ตอนที่ 40 ตำราเพลงฮั่วฟาน

ตอนที่ 40 ตำราเพลงฮั่วฟาน

ทันใดนั้นส่วนลึกภายในใจของถานไถชิงเสวี่ยก็รู้สึกตื่นตะลึงจนถึงขีดสุด

‘อาวุธเทพ’

‘พิณที่มีนามว่ากลเทพตัวนี้ จะต้องเป็นอาวุธเทพอย่างแน่นอน ! ’

นางคาดมิถึงว่าจะได้มาพบอาวุธเทพที่แม้แต่ในคัมภีร์โบราณยังมีบันทึกอยู่ประปราย พร้อมกับยอดปรมาจารย์เช่นนี้ได้

ทั้งยังเป็นจอมปราชญ์ที่แตกฉานในวิถีดนตรีขั้นสูงอีกด้วย

นี่ช่างเป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้นางจริง ๆ !

มิแน่อาจเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตของนางก็เป็นได้ !

“แม่นาง ในเมื่อท่านอยากให้ข้าชี้แนะเรื่องดนตรี เช่นนั้นเจ้าลองดีดให้ข้าฟังสักเพลงก่อนก็แล้วกัน” เย่ฉางชิงเอ่ยกับถานไถชิงเสวี่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ถานไถชิงเสวี่ยมิเพียงแต่นิ่งอึ้ง แต่ยังรู้สึกทำตัวมิถูกอีกด้วย

หากคนตรงหน้าเป็นผู้อื่น นางมิมีท่าทางประหม่าอย่างแน่นอน แต่การอยู่ต่อหน้าปรมาจารย์เช่นนี้จะให้นางมิรู้สึกตื่นเต้นได้อย่างไรกัน ?

ถานไถชิงเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ พยายามทำจิตใจให้สงบหลังนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

“เช่นนั้นผู้น้อยขอแสดงฝีมืออันต่ำต้อยของตัวเอง ให้ผู้อาวุโสช่วยฟังหน่อยนะเจ้าคะ”

ถานไถชิงเสวี่ยเผยรอยยิ้มตราตรึงใจให้แก่เย่ฉางชิง พร้อมกับค่อย ๆ ปลดพิณที่สะพายเอาไว้บนหลังลงมา

เย่ฉางชิงเห็นดังนั้น จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หากแม่นางมิรังเกียจล่ะก็ จะใช้พิณตัวนี้ของข้าก็ได้นะขอรับ”

เย่ฉางชิงมั่นใจในพิณกลเทพตัวนี้ของตัวเองมาก

แม้ตัวของพิณจะทำจากไม้ที่นายพรานจางเก็บมาจากดินแดนโบราณ ขณะออกไปล่าสัตว์ แต่เมื่อนำมาทำเป็นพิณแล้วกลับมีเสียงที่ไพเราะยิ่งนัก

ส่วนอักษรโบราณคำว่ากลเทพที่สลักอยู่บนตัวพิณนั้น มีมาตั้งแต่ตอนที่นายพรานจางนำไม้มาให้เขาแล้ว

และเพราะสองคำนี้เป็นคำที่ตรงใจเย่ฉางชิงอย่างมาก เขาจึงมิได้ลบมันออกไปแต่อย่างใด

อีกทั้งสายของพิณยังทำมาจากเส้นไหมของตัวไหมที่เขาเลี้ยงเองกับมืออีกด้วย

เช่นนั้นสำหรับเย่ฉางชิงแล้วพิณโบราณตัวนี้จึงมีความหมายยิ่งนัก จะเรียกว่าเป็นเลือดเนื้อของเขาเลยก็ว่าได้

นี่คือหนึ่งในเหตุผลว่าเหตุใดเขาจึงมิยอมขายพิณนั่นเอง

และหลังจากที่เย่ฉางชิงมีนิมิตปลุกตื่นดัชนีทองคำในวันนั้น ก็พบว่าความแตกฉานทั้งในด้านอักษรพู่กัน ภาพวาด พิณ และหมากล้อมของเขา ล้วนแต่มีความก้าวหน้าขึ้นทั้งสิ้น

มิหนำซ้ำเขายังพบว่าเสียงของพิณตัวนี้ยังไพเราะขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

“ใช้พิณของท่านหรือเจ้าคะ ? ”

ความจริงแล้วหลังจากได้ยิน ถานไถชิงเสวี่ยก็รู้สึกตกใจอยู่มิน้อย

ในโลกของผู้ฝึกตน อาวุธจะถูกแบ่งออกเป็น : อาวุธวิเศษ สมบัติวิเศษ อาวุธวิญญาณ สมบัติวิญญาณ สมบัติโบราณ อาวุธเทพจำแลง อาวุธเทพ เป็นต้น

อาวุธวิเศษและสมบัติวิเศษจะพบเห็นได้ง่ายที่สุด อาวุธวิญญาณและสมบัติวิญญาณค่อนข้างหายาก ส่วนสมบัติโบราณและอาวุธเทพจำแลงล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิ้น

ส่วนอาวุธเทพรวมถึงสมบัติที่อยู่สูงกว่าอาวุธเทพ มีปรากฏอยู่ในคัมภีร์โบราณเพียงบางเล่มเท่านั้น

จะบอกว่าเป็นเพียงตำนาน แต่กลับมิเคยมีใครมีวาสนาได้เห็นเลยก็ว่าได้

บางทีสมบัติไร้เทียมทานเหล่านี้อาจมีเพียงบนสรวงสวรรค์เท่านั้นก็เป็นได้

แต่บัดนี้ กลับมีหนึ่งในอาวุธเทพมาปรากฏอยู่ตรงหน้า

อีกทั้งผู้อาวุโสท่านนี้ยังให้นางได้บรรเลงเพลงด้วยอาวุธเทพชิ้นนี้อีกด้วย

แค่คิดภายในใจของถานไถชิงเสวี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างมาก

เมื่อเห็นเย่ฉางชิงพยักหน้าเป็นการยืนยันให้อีกครั้ง ถานไถชิงเสวี่ยก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าโต๊ะยาวด้วยความระมัดระวัง

“ผู้อาวุโส ข้าน้อยนามว่าถานไถชิงเสวี่ย หากผู้อาวุโสมิรังเกียจ ต่อไปเรียกข้าน้อยว่าชิงเสวี่ยก็ได้เจ้าค่ะ”

ถานไถชิงเสวี่ยค่อย ๆ ยื่นนิ้วเรียวงามออกไป ก่อนจะชะงักค้างไว้พลางเงยหน้าขึ้น และเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“ถานไถชิงเสวี่ยงั้นหรือ ? ”