ตอนที่ 314 พวกเจ้าระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน

ตอนที่ 314 พวกเจ้าระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน

สิ้นเสียงมิเพียงนักพรตฉางเสวียนเท่านั้นที่มีสีหน้าเปลี่ยน แม้แต่เย่ฉางชิงเองก็อดที่จะตกตะลึงมิได้

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่เขาบอกว่า อีกทั้งข้าเป็นคนปล่อยนางออกมาเอง !

เย่ฉางชิงมิได้ตั้งใจจะพูดเช่นนั้นออกมาจริง ๆ นะ

เดิมที่เขาแค่ต้องการจะบอกว่า เวลานี้เจ้าคงจะทราบแล้วใช่หรือไม่ ?

บางทีเขาอาจจะรีบร้อนพูดเกินไปหน่อย

ผลสุดท้ายกลายเป็นบอกว่าตัวเขาเองนั้น คือต้นเหตุของศึกใหญ่ระหว่างลัทธิเต๋าและฝ่ายมารไปเสียแล้ว

แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้ว เย่ฉางชิงก็มิคิดที่จะกลับคำอีก

กลับกันคำพูดเช่นนี้แม้จะทำให้เขากลายเป็นตัวต้นเหตุ แต่ความน่าตกใจของประโยคนี้ ช่างสมกับท่านบรรพจารย์เย่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนยิ่งนัก

อีกอย่างเขารู้ดีว่า เวลานี้หากเขาเผยพิรุธใด ๆ ออกไปแล้วล่ะก็ มิแน่เจ้าสำนักไท่เสวียนเพียงแค่ตบเขาหนึ่งที เขาอาจจะกลายเป็นเนื้อบดไปเลยก็ได้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นักพรตฉางเสวียนที่ยังคงก้มหน้าอยู่กับพื้นก็เอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเทาอีกครั้ง

“ท่านบรรพจารย์เย่ ศิษย์สำนึกผิดแล้ว ขอท่านได้โปรดลงโทษศิษย์ด้วยขอรับ”

เย่ฉางชิงพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ อีกครั้ง จากนั้นจึงโบกมือไปมา พร้อมเอ่ยเสียงเรียบว่า “ตอนนี้เจ้าไปได้แล้ว เรื่องของฝ่ายมาร ข้าจะตัดสินใจเอง”

สิ้นเสียงนักพรตฉางเสวียนก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เหลือบมองเย่ฉางชิงด้วยความหวาดหวั่น

“ศิษย์ทราบแล้ว ศิษย์จะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”

นักพรตฉางเสวียนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนจะโค้งตัวลงแล้วเดินถอยหลังไปจนถึงประตูอย่างระมัดระวัง

ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ มิว่าท่านบรรพจารย์เย่จะพูดอะไร เขาก็สมควรจากไปได้แล้ว

มิเช่นนั้นหากท่านบรรพจารย์เย่โมโหขึ้นมาจริง ๆ เขาเองก็มิกล้าที่จะคาดเดาผลลัพธ์ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านบรรพจารย์เย่ก็ยังได้ให้สัญญาแล้วด้วย ว่าจะเป็นคนจัดการเรื่องด้วยตัวเอง

ขณะเดียวกันนั้น ตู๋กูชิงเฟิงที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ณ ชายแดนของเมืองเสี่ยวฉือ

เดิมทีนางคิดที่จะรีบไปยังที่ตั้งของกองทัพมารในเวลานี้ เพื่อทำตามข้อตกลงที่ให้ไว้กับนักพรตฉางเสวียน

แต่ระหว่างทางที่เดินมาจู่ ๆ นางก็รู้สึกสงสัย อยากจะรู้ว่าเย่ฉางชิงจะตอบนักพรตฉางเสวียน และลัทธิเต๋าแห่งจงหยวนเช่นไร ?

เช่นนั้นนางจึงได้ใช้เคล็ดวิชาโบราณ บวกกับความแตกฉานในวิถีดนตรี แอบฟังการสนทนาระหว่างนักพรตฉางเสวียนและเย่ฉางชิงอย่างเงียบ ๆ

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

เมื่อเย่ฉางชิงเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมา

นางที่รู้ความจริงอยู่ก่อนแล้ว ทว่าก็ยังอดมิได้ที่จะใจสั่นสะท้านขึ้นมา ความอบอุ่นพลันไหลเวียนไปทั่วทั้งกาย

ทันใดนั้น ริมฝีปากเรียวบางของจักรพรรดิมารผู้มีนิสัยเด็ดขาดก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นกลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างห้ามมิได้

“ฉางชิง ขอบใจนะ”

สิ้นเสียงร่างที่สวมอาภรณ์สีม่วง พลันทะยานขึ้นฟ้ามุ่งหน้าไปทางทิศเหนือในทันที

……………………………….

และเวลานี้เมืองโบราณหลายแห่งทางตอนเหนือของจงหยวนได้ถูกกองทัพมารยึดครองเอาไว้หมดแล้ว

แต่จนถึงวันนี้ก็ยังคงไร้ข่าวคราวของจักรพรรดิมาร

เช่นนั้นเพื่อเป็นการป้องกัน หัวหน้าของเผ่ามารต่าง ๆ จึงได้ประชุมหารือ และตัดสินใจว่าจะพักรักษาตัวอยู่ที่เมืองโบราณเหล่านี้ก่อน รอท่านจักรพรรดิกลับมาค่อยวางแผนกันใหม่อีกครั้ง

ณ เมืองโบราณที่ใหญ่ที่สุดทางตอนเหนือของจงหยวน

เมืองศิลาสวรรค์

เมื่อทอดสายตามองออกไป จะเห็นกลุ่มควันหนาทึบลอยขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่องจากภายในเมืองศิลาสวรรค์

ขณะเดียวกัน ภายในเมืองเปลวเพลิงยังคงลุกโชนไปทั่วทุกหย่อมหญ้า เสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดและสิ้นหวังมากมายดังขึ้นอย่างมิขาดสาย

เวลานี้ผู้แข็งแกร่งระดับจอมมารมิกี่ตนที่มีชีวิตรอดมาได้กำลังอยู่บนกำแพงเมือง

บ้างก็ยืนเอามือไพล่หลัง มองไปยังดินแดนทางเหนืออันมิมีที่สิ้นสุด

บ้างก็นั่งอยู่บนพื้น โดยพิงหลังอยู่กับเสาของหอคอย ดวงตาของพวกเขาปิดลงเล็กน้อย

ส่วนบางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้เอน ข้างกายมีมนุษย์ผู้หญิงสีหน้าซีดเผือดและท่าทางมิเต็มใจหลายคน คอยปรนนิบัติด้วยความหวาดแวง…

ตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าที่หัวขาวโพลนและสวมชุดคลุมสีดำ ก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเป็นคนแรก