ตอนที่ 502
ตอนที่ 502 ลางสังหรณ์ของข้าทวีความรุนแรงขึ้นอีกแล้ว
October 22, 2026
ตอนที่ 502 ลางสังหรณ์ของข้าทวีความรุนแรงขึ้นอีกแล้ว
เอ่ยเพียงเท่านั้นผู้เฒ่าชุดดำก็เพ่งสมาธิ ก่อนที่สมบัติเซียนเจิ้นหยวนบนฝ่ามือจะลอยไปยังศีรษะของหนิงซู่ซู่ในทันที
หลังจากนั้นภาพอันพิสดารก็ปรากฏขึ้น
จากนั้นสมบัติเซียนเจิ้นหยวนที่อบอวลไปด้วยหมอกแสง ค่อย ๆ จมหายเข้าไปในศีรษะของหนิงซู่ซู่
ในวินาทีนั้นดวงตาของหนิงซู่ซู่ก็เปล่งแสงออกมา และมีท่าทางตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าจิตวิญญาณถูกแช่อยู่ในสระน้ำศักดิ์สิทธิ์อันเย็นสบาย
ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ ทุกสรรพสิ่งล้วนแฝงด้วยจิตแท้แห่งมหามรรคา เพียงแต่จะมากหรือน้อยก็เท่านั้น โดยเฉพาะเมื่อถึงระดับของหนิงซู่ซู่ ผู้ที่อยู่ในจุดสูงสุดของสวรรค์บูรพาก็จะยิ่งสัมผัสได้อย่างง่ายดาย
ทว่าในตอนนี้ สัมผัสของนางราวกับหายไปก็มิปาน
นางรู้ดีว่าเมื่อนางมิสามารถสัมผัสได้ถึงจิตแท้แห่งมหามรรคาที่แฝงอยู่ในทุกสรรพสิ่ง ตัวของนางก็จะมิสามารถสะท้อนกับจิตแท้แห่งมหามรรคาไปด้วย ดังนั้นทัณฑ์สวรรค์พิฆาตก็จะมิเกิดขึ้นอีก
นี่ก็คือ จุดประสงค์ของผู้เฒ่าชุดดำ
หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก หนิงซู่ซู่ก็ลุกขึ้นคารวะ พลางเอ่ยว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสเจ้าค่ะ”
ผู้เฒ่าชุดดำพยักหน้ารับและเอ่ยตอบว่า “เจ้าอย่าได้รีบดีใจจนเกินไป ข้าใช้ของสิ่งนี้ผนึกจิตวิญญาณและตบะบารมีของเจ้า ดังนั้นพลังวิญญาณที่เจ้าจะสามารถใช้ได้ก็จะถูกจำกัดไปด้วย”
“และหากเจ้าใช้พลังวิญญาณเกินกำหนด เช่นนั้นต่อให้เป็นข้าก็คงมิสามารถช่วยเจ้าจากทัณฑ์สวรรค์พิฆาต และมิสามารถให้เจ้าอยู่ในสวรรค์บูรพาต่อไปได้อีกเช่นกัน”
เอ่ยถึงตรงนี้
“อีกอย่างเจ้าอย่าได้คิดว่าตัดทอนตบะบารมีตนเองแล้ว ทุกอย่างจะสามารถเริ่มใหม่ได้”
ผู้เฒ่าชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตักเตือนต่อว่า “เพราะการตัดทอนตบะบารมี มิเพียงแต่ตบะบารมีเท่านั้นที่จะหายไป ทว่ายังรวมถึงโชคชะตาของเจ้าด้วย การบำเพ็ญเพียรใหม่เต็มไปด้วยขวากหนาม และมีโอกาสสูงที่จะดับสูญ”
สิ้นเสียง หนิงซู่ซู่ก็มีท่าทีชะงักงัน ก่อนจะมองผู้เฒ่าชุดดำด้วยความตกตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน
“บุญคุณของผู้อาวุโสในครั้งนี้ ผู้น้อยจะมิมีวันลืมเจ้าค่ะ” หนิงซู่ซู่ทำการคารวะอีกครั้ง
ผู้เฒ่าชุดดำจึงมีท่าทีอ่อนลง พร้อมเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา ขณะพยักหน้าน้อย ๆ
“จริงสิ มีเรื่องหนึ่งข้าเกือบลืมบอกเจ้า”
ผู้เฒ่าชุดดำเหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน “หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ พวกเผ่าปีศาจกำลังมุ่งหน้ามายังนิกายกระบี่สวรรค์ของพวกเจ้า พลังของพวกเขาต่างมิได้ด้อยไปกว่าเจ้า ดังนั้นเจ้ารีบกลับไปแจ้งนายท่านให้ทราบเถอะ”
‘พวกเผ่าปีศาจ ? ’
‘พวกเขา……มิได้ด้อยไปกว่าเจ้า ? ’
‘หมายความว่านิกายกระบี่สวรรค์จะต้องเผชิญหน้ากับสงครามครั้งใหญ่เยี่ยงนั้นหรือ ? ’
กล่าวกันว่าเผ่าปีศาจที่แข็งแกร่งนั้นอาศัยอยู่ตอนกลางของสวรรค์บูรพา พื้นที่ที่พวกเขายึดครองกว้างขวางอย่างมาก หลายแคว้นที่มีทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรมากมาย ต่างก็ถูกประกาศเป็นแดนปีศาจของพวกเขา
หากมิได้รับอนุญาตจากผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจ มนุษย์หรือเผ่าอื่นจึงห้ามย่างกรายเข้าไปยังแดนปีศาจแม้เพียงครึ่งก้าว มิเช่นนั้นจะต้องถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม
อีกอย่างเมื่อผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจอันน่าเกรงขามจะออกมานอกแดนปีศาจ ก็มักจะมีกองทัพติดตามไปด้วย
‘แต่เช่นนี้มิถูกต้องนี่นา ! ’
‘นิกายกระบี่สวรรค์นั้นอยู่รอบนอกสวรรค์บูรพา ปราณวิญญาณฟ้าดินก็เริ่มเหือดแห้งเต็มที’
‘ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างแผ่นดินทั้งสองยังมีมหาสมุทรแท้จริง ที่เต็มไปด้วยอันตรายมากมายขวางกั้นเอาไว้อีกด้วย’
‘ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจมากมายยกโขยงมาที่นี่ ทั้งยังมุ่งหน้ามายังนิกายกระบี่สวรรค์ เป็นเพราะอันใดกันแน่ ? ’
‘ใช่แล้ว……ตำหนักเทพวาสนา ! ’
‘ถูกต้อง ! ’
‘ต้องเป็นเพราะตำหนักเทพวาสนาอย่างแน่นอน ! ’
หลังจากไตร่ตรองอยู่พักใหญ่ หนิงซู่ซู่ก็เผยท่าทางสงสัยออกมา ก่อนจะถามออกไปว่า “ผู้อาวุโส ท่านให้ข้าไปหาเขาจะเป็นการสมควรจริง ๆ หรือเจ้าคะ ? ”
“ข้าขอบอกเจ้าตามตรง”
ผู้เฒ่าชุดดำยกยิ้มออกมา พลางเอ่ยตอบไปว่า “ก่อนหน้านี้ข้าได้รับปากพวกเขาเอาไว้ว่าจะมิยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกเขาอีก ดังนั้นมิว่าเยี่ยงไร ข้าก็มิควรยื่นมือเข้าไปยุ่งตามที่ได้ลั่นวาจาเอาไว้”
“อีกอย่างข้าคิดว่า ตอนนี้เจ้าคงพอจะคาดเดาตัวตนของนายท่าน และเหตุผลที่เขามาที่นี่ได้แล้วกระมัง ? ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเจ้าก็มิจำเป็นจะต้องเกรงใจ มิต้องให้เขาว่างเกินไปนัก เผื่อวันหนึ่งข้างหน้าหากเขาปลดผนึกความทรงจำแล้ว จะได้มิรู้สึกเสียใจกับการบำเพ็ญเพียรในครั้งนี้”
สิ้นเสียงหนิงซู่ซู่ก็มีท่าทางชะงักงัน ก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ
‘แต่สิ่งที่ผู้เฒ่าชุดดำเอ่ยมานั้นมีเหตุผลจริง ๆ ’
‘ตัวตนที่แท้จริงของเย่ฉางชิงเก่งกาจเพียงใด นางเองก็มิอาจที่จะตรวจสอบและคาดคิดได้’
‘บัดนี้การที่เขาผนึกตบะบารมีเพื่อมาที่นี่ ก็เพื่อสัมผัสประสบการณ์การบำเพ็ญเพียรมิใช่หรือ ? ’