ตอนที่ 467 ฐานะของซือถูเจิ้นผิงในตอนนี้

ตอนที่ 467 ฐานะของซือถูเจิ้นผิงในตอนนี้

เมฆสีครามลอยต่ำ หมอกสีเทาอันขมุกขมัวปกคลุมไปทั่ว

สายฟ้าสีขาวที่สว่างวาบจนแสบตาส่องทะลุชั้นเมฆออกมาเป็นระยะ ฟาดฟันลงมาราวกับฟ้าพิโรธ จนดังกึกก้องไปไกลนับพันลี้

มหาสมุทรสีครามเกิดความปั่นป่วน กลายเป็นคลื่นน่าสะพรึงกลัว ถาโถมใส่เรือใหญ่หลายลำที่ลอยอยู่ในมหาสมุทรอย่างบ้าคลั่ง

มิเพียงเท่านั้น ก้นทะเลลึกยังปรากฏร่างยาวหลายร้อยจั้งหลายร่าง กำลังแหวกว่าย ราวกับสามารถพุ่งขึ้นมาเหนือน้ำ และดูดกลืนเรือยักษ์ทั้งหมดลงไปได้ทุกเมื่อ

ไกลออกไปกลับมีเกาะแห่งหนึ่งตั้งอยู่

เมื่อทอดมองออกไปก็พบว่ามีสายฟ้าหลายสายกำลังฟาดฟันลงเกาะแห่งนั้นมิหยุด กลางอากาศเกิดการสั่นสะเทือนจนเกิดคลื่นเป็นชั้น ๆ ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ส่วนด้านล่างถูกยึดครองโดยสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวที่เก่าแก่ตนหนึ่ง

มันกำลังอ้าปากกว้างเพื่อดูดกลืนสายฟ้าทุกสายลงไป……

ใช่แล้ว !

ที่แห่งนี้ก็คือมหาสมุทรแท้จริง ซึ่งแบ่งสามพันแคว้นของสวรรค์บูรพาออกเป็นสองโลกนั่นเอง

ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว !

แม้จะยืนอยู่บนเรือยักษ์ที่เสริมพลังด้วยสัญลักษณ์และลายค่ายกลมากมาย แต่เสียงฟ้าคำรามอันกึกก้องที่ดังขึ้นเป็นระยะ ก็ยังทำให้อดมิได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวจนชาวาบไปทั้งตัว

อีกทั้งเกาะที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ยังมีอยู่มากมายหลายเกาะอีกด้วย

มิเพียงเท่านั้น บางเกาะยังมีสิ่งมีชีวิตเก่าแก่และน่ากลัวแหงนหน้าคำรามขึ้นฟ้า และดูดกลืนสายฟ้าอย่างต่อเนื่อง เพื่อใช้วิธีการอันบ้าระห่ำนี้หล่อเลี้ยงตนเอง

บางเกาะก็มีสิ่งมีชีวิตโบราณคำรามอย่างบ้าคลั่ง

ภูเขาสูงตระหง่านพลังทลายจนเกาะถูกแยกออกจากกัน ไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ความว่างเปล่าภายในรัศมีร้อยจั้งเกิดการบิดเบี้ยว จนเกิดเป็นประกายไฟราวกับดอกไม้ไฟก็มิปาน

แค่จินตนาการดูก็รู้แล้วว่าภาพเช่นนี้จะน่าตื่นตระหนกมากเพียงใด !

นอกจากนี้ยังมีบางเกาะที่ดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

มีกระดูกกองเป็นภูเขา หมอกเลือดลอยอบอวล

มีโลงหินที่ผุกร่อน โลงไม้ที่ผุพัง รวมทั้งโลงสัมฤทธิ์ที่ขึ้นสนิม วางอยู่บนภูเขากระดูกเหล่านั้น

แม้ว่าที่นั่นจะเต็มไปด้วยวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่หาได้ยากยิ่ง ทว่าเพียงแค่ไอพลังที่แผ่ออกมาจากโลงศพเหล่านั้น ก็ทำให้คนรู้สึกขนพองสยองเกล้าได้แล้ว

เวลานี้บนเรือยักษ์ลำแรกสุด

บรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่กำลังนั่งสมาธิอยู่กลางอากาศ ด้านหลังมีภาพอักษรพู่กันของเย่ฉางชิงภาพนั้นลอยอยู่

ส่วนด้านหน้าของเขามีผู้เฒ่าร่างผอมที่สวมชุดผ้าไหมคนหนึ่ง และบุรุษหนุ่มท่าทางโดดเด่นมีดวงตาคมกล้าผู้หนึ่งยืนอยู่

เห็นได้ชัดว่าบุรุษหนุ่มผู้นี้ก็คือซือถูเจิ้นผิง ที่ขึ้นมายังสวรรค์บูรพาเป็นคนแรกนั่นเอง

เพียงแต่ตอนอยู่โลกเบื้องล่างนั้นเขาได้รับการชำระจากทัณฑ์สวรรค์ ทำให้ตอนนี้ราวกับผู้ที่เกิดใหม่ มิได้ดูชราเหมือนเดิมอีกแล้ว

อีกทั้งพลังปราณภายในร่างกายยังอยู่ มิได้หายไปแม้แต่น้อย

นี่ก็คือ ข้อดีของการขึ้นมายังโลกเบื้องบน

การถูกทัณฑ์สวรรค์ชำระล้าง ทำให้มีพลังและชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับได้เกิดใหม่

“อาจารย์ เซียนทุรชนแข็งแกร่งมากหรือขอรับ ? ”

หลังจากบทสนทนากับเหลิ่งซินหานจบลง

และนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ ซือถูเจิ้นผิงก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ศิษย์น้องซือถูเจ้ามิรู้อันใด เซียนทุรชนล้วนแล้วแต่เคยเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพพิภพมาก่อน”

ชายชราร่างผอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมยิ้มให้ “แม้พวกเขาจะก้าวสู่เส้นทางโบราณล้มเหลว บางคนกายเนื้อก็ถูกทำลาย บางคนจิตใจแตกสลาย แต่พลังและความสามารถของพวกเขาก็มิอาจประมาทได้อย่างเด็ดขาด”

“นอกจากนี้ผู้แข็งแกร่งบางคนที่ล้มเหลวบนเส้นทางโบราณ ล้วนแต่แปดเปื้อนสิ่งอัปมงคลอันแปลกประหลาด สิ่งนั้นจะคอยกัดกินกายเนื้อและพลังวิญญาณ และกัดเซาะจิตวิญญาณดั้งเดิมอีกด้วย”