ตอนที่ 319
ตอนที่ 319 แผนการระยะยาว
October 22, 2026
ตอนที่ 319 แผนการระยะยาว
สิ้นเสียงตู๋กูชิงเฟิงก็ขมวดคิ้วเบา ๆ พร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
‘นอกเสียจากนายท่านจะยอมยื่นมือเข้ามาช่วย ? ’
‘หมายความว่าเย่ฉางชิงมีวิธีที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของเผ่าศักดิ์สิทธิ์เยี่ยงนั้นหรือ’
‘แต่การจะเปลี่ยนชะตากรรมของเผ่าศักดิ์สิทธิ์ได้ จะต้องเป็นวิธีที่มหัศจรรย์พันลึกเยี่ยงไรกัน ? ’
‘เป็นไปมิได้ ! ’
‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’
“เจ้าคงจะยังมิรู้ว่าเผ่าแม่มดของเจ้านั้น จิตวิญญาณโดยกำเนิดมิสมบูรณ์ ทำให้เมื่อบำเพ็ญเพียรถึงขั้นสุดท้าย กลับมิสามารถรู้แจ้งในจิตแท้แห่งมหามรรคาได้”
เมื่อเห็นตู๋กูชิงเฟิงมีสีหน้าฉงน เทพหลิวก็ส่ายหน้าไปมายิ้ม ๆ “การจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมเผ่าแม่มดของเจ้า จึงจำเป็นจะต้องหาวิธีฟื้นฟูจิตวิญญาณ”
“หรือไม่ก็ให้เผ่าแม่มดของเจ้าหลอมรวมกับมนุษย์เสีย อย่างเช่นเจ้าที่เกิดมาก็ทำลายพันธการนั้นได้ จนสามารถบำเพ็ญเพียรมาจนถึงทุกวันนี้ มิเพียงรู้แจ้งในจิตแท้แห่งมรรคา ยิ่งกว่านั้นยังสามารถบรรลุเป็นเซียนได้ด้วย”
“ส่วนเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น คิดว่าเจ้าก็คงจะคิดเองได้กระมัง”
เอ่ยถึงตรงนี้ เทพหลิวก็ยกชาขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ
“ช่วงต้นของสมัยบรรพกาล เผ่าแม่มดและเผ่าปีศาจได้แบ่งโลกออกเป็นสองส่วน จากนั้นเมื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ถือกำเนิดและผงาดขึ้นมา ใช้เวลาเพียงหมื่นปีเท่านั้นกลับสามารถขับไล่เผ่าแม่มดของเจ้าและเผ่าปีศาจออกไปจากจงหยวนได้สำเร็จ”
“เช่นนั้นข้าจึงคิดว่าการมีอยู่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์นับเป็นชะตาและตัวแปรสำคัญ ส่วนเผ่าแม่มดของพวกเจ้าหากต้องการเปลี่ยนแปลงโชคชะตา จึงจำเป็นจะต้องหลอมรวมกับเผ่าพันธุ์มนุษย์”
สิ้นเสียง ตู๋กูชิงเฟิงก็พยักหน้ารับอย่างมิอยากที่จะเชื่อ ก่อนจะถามอย่างสงสัยว่า “เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงบอกว่า หากฉางชิงยอมยื่นมือเข้ามาช่วยก็จะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเผ่าศักดิ์สิทธิ์ของข้าได้เล่า ? ”
เทพหลิวเงียบไปสักพัก จากนั้นก็ลอบชำเลืองไปทางห้องครัว
“ก็มิมีอะไรมาก”
เทพหลิวหลุบตาลง พร้อมกับค่อย ๆ เอ่ยว่า “เพราะข้าอยูที่นี่มาสิบปีแล้ว เคยเห็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมามากมาย”
“นายท่านสามารถผสานจิตแท้แห่งเต๋ามากมายเข้าไปอยู่ในพิณ หมากล้อม ภาพอักษรพู่กัน รวมถึงภาพวาดได้อย่างง่ายดาย นั่นหมายความว่านายท่านสามารถควบคุมมหามรรคาได้อย่างที่ใจต้องการ และข้ายังมิเคยได้ยินว่ามีผู้ที่สามารถทำเช่นนี้ได้มาก่อน”
“ส่วนเผ่าแม่มดของเจ้า เนื่องจากมีข้อบกพร่องมาตั้งแต่กำเนิด ทำให้มิสามารถรู้แจ้งในจิตแท้มหามรรคาได้ เช่นนั้นข้าเดาว่านับแต่อดีตมาคงมีเพียงนายท่านเท่านั้น ที่จะมีความสามารถมากพอเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้ได้”
ได้ยินเช่นนั้น ตู๋กูชิงเฟิงพลันชะงักไปทันที
จนเวลาผ่านไปหลายอึดใจ
ตู๋กูชิงเฟิงก็หันไปมองทางห้องครัว จากนั้นก็พึมพำกับตัวเองว่า
“หากข้าเป็นคนขอร้องฉางชิง เขาจะยอมตกลงหรือไม่นะ ? ”
เสียงของตู๋กูชิงเฟิงมิดังเท่าไรนัก แต่เทพหลิวกลับได้ยินมันอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ทว่าเทพหลิวกลับมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา นางเพียงยกมุมปากขึ้นและเผยรอยยิ้มที่มีเลศนัยออกมาแทน
เพราะนับตั้งแต่ที่ตู๋กูชิงเฟิงบอกนางว่า เย่ฉางชิงคือผู้ที่นางถวิลหาทุกค่ำเช้ากลับชาติมาเกิด
ความจริงแล้วส่วนลึกภายในใจของนางหาได้เชื่อคำพูดนั้นไม่
นางมองว่าผู้ที่เก่งกาจเช่นนายท่าน น่าจะอยู่บนโลกใบนี้มาก่อนที่นางจะกำเนิดสติปัญญาเสียอีก
หรืออาจจะนานกว่านั้น
อีกอย่างนายท่านมิมีทางเป็นคนของโลกใบนี้อย่างแน่นอน
ส่วนเหตุผลที่ว่าเหตุใดนายท่านถึงมิบอกความจริงแก่ตู๋กูชิงเฟิง
บางทีอาจจะเป็นเพราะนายท่านใกล้จะไปจากโลกใบนี้แล้ว จึงมิต้องการให้ตู๋กูชิงเฟิงรู้สึกหดหู่ใจ
สิ่งนี้เป็นเรื่องที่เทพหลิวรู้สึกนับถือเย่ฉางชิงเป็นอย่างมาก
เห็นได้ชัดว่าเขานั้นอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง แต่กลับเข้าถึงได้ง่ายดาย
จิตใจที่สูงส่งเช่นนี้ นางมิสามารถเข้าถึงได้จริง ๆ
คิดถึงตรงนี้เทพหลิวก็อดมิได้ที่จะยิ้มเยาะตัวเอง พลางทอดถอนใจ ‘นายท่านสามารถมีจิตใจเช่นนี้ได้ บางทีอาจเป็นเพราะพวกเราอ่อนแอเกินไปกระมัง ! ’
ตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงก็เดินออกมาจากห้องครัว
“เสี่ยวหลิว ชิงเฟิง พวกเจ้าพอก่อนเถอะ มื้อค่ำใกล้จะเสร็จแล้ว พวกเจ้าไปเตรียมตัวเถอะ”
เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยใบหน้าที่แฝงรอยยิ้มอบอุ่น
จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป
พวกเย่ฉางชิงก็ได้นั่งล้อมกันอยู่ที่หน้าโต๊ะตัวหนึ่ง
ส่วนราชันทมิฬยังคงหมอบอยู่กับพื้น แลบลิ้นสีแดงสดออกมาและส่ายหางมิหยุด อยู่ทางด้านหลังของเย่ฉางชิงดังเดิม
“ชิงเฟิง เจ้าบอกว่าอยากกินซุปซี่โครงที่ข้าทำมิใช่หรือ เหตุใดถึงมิกินเล่า ? ”
เย่ฉางชิงอดที่จะถามขึ้นมามิได้ เมื่อเห็นท่าทางใจลอยของตู๋กูชิงเฟิง
ได้ยินเช่นนั้นตู๋กูชิงเฟิงจึงได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของนางจับจ้องไปยังเย่ฉางชิง พร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ
“ฉางชิง ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยคนในเผ่าของข้า”
สิ้นเสียงแม้สีหน้าของเย่ฉางชิงจะยังเรียบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
‘เจ้าพูดจริงหรือนี่ ? ’
‘’เจ้าคิดว่าข้าเป็นพระเจ้าเยี่ยงนั้นหรือ ? ’