอี๋ยนเจินชวนคำรามก้อง จากนั้นก็ปล่อยหมัดออกไปกลางอากาศ

ทันใดนั้น แขนของเขาก็มีสายฟ้าเปล่งประกายออกมา ไอพลังเต๋าลอยอบอวล สัญลักษณ์โบราณส่องแสงระยิบระยับ

จากนั้นเจตจำนงแห่งหมัดที่ทรงอำนาจก็พวยพุ่งออกมา ก่อนที่พลังแห่งการทำลายล้างจะพุ่งเข้าสังหารจักรพรรดิมารตนนั้น

ขณะเดียวกัน ซีเหมินเหลยหู่ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ รอบกายก็มีแสงสว่างไสวเปล่งออกมา พลังปราณพลุ่งพล่าน

คิ้วของเขาขมวดแน่น ก่อนจะกวาดเท้าแตะไปกลางอากาศ จนเกิดแสงอันรุนแรงสายหนึ่งออกมา ส่องทะลวงความว่างเปล่าไปทันที

หนานกงชิงหมิงมือกุมดาบรบโบราณเอาไว้ สะบัดร่างกายเล็กน้อย จากนั้นชุดคลุมสีดำบนกายก็มลายหายไป เพียงพริบตาก็เผยให้เห็นชุดเกราะสีดำบนกายของเขาแทน

รอบกายของเขาปรากฏแสงสีดำขลับไหลวน ไอดาบอันทรงอำนาจ เจตจำนงแห่งดาบที่มีพลังทำลายล้างสูงราวกับแม่น้ำไหลบ่า พร้อมฟาดฟันพลังไร้พ่ายเข้าใส่ตู๋กูชิงเฟิง

มู่หรงหลินที่อยู่ในชุดคลุมสีแดง รอบกายเปล่งแสงสีแดงโชติช่วง พลังปราณอันเข้มข้นเคลื่อนที่อย่างช้า ๆ

หลังจากที่มือทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนท่าทางไปเรื่อย ๆ พลังฟ้าดินจำนวนมหาศาลตรงหน้าก็พลุ่งพล่านตามไปด้วย ก่อนที่ตราประทับโบราณที่ถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงอันลุกโชนจะปรากฏสู่สายตา

……………………………..

เวลานี้แม้สุดยอดผู้แข็งแกร่งของสี่ตระกูลผู้พิทักษ์โบราณ กำลังใช้ท่าไม้ตายที่แข็งแกร่ง ตัดสินแพ้ชนะกับจักรพรรดิมารตนนี้

ทว่าตู๋กูชิงเฟิงกลับยังคงสงบนิ่ง และมิมีการขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

นางยังคงยืนอย่างทะนง รอบข้างยังคงเลือนลางปกคลุมไปด้วยไอพลังอันแข็งแกร่ง และใช้แค่ปลายนิ้วอันเรียวยาวกดสายพิณเอาไว้เบา ๆ เท่านั้น

“เจตจำนงแห่งหมัดทรงอำนาจเช่นนี้ ดูเหมือนไร้ช่องโหว่ แต่ความจริงแล้วก็แค่แข็งนอกอ่อนในเท่านั้น”

ตู๋กูชิงเฟิงเอ่ยวิจารณ์เสียงเรียบ ให้ความรู้สึกราวกับผู้สูงส่งกำลังชี้แนะผู้น้อยอยู่ก็มิปาน

ทันทีที่สิ้นเสียง ขณะที่เจตจำนงแห่งหมัดทำลายความว่างเปล่าตรงหน้า ทั้งยังห่อหุ้มไว้ด้วยพลังที่ทรงอำนาจกำลังพุ่งเข้ามาหมายสังหารนางนั้น

“แต๊ง ! ”

ในที่สุดตู๋กูชิงเฟิงก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ทว่านางเพียงแค่สัมผัสสายพิณเบา ๆ จากนั้นก็มีเสียงพิณกังวานใสดังขึ้นมา

วินาทีต่อมาคลื่นพลังสายหนึ่งที่อบอวลไปด้วยไอพลังแห่งเต๋าก็เปล่งแสงออกมา

เพียงพริบตา ขณะที่คลื่นพลังลึกลับและเจตจำนงแห่งหมัดอันดุดันนั้นปะทะกัน เจตจำนงแห่งหมัดก็ถูกคลื่นพลังลึกลับนั้นตัดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย

เสี้ยววินาที เจตจำนงแห่งหมัดก็พลันมลายหายไปในอากาศ ถูกทำลายลงไปอย่างง่ายดาย

จากนั้นแสงอันรุนแรงที่ซีเหมินเหลยหู่สร้างขึ้นเปล่งออกมา

ตู๋กูชิงเฟิงก็ดีดไปที่สายพิณเบา ๆ อีกครั้ง

หลังจากเสียงพิณกังวานใสดังขึ้นมา ก็มีคลื่นพลังลึกลับสายหนึ่ง ทว่าอบอวลไปด้วยไอพลังแห่งเต๋าก็ส่องออกมา

เมื่อแสงอันรุนแรงที่ซีเหมิยเหลยหู่สร้างขึ้นปะทะเข้ากับคลื่นพลังลึกลับนั้น ก็หลอมละลายลงราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนไฟก็มิปาน

จากนั้น ทุกครั้งที่ตู๋กูชิงเฟิงดีดไปที่สายพิณและมีเสียงพิณดังขึ้น จะเกิดคลื่นพลังลึกลับส่องออกมา

มิกี่อึดใจ

การโจมตีของผู้แข็งแกร่งของสี่ตระกูลผู้พิทักษ์โบราณก็ถูกนางทำลายจนหมดสิ้น

ทว่าศึกในครั้งนี้ยังมิจบ

แม้พวกฮูเอี๋ยนเจินชวนจะรับรู้ถึงความน่ากลัวของจักรพรรดิมารตนนี้ แต่พวกเขากลับมิเชื่อและมิอยากที่จะยอมรับ

พวกเขาห้าคนร่วมมือกันเช่นนี้ ยังมิอาจบีบให้จักรพรรดิมารใช้พลังทั้งหมดเพื่อตั้งรับได้

แม้จะเป็นเช่นนั้น ทว่าพวกฮูเอี๋ยนเจินชวนก็ยังคงร่วมมือกันโจมตีอย่างมิหยุดหย่อน แต่ตู๋กูชิงเฟิงเองก็ยังสามารถรับมือ และทำลายการโจมตีของพวกเขาได้ทุกครา

ขณะเดียวกัน ซือถูเจิ้นผิงที่ใช้พลังไปจนหมด จึงจำต้องถอยออกมาตั้งหลัก และเฝ้าดูอยู่ทางด้านหลังแทน

ขณะที่การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือดนั้น จู่ ๆ เขากลับเกิดการรู้แจ้งบางอย่างขึ้น

ความคิดเห็น