ตอนที่ 517 ข้าเป็นนายของเจ้าจริงหรือ ?

ตอนที่ 517 ข้าเป็นนายของเจ้าจริงหรือ ?

ในที่นี้เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ แล้ว เย่ฉางชิงเองก็เพิ่งจะตื่น ก่อนพวกเขาเพียงสองชั่วยามเท่านั้น

ในระหว่างที่ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความรู้แจ้ง เนื่องจากกลอนบทนั้นที่เย่ฉางชิงร่ายออกมา

เย่ฉางชิงเองหลังจากที่ครุ่นคิดถึงอดีต มินานเขาเองก็ตกอยู่ในภวังค์อันลึกลับบางอย่างเช่นกัน

หลังจากเกิดความคิดเพ้อเจ้อเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของตนผุดขึ้นมามิหยุด

มิรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เขาเหมือนอยู่ในความฝันอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง ราวกับได้ประสบจริง ๆ ก็มิปาน

ความรู้สึกเช่นนี้จะอธิบายเช่นไรดี ?

เมื่อทุกสิ่งรอบกาย ในสายตาของเขาดูราวกับมิมีอยู่จริง

ต้นไม้ใบหญ้า ทุกสรรพสิ่ง ล้วนแผ่ไอพลังอันลึกลับจาง ๆ ออกมา

นอกจากนี้ยังเหมือนมีพลานุภาพอันลึกลับและน่ากลัวบางอย่าง แฝงอยู่ภายในไอพลังเหล่านี้ด้วย

ส่วนเขาที่เคยมีพลังสามารถควบคุมพลานุภาพอันลึกลับนี้ได้ เพียงแค่คิดก็สามารถทำลายพลานุภาพลึกลับและน่าสะพรึงกลัวนี้ได้ภายในพริบตา

เช่นนี้ก็หมายความว่าการกำเนิดและดับสูญของทุกสรรพสิ่ง ล้วนขึ้นอยู่กับความคิดของเขาทั้งสิ้น

เพียงแต่เขาในตอนนี้เหมือนมีบางอย่างสะกดเอาไว้ ทำให้ยังมิสามารถควบคุมพลังต้องห้าม ที่เรียกได้ว่าเป็นผู้สร้างสรรพสิ่งได้ชั่วคราว

และในระหว่างนี้เขายังสามารถได้ยินเสียงที่อยู่ภายในใจของทุกคนในที่นั้นได้ด้วย

ตอนกลางของสวรรค์บูรพามีเผ่าพันธุ์มากมายอาศัยอยู่นับมิถ้วน เหล่าวีรบุรุษต่างต่อสู้แก่งแย่งแข่งขัน และยังเป็นที่ที่อุดมสมบูรณ์เกินจะจินตนาการได้

เส้นทางโบราณของวิถีเซียน ซุกซ่อนไปด้วยจิตสังหารและอันตรายอันน่ากลัวนับมิถ้วน

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้นผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนทุกคนบนสวรรค์บูรพา หลังจากตบะบารมีถึงขีดจำกัดแล้ว ก็ล้วนแต่ต้องรีบก้าวเข้าไปบนเส้นทางโบราณ เพื่อตามหาโอกาสรอดชีวิต และขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณในตำนาน

หรือก็คือจุดสูงสุดของวิถีเซียนที่ทุกคนต่างใฝ่ฝันถึง !

แต่ว่าสิ่งที่เรียกว่าจุดสูงสุดของวิถีเซียน แดนเซียนโบราณในตำนานคือสิ่งใดกันแน่ ?

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ควบคุมการโคจรทุกสิ่งบนโลกเยี่ยงนั้นหรือ ?

และตัวตนที่แท้จริงของเขาก็มาจากแดนเซียนโบราณเยี่ยงนั้นหรือ ?

จ้าวปีศาจทั้งหลายที่เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของแดนปีศาจ เป้าหมายที่พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อตำหนักเทพวาสนา

และตำหนักเทพวาสนานั่นก็อยู่ที่เขา เช่นนั้นหากอาศัยเพียงตำหนักเทพวาสนาก็จะสามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางโบราณ เพื่อตามหาโอกาสที่จะได้ขึ้นไปบนแดนเซียนโบราณได้แล้วเยี่ยงนั้น ?

ส่วนหนิงซู่ซู่เอง ก็ชื่นชอบเขามากถึงเพียงนี้……

แต่สิ่งที่ทำให้เย่ฉางชิงเอือมระอาอย่างมาก ก็คือ เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

พลังต่าง ๆ ก็ได้หายไปอย่างประหลาดอีกครั้ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจและงุนงงยิ่งกว่า ก็คือ ขมับทั้งสองข้างของเขากลับมีผมขาวแซมขึ้นมาได้เยี่ยงไรกัน

……

……

ทันทีที่สิ้นเสียงของเย่ฉางชิง

มิเพียงแค่หนิงซู่ซู่ที่ชะงักและยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่คนอื่น ๆ เองก็นิ่งค้างไปเช่นกัน

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ! ’

‘หรือท่านเย่จะปลดผนึกความทรงจำออกแล้ว ? ’

‘อืม ! ’

ลักษณะท่าทางที่โดดเด่นขึ้นเช่นนี้ รวมถึงผมขาวที่แซมขึ้นมาตรงขมับทั้งสองข้าง เท่านี้ก็สามารถอธิบายอันใดได้หลายอย่างแล้ว

ขณะเดียวกัน ผู้แข็งแกร่งที่สุดในแดนปีศาจอย่างพวกจ้าวปีศาจเสวียนอู๋ แม้จิตใจของพวกเขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างมาก แต่ก็ยังอดมิได้ที่จะเผยสีหน้าสับสนออกมา

‘นายท่านจะไปแล้วงั้นหรือ ? ’

‘จะไปแล้วงั้นหรือ ? ’

‘อีกอย่างนายท่านจะออกจากนิกายกระบี่สวรรค์ เพื่อไปที่ตอนกลางของสวรรค์บูรพา หรือเขาจะไปจากสวรรค์บูรพาแล้ว ? ’

‘แต่สิ่งนี้ถือเป็นโอกาสและวาสนาอันสูงสุดของพวกเรา เหตุใดถึงได้หมดลงง่ายดายเช่นนี้เล่า ! ’

‘อีกอย่างหากนายท่านตัดสินใจไปตอนกลางของสวรรค์บูรพา เรื่องที่พวกเขายอมเป็นสัตว์ขี่ของนายท่าน ก็จะต้องกลายเป็นเรื่องเล่าขานไปทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเพียรอย่างแน่นอน’

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

เย่ฉางชิงจึงเบนสายตาไปมองอู๋ไท่เหอที่มีท่าทางสับสน ด้วยใบหน้าที่ยังคงแฝงรอยยิ้มเรียบนิ่ง

“ข้าทราบความในใจของเจ้าแล้ว ดังนั้นเจ้ามิต้องกังวลไปหรอก”

เย่ฉางชิงเอ่ยกับอู๋ไท่เหอเรียบ ๆ “ก่อนที่ข้าจะจากไป จะทิ้งพวกเขาเอาไว้สองคน ด้วยพลังของพวกเขาเชื่อว่าต่อให้ราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่อันใดนั่นบุกมา ด้วยพลังของพวกเขาก็คงเพียงพอที่จะบีบให้พวกนั้นล่าถอยไปได้”

เอ่ยถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็หันไปมองจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวและจ้าวปีศาจไป๋จือที่เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน