ตอนที่ 368 ภาพลักษณ์

ตอนที่ 368 ภาพลักษณ์

เวลาผ่านไปอีกประมาณหนึ่งก้านธูป

ในที่สุดนักพรตชิงอวิ๋นก็ได้เดินออกมาจากจวนหลังใหญ่ แต่ภายในกลับรกร้างแห่งนี้

“ฟู่ ! ”

หลังจากประตูค่อย ๆ ปิดลง

นักพรตชิงอวิ๋นพลันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

การสนทนากับผู้แข็งแกร่งอย่างท่านเหยียนนั้น ทำให้เจ้าสำนักระดับเก้าอย่างเขารู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก

ทว่าตอนนี้ความรู้สึกตื่นเต้นและดีใจกลับมีมากกว่า

เพราะเขามีศิลาวิญญาณมากถึงหนึ่งล้านก้อน โอสถขั้นห้าและขั้นหกอีกกว่าร้อยเม็ด

แม้แต่หอการค้าหรือตระกูลใหญ่ในเมืองหลานซีก็มีมิถึงหนึ่งในร้อยส่วน ที่จะมีของวิเศษมากมายเช่นนี้

โบราณกล่าวไว้ว่า ในกระเป๋ามีเงิน การเดินทางล้วนราบรื่น

อารมณ์ของนักพรตชิงอวิ๋นในตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

“แม้ว่าศิลาวิญญาณหนึ่งล้านก้อนและโอสถขั้นห้าและขั้นหกร้อยกว่าเม็ด จะเป็นของเหวินเซี่ยทั้งหมด อีกทั้งตบะบารมีและคุณสมบัติของข้าเองก็มีจำกัด แต่หลายปีมานี้ก็นับว่าข้าได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว”

นักพรตชิงอวิ๋นที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแจ่มใส พลางเอ่ยอย่างกระปรี้กระเปร่าว่า “ต่อให้ครานี้ข้าใช้ศิลาวิญญาณไปสักสองหรือสามหมื่นก้อน คิดว่าเหวินเซี่ยก็คงมิว่าอะไรข้าหรอก”

“อีกอย่างข้ายังเอามาใช้เพื่อซื้อทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรของฉางชิงด้วย”

เอ่ยจบนักพรตชิงอวิ๋นก็พยักหน้ากับตัวเองอย่างแน่วแน่ ก่อนจะเดินตรงไปข้างหน้า

จนเวลาผ่านไปประมาณสองชั่วยาม

นักพรตชิงอวิ๋นก็ได้ตรงไปที่หอการค้าหลันเหอ เพื่อซื้อเสื้อผ้าให้กับตัวเองและบรรดาศิษย์ในสำนัก

แน่นอนว่าหาใช่เสื้อผ้าธรรมดาไม่

จะเรียกว่าอาภรณ์วิเศษก็ว่าได้

เพราะเสื้อผ้าเหล่านี้ล้วนทอมาจากเส้นไหมอัคนีเหมันต์ แม้จะมิสามารถต้านทานการโจมตีของผู้ฝึกเซียนได้ ทว่าก็จะมิมีฝุ่นผงใด ๆ สามารถจับตัวอาภรณ์หรือทำให้สกปรกได้ทั้งสิ้น เช่นนั้นเมื่อสวมบนกายจึงจะทำให้ดูเหมือนใหม่อยู่เสมอ

อีกทั้งคุณสมบัติที่พิเศษที่สุดของไหมอัคนีเหมันต์ก็คือ จะทำให้ร่างกายอบอุ่นอยู่เสมอในฤดูหนาว และเพิ่มความเย็นสบายในฤดูร้อนให้แก่ผู้สวมใส่

แต่อาภรณ์วิเศษเช่นนี้ย่อมมีราคาที่สูงเป็นธรรมดา

อาภรณ์วิเศษหนึ่งชุดจะมีมูลค่าหนึ่งหมื่นตำลึงทอง ส่วนศิลาวิญญาณหนึ่งก้อนจะมีมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงทอง

หากคำนวณดูแล้ว แค่ซื้ออาภรณ์วิเศษเหล่านี้ เขาต้องใช้ศิลาวิญญาณถึงพันกว่าก้อน

เทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายในสำนักชิงหยางหลายปีรวมกันเลยทีเดียว

แต่ต่อให้จะมีราคาแพง แต่นักพรตชิงอวิ๋นก็คิดว่าคุ้มค่าที่จะซื้อแล้ว

เพราะเมื่ออาภรณ์วิเศษเช่นนี้ได้อยู่บนกาย จะทำให้ผู้ที่สวมใส่มีภาพลักษณ์ที่ดูดีเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

แม้ว่าชวี่เหวินเซี่ยและเย่ฉางชิง ที่จะเข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์ของนิกายกระบี่สวรรค์ ล้วนมีรูปลักษณ์ที่ดูดียากที่จะหาใครมาเปรียบได้ อีกทั้งคุณสมบัติในการฝึกเซียนก็ยังยอดเยี่ยมมิแพ้กัน เช่นนั้นการจะเข้านิกายกระบี่สวรรค์จึงมิใช่เรื่องยาก

ทว่าแค่นี้กลับยังมิเพียงพอ หากต้องการให้เป็นที่จับตามอง ก็จะต้องทำให้ภาพลักษณ์ดูโดดเด่น อย่างมิมีใครเทียบได้

ต้องทำให้ผู้คนจับจ้องตั้งแต่ก้าวแรก เป็นผู้ที่โดดเด่นมากที่สุดในบรรดาท่ามกลางคนมากมาย

เช่นนี้แล้วการทดสอบต่อจากนั้น ถึงจะได้รับการสนใจจากทุกคน

ถึงตอนนั้นขอแค่เพียงสอบผ่านด้านคุณสมบัติ ย่อมจะได้รับการจับตามองจากผู้อาวุโสในนิกายกระบี่สวรรค์อย่างแน่นอน

หลังจากนั้นนักพรตชิงอวิ๋นก็ได้ตระเวนไปยังหอการค้าอื่น ๆ ต่อ เพื่อซื้อของวิเศษที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรตามปกติของสำนักชิงหยาง รวมทั้งทรัพยากรที่จำเป็นในการบำเพ็ญเพียรของเย่ฉางชิง

และสุดท้ายนักพรตชิงอวิ๋นก็เดินมายังหน้าหอสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลานซี

ต้องบอกว่าก่อนหน้านี้ความปรารถนาสูงสุดของนักพรตชิงอวิ๋นก็คือ

ก่อนที่เขาจะถึงขีดจำกัดและละสังขารไป หากได้มาค้างที่หอสุราจุ้ยเซียนแห่งนี้สักคืนก็คงจะดีมิน้อย

ทว่าแม้บัดนี้ตัวเขาจะมีศิลาวิญญาณถึงล้านก้อน แต่เมื่อเขามาถึงหน้าประตูหอสุราจุ้ยเซียนจริง ๆ แล้ว ก็อดมิได้ที่จะเกิดความลังเลขึ้นมา

เพราะการค้างหอสุราจุ้ยเซียนหนึ่งคืน อย่างต่ำจะต้องใช้ศิลาวิญญาณนับพันก้อน เทียบเท่ากับแสนตำลึงทอง

สำหรับนักพรตชิงอวิ๋นที่ก่อนหน้านี้ตกอยู่ในสถานการณ์ยากจนข้นแค้นมานาน จึงอดมิได้ที่จะรู้สึกเสียดายขึ้นมา !

อย่าว่าแต่เจ้าสำนักระดับเก้าเช่นเขาเลย เกรงว่าแม้แต่เจ้าสำนักระดับสามระดับสี่เอง ก็คงมิมีใครยอมจ่ายถึงเพียงนี้แน่

“จะเอาเช่นไรดี ? ”