ตอนที่ 379
ตอนที่ 379 นั่นน่ะสิ ข้าจะตื่นตระหนกไปทำไม ?
October 22, 2026
ตอนที่ 379 นั่นน่ะสิ ข้าจะตื่นตระหนกไปทำไม ?
“ศิษย์ขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่สั่งสอนขอรับ”
หลังจากเงียบไปสักพัก เย่ฉางชิงก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับโค้งคำนับอีกครั้ง
“ฉางชิง หากมิมีปัญหาอื่นแล้ว เจ้าก็เตรียมตัวเอาไว้ด้วยนะ”
นักพรตชิงอวิ๋นพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้ม พร้อมเอ่ยอีกว่า “อีกครึ่งเดือน เจ้าและเหวินเซี่ยจะต้องเดินทางไปเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์พร้อมกัน”
‘ทดสอบ ? ’
‘เหวินเซี่ย… ชวี่เหวินเซี่ย ? ’
‘ศิษย์พี่ชวี่เองก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์ด้วยงั้นหรือ ? ’
เย่ฉางชิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านเจ้าสำนัก ศิษย์พี่ชวี่จะไปเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์ด้วยหรือขอรับ ? ”
นักพรตชิงอวิ๋นอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะทำเป็นลูบหนวดพลางอธิบายว่า “ถูกต้อง ครานี้มิเพียงแต่เจ้า เหวินเซี่ยเองก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์กับเจ้าด้วย”
ทันทีที่สิ้นเสียง ใบหน้าหล่อเหลาของเย่ฉางชิง กลับเผยสีหน้างุนงงออกมายิ่งกว่าเดิม
‘นี่มันเรื่องอะไรกันอีก ? ’
‘คุณสมบัติของข้ามิเพียงพอ จึงมิสามารถบำเพ็ญเพียรที่สำนักเซียนลึกลับเช่นสำนักชิงหยางได้’
‘แต่ยอดสตรีเช่นศิษย์พี่ชวี่ เหตุใดต้องเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์ด้วยเล่า ? ’
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเย่ฉางชิงพลันเปล่งประกายออกมา
‘จริงด้วย ! ’
‘เมื่อครู่ท่านเจ้าสำนักออกว่า บางคราการบำเพ็ญเพียรมิใช่การต่อสู้ด้วยเลือดเนื้อ แต่เป็นการต่อสู้กับจิตใจของคน’
‘ในเมื่อเป็นเช่นนั้นการที่ยอดสตรีเช่นศิษย์พี่ชวี่ ไปเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์ ก็คงเพื่อต้องการทำความเข้าใจจิตใจของคนนั่นเอง’
‘อืม ! ’
‘คงเป็นเช่นนั้นแน่ ! ’
“ฉางชิง เจ้าต้องจำเอาไว้ว่าต่อให้ไปบำเพ็ญเพียรที่นิกายกระบี่สวรรค์ ต่อให้พรสวรรค์ของเจ้าสูงส่งที่สุดในนิกายกระบี่สวรรค์ ก็ห้ามเกียจคร้านในการบำเพ็ญเพียรอย่างเด็ดขาด”
นักพรตชิงอวิ๋นเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยด้วยท่าทางเคร่งขรึมว่า “แม้ว่าหลิงโจวนั้นจะกว้างใหญ่ แต่สวรรค์บูรพามีทั้งหมดถึงสามพันแคว้น อัจฉริยะวิถีเซียนมีมากกว่าสิบล้านคน”
“ต้องจำเอาไว้ตลอดเวลาว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า อีกทั้งสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรเช่นพวกเราแล้ว สวรรค์บูรพาเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”
ได้ยินเช่นนั้นเย่ฉางชิงก็ชะงักงัน ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น
เอ่ยจบนักพรตชิงอวิ๋นก็โบกมือไปมา ก่อนจะทะยานขึ้นฟ้าไป
เย่ฉางชิงมองดูนักพรตชิงอวิ๋นจากไป
มินานเขาก็เผยสีหน้าจริงจังออกมา
อีกเพียงครึ่งเดือน เขาก็ต้องไปเข้าร่วมการทดสอบของนิกายกระบี่สวรรค์แล้ว
ทว่าตอนนี้เขายังเปิดจุดเซินชางทั้งหกตำแหน่งมิครบ
ซึ่งหมายความว่าเขายังมิสามารถบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจังได้ และยังนับว่าเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งอยู่เท่านั้น
แล้วการที่คนธรรมดาคนหนึ่ง ต้องการผ่านการทดสอบ จะยากเย็นเพียงใดกัน ?
เช่นนั้นเขาจะต้องพยายามเปิดจุดเซินชางตำแหน่งที่หก ให้ได้ภายในระยะเวลาครึ่งเดือน
คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็หยุดทุกความคิดลง ก่อนจะนั่งลงด้านหน้าแผ่นหินทรงกระบี่ เพื่อเปิดจุดเซินชางตำแหน่งที่หกอีกครั้ง
…………………………..
ขณะเดียวกัน
ในวันนี้เอง
ณ เชิงเขาอวิ๋นชางอันเป็นที่ตั้งของสำนักชิงหยาง
คนและม้าสองกลุ่มได้มารวมตัวกันที่นี่อย่างเงียบ ๆ
เห็นได้ชัดว่า
ผู้นำกลุ่มก็คือ
เจ้าสำนักฉือเซี่ยะ จูหวยเหริน
เจ้าสำนักงูศักดิ์สิทธิ์ เจี่ยเจิ้นเคอ
เวลานี้จูหวยเหรินและเจี่ยเจิ้นเคอ รวมทั้งยอดฝีมือของสำนักกลุ่มหนึ่ง ถูกขวางเอาไว้อยู่ด้านนอกด้วยค่ายกลขนาดใหญ่ ที่ปกคลุมไปทั่วทั้งเขาอวิ๋นชาง มิอาจก้าวเข้าไปได้แม้เพียงครึ่งก้าว
“คิดมิถึงว่าสำนักระดับเก้าอย่างสำนักชิงหยาง จะมีค่ายกลป้องภูผาที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ ”
จูหวยเหรินเอามือไพล่หลัง เอ่ยด้วยใบหน้าที่แฝงรอยยิ้มชั่วร้ายเอาไว้ “แต่การจะทำให้ค่ายกลป้องภูผาขนาดใหญ่เช่นนี้ใช้งานได้ ย่อมต้องใช้พลังมิน้อย”
“เช่นนี้ก็แสดงว่าสำนักชิงหยางคงได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่มาจริง ๆ ”
“พี่จู ค่ายกลป้องภูผานี่มิธรรมดาจริง ๆ แล้วพวกเราจะบุกเข้าไปในสำนักชิงหยางเยี่ยงไรกันดี ? ”
เจี่ยเจิ้นเคอที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งขมวดคิ้วมุ่น อดมิได้ที่จะเอ่ยขึ้นอย่างกังวล “หากมิสามารถโจมตีสำนักชิงหยางได้ ต่อให้ตาเฒ่าหลี่ชิงอวิ๋นได้รับทรัพยากรมามากมายเพียงใด พวกเราก็ทำได้เพียงกลับไปมือเปล่าอยู่ดี”
“พี่เจี่ย ท่านคิดมากเกินไปแล้ว”
มุมปากของจูหวยเหรินประดับไว้ด้วยรอยยิ้มหยัน พลางเอ่ยว่า “การมาครานี้ข้าได้ทุ่มทุกอย่าง เพื่อเชิญนักสร้างค่ายกลท่านหนึ่งมาด้วย เป็นการป้องกันเหตุมิคาดฝันเอาไว้แล้ว”
เอ่ยเพียงเท่านั้น จูหวยเหรินก็หันไปมองทางด้านหลังมิไกลนัก พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านจาง ดูท่าคงต้องรบกวนให้ท่านแสดงฝีมือแล้ว”
สิ้นเสียงเจี่ยเจิ้นเคอ รวมทั้งคนที่เหลือก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยิน
‘ท่านจาง ! ’
‘หรือว่าจะเป็นนักสร้างค่ายกลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลานซี จางเฉิงเจิ้น ? ’
‘คงมิใช่หรอกกระมัง ! ’
‘เจ้าสำนักจูถึงกับเชิญบุคคลเช่นนี้มาเชียวหรือ ? ’
มินานชายชรารูปร่างผอมบาง ดวงตาลึกโบ๋ ราวกับภูตผีผู้หนึ่ง ก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน
“เจ้าสำนักจู หากวันนี้ข้าช่วยท่านเปิดค่ายกลนี้ได้ ต่อไปเราสองคนก็หายกันแล้วนะ”
เสียงของชายชราทั้งแหบแห้งและเย็นชา เพียงแค่ได้ยินก็อดมิได้ที่สันหลังจะรู้สึกเย็นวาบจนขนลุกชัน
จูหวยเหรินมองจางเฉิงเจิ้นนักสร้างค่ายกลชื่อดัง ก่อนนะเอ่ยด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้งว่า “แน่นอน หากท่านจางสามารถเปิดค่ายกลนี้ได้ พวกเราก็ถือว่าหายกันแล้ว”
จางเฉิงเจิ้นพยักหน้ารับ ก่อนจะโบกมือไปมา “ระหว่างที่ข้าทำการเปิดค่ายกล อาจจะไปกระตุ้นกลสังหารบางอย่างได้ เช่นนั้นพวกเจ้าถอยไปก่อนจะดีกว่า”
หลังสิ้นเสียง ทุกคนต่างหันไปสบตากัน ก่อนที่จูหวยเหรินและเจี่ยเจิ้นเคอจะนำทุกคนถอยหลังออกไปนับร้อยจั้ง