ตอนที่ 444 หรือผู้อาวุโสท่านนั้นก็คือบุรุษหนุ่มลึกลับผู้นี้งั้นหรือ ?

ตอนที่ 444 หรือผู้อาวุโสท่านนั้นก็คือบุรุษหนุ่มลึกลับผู้นี้งั้นหรือ ?

ต้องบอกว่าเย่ฉางชิงที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนในเวลานี้ช่างดูสะดุดตายิ่งนัก ราวกับนกกระเรียนที่อยู่ท่ามกลางฝูงไก่ เพียงแต่ทุกคนในเวลานี้กำลังต้านทานพลานุภาพอันน่ากลัว ที่ราวกับถูกภูผาเทพมากมายกดอยู่บนร่าง จนมิมีอารมณ์จะมาสนใจเย่ฉางชิง

อีกอย่างผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของสี่สำนักเซียนใหญ่ ยังยากที่จะต้านทานพลานุภาพอันน่ากลัวนี้ได้ ยิ่งมิต้องพูดถึงเหล่าผู้อาวุโสฝ่ายในที่อยู่รอบกายของเย่ฉางชิง

ขณะเดียวกันเมื่อได้เห็นสถานการณ์คับขันตรงหน้า

เย่ฉางชิงก็นิ่งงัน รู้สึกราวกับมีเสียงวิ๊งดังขึ้นในโสตประสาท

‘นี่มันเรื่องอันใดกันอีกล่ะนี่ ! ’

‘พวกเขาดูเหมือนกำลังถูกแรงกดดันบางอย่างที่มองมิเห็นกดทับอยู่ แต่เหตุใดข้าถึงมิรู้สึกเลยแม้แต่นิดเดียว ? ’

‘หรือว่าข้าจะมีความเกี่ยวข้องอันใดกับวิญญาณอาวุธตนนั้นงั้นหรือ ? ’

‘อืม ! ’

‘ มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเช่นนั้น ! ’

‘มิเช่นนั้นด้วยพลังอันน่ากลัวของวิญญาณอาวุธตนนั้น จะละเว้นข้าทำไมกัน ? ’

‘ดูเป็นไปมิได้แม้แต่น้อย ! ’

‘ใช่แล้ว ! ’

‘เหตุใดเขาถึงได้ละเว้นข้ากัน ? ’

‘หรือก่อนที่ข้าจะปรากฏตัวที่เมืองเสี่ยวฉือ ข้าได้สูญเสียความทรงจำส่วนหนึ่งไปจริง ๆ ? ’

‘มิใช่กระมัง ! ’

‘คงมิใช่เช่นนั้นหรอกกระมัง ! ’

‘หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าเคยรู้จักกับวิญญาณอาวุธตนนี้ด้วยเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แต่ข้ารู้จักกับเขาจริง ๆ ก็จำเป็นจะต้องให้วิญญาณอาวุธตนนี้ยั้งมือ และปล่อยพวกเขาไปหรือไม่ ? ’

……

……

ขณะเดียวกัน เมื่อร่างของเย่ฉางชิงปรากฏและยังคงยืนตระหง่านอยู่เยี่ยงนั้น

นักพรตเสวียนจีที่ยืนอยู่กลางอากาศ และกำลังดูแคลนพวกมดปลวกอยู่นั้น ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

“ท่านวิญญาณอาวุธ หรือว่าคนผู้นี้จะมีสมบัติที่ไร้เทียมทานอันใดติดกายอยู่เยี่ยงนั้นหรือขอรับ ? ”

นักพรตเสวียนจีอดมิได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ

ทว่าผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านวิญญาณอาวุธ กลับมิได้ตอบกลับแต่อย่างใด

จนเวลาผ่านไปหลายอึดใจ

“เขา……เขา……เขาคงมิใช่นายท่านหรอกกระมัง ? ”

“เป็นไปมิได้……เป็นไปมิได้เด็ดขาด ด้วยฐานะของนายท่านจะมาปรากฏตัวที่สวรรค์บูรพาได้เยี่ยงไรกัน ? ”

“แต่……ลักษณะและท่าทางของคนผู้นี้ ช่างเหมือนกับนายท่านราวกับแกะ อีกทั้งไอพลังบนกายก็มีส่วนคล้ายมากจริง ๆ มิหนำซ้ำเขายังมิถูกพลังอันน่ากลัวกดดันแม้แต่น้อยอีกด้วย……”

“เข้าใจแล้ว……ข้าเข้าใจแล้ว……ต้องเป็นเช่นนี้แน่”

เสียงที่ค่อนข้างแหบแห้งดังขึ้นอย่างขาด ๆ หาย ๆ

นักพรตเสวียนจีขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “ท่านวิญญาณอาวุธ หรือว่าแม้แต่อิทธิฤทธิ์ของท่านก็ยังสัมผัสมิได้ ว่าคนผู้นี้มีของวิเศษใดติดกายหรือขอรับ ? ”

ตอนนั้นเอง ทันทีที่สิ้นเสียงของนักพรตเสวียนจี

ระหว่างที่เย่ฉางชิงกำลังจะเอ่ยปากนั้น

ภาพที่ชวนแปลกประหลาดใจภาพหนึ่งก็เกิดขึ้น

พลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมทั่วทั้งสำนักนิกายกระบี่สวรรค์ด้านใน พลันมลายหายไปในอากาศแทบจะในพริบตา

มิเพียงเท่านั้น กระดานหมากที่ปกคลุมท้องนภาราวกับกลุ่มเมฆ ก็ได้แปลงร่างกลับไปเป็นร่างเดิมภายในพริบตา จากนั้นก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่บนท้องฟ้า ก่อนจะหนีหายไป

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

เมื่อกระดานหมากปรากฏขึ้นอีกครั้งบนยอดเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งไกลจากหลิงโจวพอสมควร ทว่ากลับมิรู้ว่าคือที่แห่งใดกันแน่

ทันใดนั้นหลังจากนักพรตเสวียนจีปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ร่างผอมบางร่างนั้นก็ปรากฏกายขึ้นแทบจะพร้อม ๆ กัน

ร่างนั้น คือ ผู้เฒ่าผมยาวที่แบ่งเป็นสีขาวและสีดำอย่างชัดเจน และสวมอาภรณ์สีดำ

แต่สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดก็คือ ดวงตาทั้งสองข้างของคนผู้นั้นกลับเป็นสีดำและสีขาวอย่างละข้าง

“ท่านวิญญาณอาวุธ นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ขอรับ ? ”

นักพรตเสวียนจีขมวดคิ้วมุ่น ท่าทางเต็มไปด้วยความงุนงง พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

ผู้เฒ่าร่างผอมบางมีสีหน้าเข้มขึ้นทันที ประกายดำมืดพาดผ่านแววตาของเขา ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “นายท่าน……นายท่านมายังสวรรค์บูรพาแล้ว”

“นายท่าน ? ”

เมื่อได้ยินคำเรียกเช่นนี้จากปากของวิญญาณอาวุธ นักพรตเสวียนจีก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที อดมิได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหวาดหวั่น