ตอนที่ 409
ตอนที่ 409 ชีวิตลึกลับ
October 22, 2026
ตอนที่ 409 ชีวิตลึกลับ
ทันใดนั้น เมื่อเย่ฉางชิงเห็นเทพหลิวพยักหน้ารับ ใบหน้าของเขาแม้จะเรียบนิ่ง แต่ภายในใจกลับรู้สึกว้าวุ่นไปหมด
ที่แท้ !
ที่แท้ !
ที่แท้ !
‘ที่แท้ความฝันนั้นล้วนเป็นเรื่องจริง ! ’
‘ตอนนั้นข้าเพียงแค่คิดประตูสวรรค์ก็เปิดออก แล้วเขาก็ก้าวเข้าสู่ประตูสวรรค์ จากนั้นก็ได้มาถึงโลกเบื้องบนที่ผู้คนใฝ่ฝันถึง’
‘แต่เช่นนี้มันมิถูกต้องนี่นา ! ’
‘หากทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง แล้วเหตุใดหลังจากที่ข้ามายังโลกใบนี้ ถึงได้สูญเสียพลังในการควบคุมทุกสิ่งไปเล่า ? ’
‘หากยังมีพลังที่สามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้ เช่นนั้นข้ายังจะต้องมาบำเพ็ญเพียรอีกทำไมกัน ! ’
‘วัน ๆ นั่งดื่มสุรา ชงชา ดีดพิณ มิดีกว่ารึ ? ’
‘หรือหากวันใดเบื่อหน่ายก็แค่ออกไปท่องสวรรค์บูรพา จากนั้นก็เขียนโคลงกลอนทิ้งเอาไว้ให้คนยุคหลัง เช่นนี้มิดีกว่าหรือเยี่ยงไร ? ’
‘แต่ว่า ! เหตุใดข้าถึงสูญเสียพลังไร้พ่ายไปได้ ! ’
‘หรือว่านั่นจะเป็นเพียงการ์ดประสบการณ์ใบหนึ่งเท่านั้น ? ’
‘มิดี ! การตั้งค่าแบบนี้มิดีเลยสักนิดเดียว ! ’
‘จริงสิ ! ’
‘ยังมีท่านเทพฉางชิงนั่นอีกคน ? ’
‘เขาไปไหนแล้วล่ะ ? ’
‘ข้ามาที่สวรรค์บูรพาได้ครึ่งปีแล้ว เหตุใดจึงมิเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นอีกเลยเล่า ? ’
จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป
ภายในใจของเย่ฉางชิงที่ว้าวุ่นในตอนแรก ในที่สุดก็กลับมาสงบได้อีกครั้ง
‘เดิมทีเขาก็มิได้เป็นคนโลภมากมิรู้จักพออยู่แล้ว การได้มายังสถานที่ที่เรียกว่าโลกเบื้องบน’
‘แม้จะต้องสูญเสียพลังไร้พ่ายในการควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไป แต่เยี่ยงไรซะตอนนี้เขาก็สามารถบำเพ็ญเพียรได้แล้ว’
‘อีกทั้งตัวเขาเองยังมีโชคมิน้อยอีกด้วย’
‘เริ่มต้นมาก็ได้เข้าไปบำเพ็ญเพียรในสำนักเซียนลึกลับอย่างสำนักชิงหยาง ทั้งยังได้รับสุดยอดเคล็ดวิชาเคล็ดเทพปีศาจโบราณ และต่อมายังได้รู้แจ้งภาพกระบี่ไร้สิ้นสุดอีกด้วย’
‘ต่อให้คุณสมบัติของเขาจะอ่อนด้อยไปหน่อย แต่มิแน่ว่าต่อไปเขาอาจจะประสบความสำเร็จก็เป็นได้’
คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ จิตใจก็ค่อย ๆ สงบลง
ทว่าวินาทีต่อมา จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถามขึ้นอีกว่า “เสี่ยวหลิว เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ชิงเฟิงอยู่ที่ใดของแดนสวรรค์บูรพา ? ”
ซึ่งตอนที่เขาอยู่ในโลกบำเพ็ญเพียรใบก่อน บางทีอาจเป็นเพราะเขาได้เผชิญกับหลายๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างร่วมกับตู๋กูชิงเฟิง ดังนั้นความรู้สึกที่เขามีต่อตู๋กูชิงเฟิงจึงพิเศษกว่าคนอื่น ๆ
อีกทั้งช่วงที่บำเพ็ญเพียรอยู่ในสำนักชิงหยาง
กลางดึกของทุกคืน ในหัวของเขามักมีภาพของสตรี ที่ในสายตาของนางมีเพียงเขาผู้นี้อยู่เสมอ
“เรียนนายท่าน ตู๋กูชิงเฟิงขึ้นมาสวรรค์ก่อนข้านานแล้วเจ้าค่ะ”
เทพหลิวเอ่ยต่ออย่างครุ่นคิดว่า “แต่ดูเหมือนว่าหากขึ้นมายังโลกเบื้องบนแล้ว ทุกคนก็จะปรากฏยังสถานที่ที่ต่างกันออกไปด้วยเจ้าค่ะ”
“ดังนั้นจึงมิสามารถรู้ได้ว่า เวลานี้ตู๋กูชิงเฟิงอยู่ที่ใดกันแน่เจ้าค่ะ”
เย่ฉางชิงพยักหน้ารับรู้ เพราะตามที่นักพรตชิงอวิ๋นบอกเอาไว้ แดนสวรรค์บูรพาจะแบ่งออกเป็นสามพันแคว้น ซึ่งหลิงโจวก็เป็นเพียงแคว้น ๆ หนึ่ง ในสามพันแคว้นเท่านั้น
อีกทั้งนับตั้งแต่เขามายังสวรรค์บูรพา ก็เอาแต่บำเพ็ญเพียรอยู่ในสำนักชิงหยางมาโดยตลอด สำหรับเขาแล้วอย่าว่าแต่สามพันแคว้นเลย แม้แต่หลิงโจวแห่งนี้ มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด เขาเองก็มิอาจรู้ได้
“จริงสิ แล้วตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใดงั้นหรือ ? ”
ก่อนหน้านี้เทพหลิวกล่าวว่า ทั้งหมดนี้เป็นภาพมายา และเรื่องจริงในเวลาเดียวกัน
ดังนั้นเสี่ยวหลิวที่อยู่ตรงหน้าจะต้องมิใช่ตัวตนที่แท้จริงของนางอย่างแน่นอน คงเป็นเพียงแค่ร่างแยกของนางเท่านั้น หรือกล่าวอีกอย่างก็ร่างที่จิตวิญญาณสร้างขึ้นนั่นเอง
เยี่ยงไรเขาก็ยังจำได้ดี ตอนอยู่โลกบำเพ็ญเพียรใบนั้น พลังของเทพหลิวนั้น เรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือที่แท้จริงก็ว่าได้
บัดนี้เมื่อได้ขึ้นมายังโลกเบื้องบน คิดว่านางก็คงยังเก่งกาจอยู่
เมื่อได้ยินดังนั้น เทพหลิวก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะสารภาพตามตรงว่า “เรียนนายท่าน หลังจากที่ข้าขึ้นมายังโลกเบื้องบน ก็ถูกส่งไปยังส่วนลึกของแดนต้องห้ามของสิ่งมีชีวิตแห่งหนึ่งเจ้าค่ะ”
“เวลานี้แม้ว่าจะมิมีอันตรายใด ๆ แต่คงยากที่จะได้ออกมาในเร็ว ๆ นี้เจ้าค่ะ”