ตอนที่ 424
ตอนที่ 424 เอากระบี่หยกวิญญาณดำเล่มนั้นออกมา
October 22, 2026
ตอนที่ 424 เอากระบี่หยกวิญญาณดำเล่มนั้นออกมา
ระหว่างที่เหล่าผู้อาวุโสมองหน้ากันไปมา และกำลังคิดใคร่ครวญกันอยู่นั้น
ในที่สุดเหยาห้าวหยานก็นึกออก ถึงสาเหตุที่ซ่งจืออวี่มาปรากฏตัวที่ตำหนักพันกระบี่ในเวลานี้
“ผู้อาวุโสเฉา เจ้าช่วยป้อนโอสถฟื้นพลังให้แก่ซ่งจืออวี่หนึ่งเม็ดสิ ข้ามีเรื่องที่ต้องการจะถามเขา”
เหยาห้าวหยานเอ่ยกับผู้อาวุโสรูปร่างอ้วนท้วนผู้หนึ่ง
ผู้อาวุโสแซ่เฉาจึงพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วนำขวดหยกขวดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ จากนั้นก็เทโอสถฟื้นพลังเม็ดหนึ่งออกมาจากขวดหยก พร้อมยัดใส่ปากของซ่งจืออวี่
จากนั้นเขาก็ได้ผสานพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกายของซ่งจืออวี่ เพื่อให้พลังวิญญาณไปกระตุ้นโอสถฟื้นพลังให้ออกฤทธิ์
จนเวลาผ่านไปได้หนึ่งเคอ
ร่างของซ่งจืออวี่ก็สั่นน้อย ๆ ในที่สุดก็ฟื้นคืนสติขึ้นมา
เมื่อเห็นดังนั้น เหยาห้าวหยานที่ยังคงนั่งอยู่ด้านบนก็ได้เอ่ยถามเสียงเรียบ พร้อมสีหน้าที่น่าเกรงขาม “ซ่งจืออวี่ เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่ ? ”
ซ่งจืออวี่ใช้แรงทั้งหมดพยุงตัวลุกขึ้น ก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้น พร้อมเงยหน้าขึ้นมองเหยาห้าวหยาน และเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า “เรียนท่านประมุข ศิษย์มิทราบว่าตนเองนั้นทำสิ่งใดผิดขอรับ ? ”
เหยาห้าวหยานยิ้มเย็นชาออกมา พลางเอ่ยเสียงเข้มว่า “เจ้ามีแผ่นหยกควบคุมค่ายกลอยู่กับตัว แต่บันไดเมฆากลับมีสตรียี่สิบกว่าคน สามารถขึ้นบันไดเมฆาไปจนถึงขั้นที่หกสิบได้สำเร็จ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่ ? ”
ซ่งจืออวี่นิ่งงันไป ก่อนจะได้สติจึงอธิบายว่า “ท่านประมุข ความจริงแล้วศิษย์มาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้ขอรับ”
เหยาห้าวหยานขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้าบอกมาสิ ว่าทั้งหมดนี่มันเกิดขึ้นได้เยี่ยงไร ! ”
ซ่งจืออวี่ใคร่ครวญอยู่สักพัก จากนั้นจึงได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นบนบันไดเมฆาออกมา
จนเวลาผ่านไปครึ่งก้านธูป
ทันทีที่สิ้นเสียงของซ่งจืออวี่
ยังมิทันที่เหยาห้าวหยานจะเอ่ยปาก เหล่าผู้อาวุโสท่านอื่นกลับแย่งกันถามว่า
“ซ่งจืออวี่ เจ้าคิดว่าพวกข้าแก่จนเลอะเลือนแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“ค่ายกลบนบันไดเมฆานั่น ประมุขคนแรกของนิกายกระบี่สวรรค์ของเราเป็นผู้วางค่ายกลด้วยตนเองกับมือ ท่านบรรพจารย์ท่านนั้นมีตบะบารมีเช่นไร เจ้าก็คงรู้ดีใช่หรือไม่ ? ”
“น่าขัน ช่างน่าขันสิ้นดี แผ่นหยกอยู่ในมือเจ้า แต่ค่ายกลมากมายของบันไดเมฆากลับถูกบุรุษหนุ่มนามว่าเย่ฉางชิงผู้นั้นช่วงชิงไปได้ หากเจ้ากล่าวเช่นนี้ออกไป ผู้ใดเขาจะเชื่อกัน ? ”
“ซ่งจืออวี่ เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสสูงสุดเป็นอาจารย์ของเจ้า แล้วเจ้าจะทำเป็นมิเห็นพวกข้าอยู่ในสายตาได้เยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“ท่านประมุข ข้าขอให้ลงโทษศิษย์ผู้นี้อย่างหนักขอรับ ! ”
“……”
“……”
ทันใดนั้น เมื่อเห็นเหล่าผู้อาวุโสสาดน้ำลายใส่ พร้อมชี้หน้ากล่าวโทษ ถึงขนาดขึ้นเสียงด่าทอ
ซ่งจืออวี่แม้รู้ว่าตนกำลังถูกใส่ร้าย ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้
‘ใช่แล้ว !’
‘ตอนที่เย่ฉางชิงใช้พลังค่ายกลสร้างแรงกดดันบนบันไดเมฆาใส่ร่างของเขา’
‘ตอนนั้นเขาเองก็รู้สึกยากจะเชื่อเช่นกัน’
‘แต่ในเมื่อความจริงเป็นเช่นนี้’
‘เขาจะทำอันใดได้ ! ’
‘หรือจะบอกให้ตาเฒ่าเหล่านี้ไปทดสอบด้วยตนเอง ที่บันไดเมฆาเยี่ยงนั้นหรือ ? ’
‘ต่อให้สามารถทำได้จริง หากจู่ ๆ อีกฝ่ายกลับทำไขสือขึ้นมาจะทำเช่นไรได้ ! ’
‘เลอะเลือน ! ’
‘ช่างเลอะเลือนจริง ๆ ! ’
ตอนนั้นเอง เหยาห้าวหยานก็โบกมือไปมา ก่อนจะสะบัดแขนข้างหนึ่ง ทำให้ภาพที่เกิดขึ้นบนบันไดเมฆาในตอนนี้ปรากฏขึ้นมา ก็พบว่าในตอนนี้ศิษย์ที่กำลังปีนบันไดแต่ละคนมีสีหน้าซีดขาว เหงื่อไหลโซมกาย ตัวสั่นเทาไปตาม ๆ กัน
แค่เห็นก็รู้แล้วว่า ค่ายกลบนบันไดเมฆานั้น สร้างแรงกดดันให้กับพวกเขามากเพียงใด โดยแตกต่างจากศิษย์หญิงกลุ่มก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
“ซ่งจืออวี่ ทุกคนต่างรู้ดีว่าข้าและผู้อาวุโสสูงสุดมิค่อยลงรอยกัน แต่ข้าก็มิถึงกับอยากลากเด็กเช่นเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้อง”
เหยาห้าวหยานลุกขึ้นยืน แล้วปรายตามองซ่งจืออวี่ที่มีสีหน้าเขียวคล้ำ “ส่วนเจ้าทำผิดกฎของสำนักข้อใดบ้าง ข้าคงมิต้องเอ่ยให้มากความกระมัง”
“ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจจะลบความทรงจำบางส่วนของเจ้า จากนั้นขับเจ้าออกจากการเป็นศิษย์สายในเสีย นับแต่นี้ต่อไปห้ามก้าวเข้ามาในสำนักแม้อีกเพียงครึ่งก้าว เจ้ามีอันใดจะพูดหรือไม่ ? ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ขอบตาของซ่งจืออวี่ก็แดงก่ำ ท่าทางเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
“ท่านประมุข ขอ……โอกาสให้ศิษย์อีกครั้งเถอะขอรับ”
ซ่งจืออวี่พลันน้ำตาไหลอาบแก้ม พร้อมกับคร่ำครวญออกมาเสียงดัง
ขณะเดียวกัน ภายในหัวของเขาตอนนี้ กลับมีคำเตือนของหลวนผิงก่อนหน้านี้ ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“หากสร้างความแค้นกับคนผู้นี้ เจ้าจะแปดเปื้อนผลกรรมที่มิสามารถรับไหว”
‘หรือว่านี่จะเป็นผลกรรมที่มาจากเย่ฉางชิงเยี่ยงนั้นหรือ ?’
‘นี่มันเร็วเกินไปกระมัง !’