ตอนที่ 483 เซียนทุรชน ? มีดีแค่นี้เองหรอกหรือ ?

ตอนที่ 483 เซียนทุรชน ? มีดีแค่นี้เองหรอกหรือ ?

เมื่อได้เห็นเย่ฉางชิงที่ยังอ่อนเยาว์ หล่อเหลา และมีท่าทางสุภาพอ่อนโยน

ชวี่สิงหยางก็มั่นใจทันทีว่าคนผู้นี้จะต้องมิใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน เป็นไปได้สูงที่จะเป็นท่านเย่ที่ก่อนหน้านี้ต่างเล่าลือกันมา

เพราะเขามีชีวิตอยู่มายาวนาน จึงได้พบผู้คนมามากมายนับมิถ้วน

ทว่าบุรุษที่หล่อเหลา และมีลักษณะท่าทางโดดเด่นแต่สุภาพอ่อนโยน ทั้งยังสะกดไอพลังไว้จนมิสามารถสัมผัสได้เช่นนี้ ต้องยอมรับว่าเขาเองก็เพิ่งจะเคยพบเป็นครั้งแรก

ที่สำคัญที่สุด ก็คือ เพียงแค่อีกฝ่ายมองมาแวบเดียว แม้ตนจะเป็นเซียนทุรชนที่แปดเปื้อนสิ่งอัปมงคล ทว่าจิตใจก็ยังสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

หากบุคคลเช่นนี้ยังมิใช่ยอดฝีมือที่ไร้เทียมทาน เช่นนั้นแล้วบุคคลเช่นไรกันถึงจะเรียกว่าเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทาน ?

น่าเหลือเชื่อ !

ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก !

มินานชวี่สิงหยางก็อดที่จะหวนคิดถึงเสียงชราที่ดังขึ้นภายในหัวก่อนหน้านี้ขึ้นมามิได้

เพราะเขารู้สึกว่าเสียงก่อนหน้านี้ กับท่านเย่ที่อยู่ตรงหน้าท่านนี้ เหมือนจะมิใช่คน ๆ เดียวกัน

หรือว่านิกายกระบี่สวรรค์ยังมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าระดับเทพพิภพอยู่อีกเยี่ยงนั้นหรือ ?

แต่ที่นี่คือสวรรค์บูรพานะ ขนาดเซียนทุรชนเช่นเขาก็ยังมีอยู่น้อยนิดเต็มที

เหตุไฉนดินแดนอันห่างไกลเช่นหลิงโจว ถึงมียอดฝีมือที่ไร้เทียมทานและอยู่เหนือกฎสวรรค์ถึงสองท่านได้ ?

หรือพวกเขาเป็นคนที่เบื้องบนส่งมา เพื่อหยุดยั้งความโกลาหลอันดำมืดที่กำลังจะเกิดขึ้น

มิกี่อึดใจต่อมา

ขณะที่ชวี่สิงหยางยังคงคิดไปต่าง ๆ นานา ทว่าก็ยังมิได้คำตอบนั่น

ภาพที่ทำให้ผู้คนตื่นตระหนกก็เกิดขึ้น

เมื่อเย่ฉางชิงที่ยืนอยู่บนปทุมสูติหยุดลง ขณะอยู่ห่างจากชวี่สิงหยางอีกประมาณพันจั้ง

จากนั้นลำแสงที่แผ่ไอพลังมหามรรคาอันบริสุทธิ์ชนิดต่าง ๆ หลายสาย ก็พวยพุ่งออกจากทางด้านหน้าของเย่ฉางชิง ก่อนจะปะทะเข้าใส่ชวี่สิงหยาง

จากนั้นลำแสงเหล่านั้น จู่ ๆ ก็หยุดลงที่บนศีรษะของชวี่สิงหยาง ก่อนจะกลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ

ภายในพริบตาจุดดำเหล่านั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกร้อยเท่า พันเท่า และแปรเปลี่ยนเป็นสมบัติวิเศษต่าง ๆ ที่เหนือกว่าที่ทุกคนจะจินตนาการได้

ตำหนักสัมฤทธิ์โบราณที่แผ่สัญลักษณ์มหามรรคาต่าง ๆ ส่องแสงระยิบระยับออกมามากมายหลังหนึ่ง ที่ดูราวกับภูเขาเทพลอยอยู่บนท้องนภา จนปิดฟ้าบังตะวันก็ว่าได้

สิ่งนี้ก็คือ ตำหนักเทพวาสนาที่เย่ฉางชิงได้รับมาจากบนบันไดเมฆา !

ซึ่งตำหนักเทพวาสนาหลังนี้จะต้องเป็นศาสตราเทพชิ้นหนึ่งอย่างแน่นอน เพราะแค่ลอยอยู่เหนือศีรษะของชวี่สิงหยาง ก็มีพลานุภาพมหาศาลและน่าสะพรึงกลัวผนึกกายเนื้อของชวี่สิงหยางเอาไว้ได้แล้ว ทำให้พลังวิญญาณของเขามิสามารถใช้ได้อีกต่อไป

เพียงพริบตาก็มีเจดีย์โบราณสูงถึงร้อยจั้ง อบอวลไปด้วยไอพลังเสวียนหวงอันเก่าแก่ ตั้งตระหง่านอยู่เคียงข้างตำหนักเทพวาสนา

เจดีย์โบราณสูงตระหง่าน ราวกับเสาสวรรค์ที่ค้ำจุนฟ้าดิน แผ่กลิ่นอายโบราณที่สงบเยือกเย็นออกมา

ถูกต้อง !

เจดีย์นี้ก็คือเจดีย์เสวียนหวงที่เย่ฉางชิงได้รับตอนอยู่เมืองหลวงของโลกเบื้องล่าง

ในวินาทีที่เจดีย์หวงเซวียนหลิงหลงปรากฏขึ้น เหมือนตัวเจดีย์จะสัมผัสได้ถึงไอพลังอัปมงคล ที่แผ่ออกมาจากร่างของชวี่สิงหยางได้ในทันที

เสี้ยววินาที ลำแสงที่เป็นมงคลกลุ่มหนึ่งก็แผ่ลงมาจากเจดีย์เสวียนหวง ปกคลุมชวี่สิงหยางเอาไว้เช่นกัน

ส่วนหอกสีเลือดในมือของชวี่สิงหยางด้ามนั้น ทันทีที่ถูกลำแสงมงคลเข้าปกคลุม ก็มลายหายไปในอากาศอย่างน่าพิศวง

มิเพียงเท่านั้น เมื่อกระดานหมากโบราณกระดานหนึ่งขยายใหญ่ขึ้นร้อยเท่า ลำแสงขาวดำอันแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวก็สาดส่องลงมา ปิดกั้นทั้งซ้ายขวาหน้าหลังของชวี่สิงหยางเอาไว้ ทำให้เขามิสามารถเคลื่อนที่ได้อีก

ส่วนพิณโบราณที่ลอยอยู่บนฟ้า ก็ค่อย ๆ ส่งเสียงอันไพเราะนุ่มนวลขึ้น ทำให้จิตใจคนฟังรู้สึกผ่อนคลาย และลดความระแวดระวังตัวลงอย่างห้ามมิได้

ทว่าเสียงพิณนั้นกลับเก็บซ่อนความลึกลับบางอย่างเอาไว้

และขณะที่มีดทำครัวเล่มหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ แม้จะดูเหมือนมีดธรรมดาทั่วไป ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมากลับน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก จนส่งผลต่อจิตใจของคน……

ต้องบอกว่าขณะที่เย่ฉางชิงเห็นร่างของทุกคน รวมทั้งหนิงซู่ซู่ที่กำลังเผชิญหน้ากับชวี่สิงหยางอาบไปด้วยเลือดและน่าเวทนาจะเกินจะบรรยายได้

เขาก็ได้เพ่งสมาธิและนำของวิเศษทุกชิ้น ที่อยู่ภายในแหวนเก็บสมบัติออกมา แล้วโยนสิ่งเหล่านั้นออกไปในทันที

ทว่าเวลานี้มิเพียงแต่คนของสามสำนักเซียนใหญ่ที่จะรู้สึกตกตะลึง แม้แต่ชวี่สิงหยางก็นิ่งงันไปเช่นกัน เขารู้สึกราวกับมีเสียงวิ๊งดังขึ้นในโสตประสาท ทุกสิ่งพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือราวกับความฝัน

ท่านเย่ทำเช่นนี้ ดูจะเล่นใหญ่เกินไปหน่อยกระมัง ?

สมบัติเซียนมากมายเช่นนี้ ต่อให้ชวี่สิงหยางจะเป็นเซียนทุรชนที่แข็งแกร่งเพียงใด เชื่อว่าแค่สมบัติชิ้นใดชิ้นหนึ่งก็คงเพียงพอจะสังหารเขาได้อย่างง่ายดายแล้ว

แต่นี่ท่านเย่กลับนำออกมาถึงสิบกว่าชิ้น นี่หมายความว่าเยี่ยงไรกันแน่ !

เขากำลังโอ้อวดอยู่เยี่ยงนั้นหรือ ?

มิน่าใช่ !