ตอนที่ 446
ตอนที่ 446 หนานหลิงจื่อกลับมาอีกครั้ง
October 22, 2026
ตอนที่ 446 หนานหลิงจื่อกลับมาอีกครั้ง
หลังจากปรึกษากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เนื่องจากนิกายจื่ออวิ๋นเสนอเงื่อนไขที่ยั่วยวนใจเช่นนั้น สุดท้ายอู๋ไท่เหอและขงซิงเจี้ยนก็ตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของจิ่วอั้น
ในการสร้างค่ายกลห้วงเวลาขึ้นที่นิกายกระบี่สวรรค์ !
เยี่ยงไรซะสิทธิ์ในการครอบครองแดนบำเพ็ญเพียรโบราณเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี มิว่าสำนักเซียนไหนก็ล้วนแต่มีความสำคัญยิ่ง
ส่วนเหล่าผู้แข็งแกร่งของจวนหนานหลิง แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เยี่ยงไรซะก็เกี่ยวพันถึงสิทธิ์ในการครอบครองแดนบำเพ็ญเพียรโบราณถึงร้อยปี ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจขอกลับไปที่สำนักก่อน หลังจากปรึกษากันเรียบร้อยแล้วจะตัดสินใจอีกครั้ง
จากนั้นนิกายจื่ออวิ๋นก็ได้ทิ้งผู้อาวุโสเอาไว้สองคน เพื่อปรึกษากับเหล่าผู้อาวุโสของนิกายกระบี่สวรรค์ว่าจะสร้างค่ายกลห้วงเวลาขึ้นเยี่ยงไร
ส่วนพวกจิ่วอั้นรวมทั้งผู้แข็งแกร่งของจวนหนานหลิงเลือกที่จะกลับกันก่อน
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม
ระหว่างที่จิ่วอั้นและผู้แข็งแกร่งของทั้งสองสำนักเซียนใหญ่เหาะพ้นเขตแดนของนิกายกระบี่สวรรค์ และผู้แข็งแกร่งของทั้งสองสำนักกำลังจะแยกทางกันนั้น
ในที่สุดหนานหลิงจื่อที่มีท่าทางเคร่งเครียด ภายในใจเต็มไปด้วยความสงสัยก็ได้เอ่ยถามขึ้นอย่างอดทนมิไหวอีก “พี่จิ่วอั้น ข้าขอคุยด้วยสักครู่ได้หรือไม่ ? ”
จิ่วอั้นหัวเราะออกมา พร้อมกับพยักหน้าน้อย ๆ
เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ ทั้งสองก็ได้โรยตัวลงมายังเบื้องล่าง ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝั่งของแม่น้ำสายหนึ่ง
“พี่จิ่วอั้น ข้าคิดว่าท่านเองก็คงรู้ดีว่าจวนหนานหลิงของข้ากับนิกายจื่ออวิ๋นของท่านมีความสัมพันธ์อันดีกันมาเนิ่นนาน หลายพันปีก่อนบรรพบุรุษท่านหนึ่งของจวนหนานหลิงยังได้แต่งงานกับบรรพบุรุษท่านหนึ่งของนิกายจื่ออวิ๋นของท่านอีกด้วย”
หนานหลิงจื่อที่อยู่ในชุดผ้าแพรเนื้อดีทอดสายตามองไกลออกไป พลางลูบที่คางของตนเอง
จิ่วอั้นพยักหน้ารับ พร้อมกับลูบที่หนวดของตนเองด้วยรอยยิ้ม “พี่หนานหลิงจื่อ ความสัมพันธ์ของเราสองสำนักข้าเองย่อมรู้ดี ดังนั้นหากมีสิ่งใดเชิญท่านกล่าวออกมาตามตรงได้เลย”
หนานหลิงจื่อถอนสายตากลับมา แล้วหันไปเอ่ยกับจิ่วอั้นที่อยู่ในชุดผ้าป่านด้วยน้ำเสียงลำบากใจว่า “ข้าต้องการรู้ว่าผู้อาวุโสท่านนั้น มีความเกี่ยวข้องกับนิกายกระบี่สวรรค์เยี่ยงไรกันแน่ ? ”
“เรื่องนี้จะอธิบายเช่นไรดี ? ”
จิ่วอั้นนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ แล้วจึงส่งกระแสจิตกลับไปว่า “พี่หนานหลิงจื่อ ในเมื่อท่านเอ่ยถามเช่นนี้ ข้าก็จะมิปิดบังใด ๆ ท่านอีก”
“แต่ก่อนหน้านั้นข้ามีเรื่องที่จะต้องกำชับท่านอย่างหนึ่ง สิ่งที่ข้าจะบอกท่านต่อจากนี้ห้ามบอกผู้ใดอีกเป็นอันขาด ต้องเก็บเป็นความลับภายในใจของท่านเท่านั้น”
ทันทีที่สิ้นเสียง หนานหลิงจื่อก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป เผยท่าทางสับสนออกมา
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังพยักหน้ารับด้วยความหนักแน่น
วินาทีต่อมา
“ข้าจะบอกท่านตามตรงเลยก็แล้วกัน ! ”
จิ่วอั้นมองไปรอบ ๆ และใช้กระแสจิตตรวจสอบภายในรัศมีหลายลี้ ก่อนจะส่งกระแสจิตเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสท่านนั้นมิเพียงมีความเกี่ยวข้องกับนิกายกระบี่สวรรค์ เขายังได้เร้นกายอยู่ที่นิกายกระบี่สวรรค์อีกด้วย”
ห๊ะ ! ! !
หนานหลิงจื่อดวงตาเบิกโพลงในทันที สีหน้าตกตะลึง ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับหินก็มิปาน
‘ยอดฝีมือที่ไร้เทียมทานที่ยื่นมือเข้ามาช่วยก่อนหน้านี้ อยู่ที่นิกายกระบี่สวรรค์เยี่ยงนั้นหรือ ? ’
‘เป็นไปได้เยี่ยงไร ! ’
‘หากเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดหลายปีมานี้นิกายกระบี่สวรรค์ถึงได้ตกต่ำลง ทั้งยังปล่อยให้แดนบำเพ็ญเพียรโบราณที่เขาหยุนหลานตกไปอยู่ในมือของผู้อื่นได้เล่า ? ’
‘หรือว่าพวกอู๋ไท่เหอตั้งใจให้เป็นเช่นนี้ ? ’
‘แปลก ! ’
‘เรื่องนี้ช่างน่าแปลกยิ่งนัก ! ’
“พี่จิ่วอั้น เหตุใดข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูแปลก ๆ ……”
หนานหลิงจื่อเอ่ยยังมิทันจบประโยค จิ่วอั้นก็รีบโบกมือขึ้นขัดทันที “ข้ารู้ว่าท่านกำลังสงสัยสิ่งใด แต่ข้าบอกท่านได้เลยว่า ก่อนหน้านี้ข้าได้เห็นผู้อาวุโสท่านนั้นด้วยตาตนเองมาแล้ว”
“นี่มัน ! ! ! ”
หนานหลิงจื่ออดมิได้ที่จะส่ายหน้าออกมา พลางเอ่ยว่า “เป็นไปมิได้ ท่านจะเห็นผู้อาวุโสท่านนั้นได้เยี่ยงไรกัน ? ”
เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของจิ่วอั้นพลันฝืนยิ้มออกมา ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ “ความจริงแล้วท่านเองก็เคยเห็นเขาเช่นกัน เพียงแต่ท่านและข้า……มีตาหามีแววไม่”
หนานหลิงจื่อกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบซักไซ้ว่า “พี่จิ่วอั้น ท่านเลิกอมพะนำได้แล้ว จิตใจของข้าใกล้จะเกิดธาตุไฟเข้าแทรกอยู่แล้วนะ”
จิ่วอั้นจึงอธิบายต่อว่า “ความจริงแล้ว……ผู้อาวุโสท่านนั้น……ก็คือบุรุษหนุ่มผู้นั้นที่มีรูปลักษณ์โดดเด่น มีท่าทางสุภาพอ่อนโยน ที่มิได้อยู่ในสายตาของพวกเราแม้แต่น้อย”