ตอนที่ 426 ข้าจะเป็นผู้ไร้พ่ายแล้วจริงหรือ ?

ตอนที่ 426 ข้าจะเป็นผู้ไร้พ่ายแล้วจริงหรือ ?

ระหว่างที่พวกเหลิ่งซินหานออกมา ก็ได้พาซ่งจืออวี่ออกมาจากตำหนักพันกระบี่ด้วย

เวลาผ่านไปมิถึงหนึ่งก้านธูป เหลิ่งซินหานก็ได้พาซ่งจืออวี่มายังยอดเขาที่พวกเขาใช้บำเพ็ญเพียร

“ซ่งจืออวี่ การทดสอบบันไดเมฆาแท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้นกันแน่ เจ้าบอกข้ามาตามตรง”

เหลิ่งซินหานปรายตามองซ่งจืออวี่ที่ยังคงมีสีหน้าซีดเผือด แววตาอ่อนล้า พร้อมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าท่านดูการทดสอบบันไดเมฆาอยู่ตลอดมิใช่หรือขอรับ ? ”

“โง่เง่า ! หากมิใช่เพราะข้ากล่าวไปเช่นนั้น จะสามารถบีบให้เหยาห้าวหยานหยุดลงมือ และช่วยเจ้าให้รอดจากวิกฤตครั้งนี้ได้เยี่ยงไรกัน ? ”

“ศิษย์ขอขอบคุณที่ท่านอาจารย์ช่วยชีวิตเอาไว้ขอรับ”

“มิต้องพูดมาก บอกข้ามาว่าการทดสอบบันไดเมฆาแท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ! ”

“……”

“……”

มินาน ซ่งจืออวี่ก็ได้เล่าทุกสิ่งที่ได้พบได้เห็นบนบันไดเมฆาก่อนหน้านี้ รวมทั้งรายละเอียดออกมาจนหมด

“อาจารย์ ท่านว่าเย่ฉางชิงผู้นี้โกงการทดสอบหรือไม่ขอรับ ? ”

ซ่งจืออวี่เอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้ว “หรือเย่ฉางชิงผู้นี้จะมาจากสำนักเซียนอื่นขอรับ ? ”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเหลิ่งซินหานก็เปลี่ยนไป ดวงตามีประกายวาววับขึ้นมา

“ค่ายกลทั้งหมดบนบันไดเมฆาล้วนเป็นฝีมือของท่านประมุขรุ่นแรก และท่านบรรพบุรุษยังเป็นถึงผู้ที่สามารถขึ้นไปแดนเซียนโบราณได้ ดังนั้นการจะทำลายค่ายกลบนบันไดเมฆาในเวลาสั้น ๆ จึงเป็นไปมิได้เด็ดขาด”

เหลิ่งซินหานเผยท่าทางเหมือนคิดอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “ดังนั้นบนตัวของเขาจะต้องมีสุดยอดของวิเศษติดกายมาด้วย มิเช่นนั้นย่อมเป็นไปมิได้เด็ดขาด”

เอ่ยถึงตรงนี้ เหลิ่งซินหานก็โบกมือไปมาให้กับซ่งจืออวี่ “เจ้าไปพักฟื้นก่อนเถอะ ข้าต้องออกไปข้างนอกก่อน”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ร่างของเหลิ่งซินหานก็หายแวบไปทันที

หลังจากนั้นมินาน เขาก็มายังหน้าผาตรงเขาด้านหลังเพียงลำพัง

“หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ บุรุษนามว่าเย่ฉางชิงผู้นี้คงจะมาเพื่อค้นหาความลับที่อยู่บนบันไดเมฆาเป็นแน่ และตามบันทึกในตำราโบราณมากมาย ได้บอกเอาไว้ว่าก่อนที่ท่านประมุขรุ่นแรกของนิกายกระบี่สวรรค์จะจากไป ได้นำตำหนักเทพวาสนาทิ้งเอาไว้ที่นิกายกระบี่สวรรค์”

“ข้าแฝงตัวอยู่ในนิกายกระบี่สวรรค์มาหลายร้อยปี นอกจากด้านบนของบันไดเมฆาขั้นที่ร้อย ที่มีผนึกมากมายจนมิสามารถก้าวขึ้นไปได้แล้ว นอกนั้นข้าได้ค้นหาแทบจะทั่วทุกที่ของนิกายกระบี่สวรรค์แล้ว”

“ตอนนี้ดูเหมือนว่าตำหนักเทพวาสนาในตำนานคงจะอยู่ด้านบนบันไดเมฆาจริง ๆ สินะ”

หลังจากใคร่ครวญดูแล้ว เหลิ่งซินหานก็เพ่งสมาธิหยิบยันต์หยกชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ

ต่อจากนั้นเขาก็ยกนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมา ใช้ไอกระบี่อันรุนแรงสลักอักษรตัวหนึ่งลงบนยันต์หยก

นิกายกระบี่สวรรค์หลิงโจว !

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

หลังจากเหลิ่งซินหานใช้เคล็ดวิชาลับกระตุ้นยันต์หยก ยันต์หยกที่มีขนาดฝ่ามือชิ้นนั้นก็สลายไปในความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกัน โลกด้านบนบันไดเมฆา

โลกใบเล็ก

ตำหนักเทพวาสนา

หลังจากเย่ฉางชิงก้าวเข้าไปในตำหนักเทพวาสนา ประตูสัมฤทธิ์ด้านหลังก็ค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง

ทว่าสิ่งที่เย่ฉางชิงคาดมิถึงก็คือ ตำหนักที่เรียกว่าตำหนักเทพวาสนาแห่งนี้หาได้โอ่อ่าตระการตา เต็มไปด้วยกองอาวุธวิเศษ สุดยอดเคล็ดวิชา หรือโอสถวิเศษมากมาย อย่างที่เขาคิดเอาไว้ไม่ กลับกันที่นี่ดูซอมซ่ออย่างมาก

ถูกต้อง !

มันดูซอมซ่อ !

สระบัวขนาดมิใหญ่มากสระหนึ่ง

ภาพโบราณภาพหนึ่ง

ผนังด้านหนึ่งมีตัวอักษรโบราณมากมายสลักเอาไว้

ทว่าเมื่อเย่ฉางชิงได้เห็นภาพตรงหน้า กลับมีความรู้สึกเหมือนเคยเห็นมาก่อน ราวกลับได้มายังที่ที่คุ้นเคยอีกครั้ง

‘นี่มันเรื่องอันใดกันอีกล่ะนี่ ?’