ตอนที่ 511 โชคดีที่เจ้าเตือน

ตอนที่ 511 โชคดีที่เจ้าเตือน

“พี่ไป๋……”

เจี้ยนอู๋เหินนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติขึ้นมา

จากนั้นเขาจึงชำเลืองมองจ้าวปีศาจไป๋จืออย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอยหลังไปอีกสองก้าว แล้วจึงโค้งคำนับให้แก่ไป๋จือ

“เจี้ยนอู๋เหินคารวะพี่ไป๋”

เจี้ยนอู๋เหินเอ่ยกับจ้าวปีศาจไป๋จืออย่างนอบน้อม

ผู้แข็งแกร่งที่เทียบเคียงกับบรรพจารย์หนิง ให้เกียรติเขาเช่นนี้

เวลานี้นอกจากคนโง่แล้ว เชื่อว่าคงมิมีผู้ใดปฏิเสธน้ำใจของผู้แข็งแกร่งเช่นนี้หรอกกระมัง ?

ขณะเดียวกัน เมื่อเห็นมนุษย์ที่เรียกตนว่าเจี้ยนอู๋เหินคารวะเขาอย่างนอบน้อมเช่นนี้

จ้าวปีศาจไป๋จือก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวมาด้านหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับประคองเจี้ยนอู๋เหินขึ้นมา

แม้ว่าด้วยพลังของเขาอย่าว่าแต่มนุษย์ผู้หนึ่งเลย เกรงว่าทั้งนิกายกระบี่สวรรค์ก็คงมิมีผู้ใดมีคุณสมบัติพอที่จะเรียกเขาว่าพี่ได้

แต่เวลานี้มิเหมือนเดิมอีกแล้ว

ยิ่งกว่านั้นในสายตาของนายท่าน ตัวเขากับมนุษย์ผู้นี้คาดว่าก็คงมิต่างกันเท่าไรนัก

คิดได้ดังนั้น

“น้องเสี่ยวเจี้ยนจำไว้นะ วันหน้าหากมีเรื่องลำบากขอให้บอกพี่ไป๋มาได้เลย”

จ้าวปีศาจไป๋จือแววตาเป็นประกายวาววับขึ้นมา ก่อนจะจับแขนข้างหนึ่งของเจี้ยนอู๋เหิน พลางเอ่ยขึ้นว่า “แต่ว่าน้องเจี้ยน พี่ไป๋เองก็มีเรื่องที่จะรบกวนเจ้าเช่นกัน”

‘มีเรื่องที่จะรบกวนข้า ? ’

‘พี่ไป๋ท่านเอ่ยจริงหรือ ? ’

‘ผู้แข็งแกร่งและไร้เทียมทานเช่นท่าน ในโลกนี้ยังมีเรื่องอันใดที่กวนใจท่านได้อีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘ท่านคงมิได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่ ? ’

หลังจากได้ยินสิ่งจ้าวปีศาจไป๋จือเอ่ยออกมาแล้ว

เจี้ยนอู๋เหินแม้จะเต็มไปด้วยความงุนงง ทว่าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

แม้จะยังมิรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนช่วยสิ่งใดกันแน่ แต่หากสามารถช่วยอีกฝ่ายได้ นี่จะนับว่าเป็นหนี้บุญคุณครั้งใหญ่อย่างแน่นอน

ดังนั้นหากวันหน้าเขามีเรื่องที่ต้องขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยเหลือ ก็จะได้มิต้องเกรงใจอีก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าที่ค่อนข้างซีดเซียวของเจี้ยนอู๋เหินก็ฉีกยิ้มออกมา พลางเอ่ยอย่างเต็มใจว่า “พี่ไป๋ เชิญท่านเอ่ยออกมาได้เลย ข้าจะพยายามช่วยเต็มที่ขอรับ”

“น้องเสี่ยวเจี้ยน ความจริงแล้วก็มิใช่เรื่องใหญ่อันใด”

จ้าวปีศาจไป๋จือพยักหน้าอย่างพออกพอใจ จากนั้นก็แสร้งกดเสียงต่ำลง ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ว่า “เรื่องมีอยู่ว่าข้าเพิ่งจะคารวะท่านเย่เป็นนายวันนี้ ดังนั้นนายท่านมีนิสัยเช่นไรข้ายังมิรู้อันใดเลย เลยอยากขอคำแนะนำจากเจ้าสักหน่อย”

ทันทีที่สิ้นเสียง เจี้ยนอู๋เหินพลันรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

‘ที่แท้พี่ไป๋เพียงแค่ต้องการรู้ข้อมูลเกี่ยวกับท่านเย่จากข้าก็นี่เอง’

‘เรื่องนี้มิเหลือบ่ากว่าแรงอยู่แล้ว ! ’

‘เขาติดตามข้างกายท่านเย่มาสักพักแล้ว ก็พอจะรู้เรื่องราวของท่านเย่อยู่บ้าง’

‘และที่พี่ไป๋ก็เป็นมิตรกับข้าเช่นนี้ ก็คงเพราะเหตุผลนี้กระมัง’

‘คิดมิถึงเลย ! ’

‘คิดมิถึงเลยว่าการได้อยู่ข้างกายท่านเย่ มิเพียงแต่จะสามารถรู้แจ้งถึงเจตนาแท้จริงของกระบี่อันไร้เทียมทานแล้ว ยังสามารถผูกมิตรกับผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ได้ง่าย ๆ อีกด้วย’

‘เยี่ยม ! ’

‘เยี่ยมมาก ! ’

‘เยี่ยมจริง ๆ ! ’

“เสี่ยวเจี้ยน พวกเราไปพูดคุยกันตรงนั้นดีหรือไม่ ? ”

จ้าวปีศาจไป๋จือเหลือบมองไปยังศาลาที่ตั้งอยู่มิไกลนัก พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

เจี้ยนอู๋เหินได้สติขึ้นมา จึงตอบกลับด้วยสีหน้าปลื้มปีติว่า “พี่ไป๋เกรงใจเกินไปแล้ว เช่นนั้นก็ไปกันเถอะขอรับ”

จากนั้นทั้งสองคนก็ก้าวเข้าไปในศาลา ก่อนจะนั่งเผชิญหน้ากัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้เจี้ยนอู๋เหินประหลาดใจ ก็คือ หลังจากที่ทั้งสองนั่งลงแล้ว จ้าวปีศาจไป๋จือกลับหยิบกระดาษและพู่กันออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ

นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายต้องการจะจดทุกสิ่งที่เขาบอกเอาไว้

เห็นดังนั้นภายในใจของเจี้ยนอู๋เหินก็เกิดความรู้สึกเสียใจขึ้นมาโดยมิรู้ตัว