ตอนที่ 521 เสี่ยวหง พวกเราไปกันเถอะ

ตอนที่ 521 เสี่ยวหง พวกเราไปกันเถอะ

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเย่ฉางชิงต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

อีกฝ่ายสามารถเรียกชื่อจริงของเย่ฉางชิงได้ แสดงว่าจะต้องเป็นสหายเก่าอย่างแน่นอน

“เสี่ยวหง หยุดก่อน” เย่ฉางชิงเอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ

แม้จะมิรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก่อน แต่เมื่อสามารถเรียกนามของเขาได้ถูกต้อง เช่นนี้ก็สามารถอธิบายบางอย่างได้แล้ว

วินาทีต่อมา

ขณะที่จ้าวปีศาจคิ้วแดงหยุดลงตามคำสั่ง ก็พบว่าความว่างเปล่าตรงหน้าเกิดการสั่นสะเทือน และเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมขึ้นเป็นชั้น ๆ

ขณะเดียวกันก็มีแสงสลัว ๆ ส่องประกายริบหรี่ออกมา พร้อม ๆ กับหมอกแสงที่พลุ่งพล่านขึ้น

เพียงมินาน

เวลามิกี่อึดใจต่อมา

ก็มีร่างของสตรีอันงดงามร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกแสง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น

ใช่แล้ว !

ผู้ที่มาก็คือสตรีของเผ่าสวรรค์ที่เคยปรากฏกายในมหาสมุทรแท้จริงก่อนหน้านี้

นางยังคงอยู่ในชุดกระโปรงสีขาว ผมยาวสยายราวกับเกลียวคลื่น มีผ้าสีขาวผืนบางปิดบังใบหน้าเอาไว้ ดูลึกลับและน่าค้นหายิ่งนัก

ทว่าเมื่อสตรีลึกลับก้าวย่างออกมาจากกลุ่มหมอกนั้น และเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเย่ฉางชิง

นัยน์ตาหงส์ที่เฉียบคมและลุ่มลึกคู่นั้น พลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที

‘เหมือนกับที่เจ้าเด็ก อวิ๋นซี กล่าวเอาไว้มิมีผิด’

‘เย่ฉางชิงผู้นี้มีใบหน้าหล่อเหลาและยากจะหาผู้ใดมาเทียบเคียงได้ อีกทั้งท่าทางยังสง่างามและอ่อนโยนยิ่งนัก’

‘เพียงแค่มองเพียงแวบเดียวก็ดูราวกับเทพเซียน ที่ทำให้คนอยากจะกราบกราน’

‘บุรุษที่โดดเด่นเช่นนี้ เกรงว่าคงมิใช่แค่โลกเบื้องล่างเท่านั้น แต่ทั่วทั้งสวรรค์บูรพาก็คงยากที่จะมีผู้ใดเทียบเคียงได้กระมัง ? ’

‘คนผู้นี้สะกดไอพลังเอาไว้ แม้แต่ข้าก็มิสามารถสัมผัสได้เลยแม้แต่น้อย’

‘ต้องมีตบะบารมีเช่นไรกัน แม้แต่ข้าที่มีเคล็ดวิชาลับของเผ่าสวรรค์ก็ยังมิสามารถสัมผัสตบะบารมีของเขาได้’

‘อีกทั้งเหล่าจ้าวปีศาจที่หยิ่งทะนงเหล่านี้อีกเล่า’

‘มิว่าจะเป็นจ้าวปีศาจคิ้วแดงที่ยอมเป็นสัตว์ขี่ให้เขา จ้าวปีศาจเสวียนอู๋และจ้าวปีศาจหน้าหยกที่ติดตามอยู่ข้างกายราวกับเป็นองครักษ์ก็มิปาน’

‘หรือคนผู้นี้ตอนอยู่ที่โลกเบื้องล่างจะเป็นผู้ไร้พ่าย พอขึ้นมายังสวรรค์บูรพาแห่งนี้ก็ยังเป็นผู้ไร้พ่ายอีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘เช่นนั้นคนผู้นี้แท้จริงแล้วมีตบะบารมีแก่กล้าเพียงใดกันแน่ ? ’

ระหว่างที่สตรีของเผ่าสวรรค์ผู้นี้กำลังครุ่นคิดด้วยความสงสัยอยู่นั้น

เย่ฉางชิงก็กวาดตามองสตรีลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างมิมีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างสบายอารมณ์ว่า “มิทราบว่ามีเรื่องอันใดงั้นหรือ ? ”

สิ้นเสียงสตรีลึกลับก็ได้สติขึ้นมา นัยน์ตาหงส์คู่นั้นมีประกายตื่นตกใจพาดผ่านอย่างอดมิได้

“ท่านเย่ ก่อนหน้านี้ข้าเรียกเพียงนามของท่าน ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”

สตรีลึกลับคำนับให้แก่เย่ฉางชิงอย่างขอลุแก่โทษ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเอ่ยต่อว่า “ข้ามาจากเผ่าสวรรค์ที่อยู่อีกฟากของมหาสมุทรแท้จริง ครั้งนี้ที่ข้าข้ามมหาสมุทรแท้จริงมาก็เพื่อต้องการเชิญท่านไปที่เผ่าสวรรค์เจ้าค่ะ”

‘เผ่าสวรรค์ ? ’

‘คือเผ่าอันใดอีกล่ะนี่ ? ’

‘เหตุใดข้าถึงมิเคยได้ยินมาก่อน ? ’

หลังจากเกิดความลังเลขึ้นชั่วขณะ เย่ฉางชิงก็เบนสายตาหันไปทางหนิงซู่ซู่ที่อยู่ข้างกาย

ทว่าหนิงซู่ซู่เองก็เพียงแค่ส่ายหน้าให้น้อย ๆ เท่านั้น

สวรรค์บูรพากว้างใหญ่ไพศาล ส่วนพื้นที่ที่แคว้นหลิงโจวตั้งอยู่ กับตอนกลางของสวรรค์บูรพา มีมหาสมุทรแท้จริงที่เต็มไปด้วยอันตรายและกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดขวางกั้น ดังนั้นดินแดนจึงแยกออกจากกันเหมือนกับโลกสองใบ ที่ถูกตัดขาดจากกันแทบจะสมบูรณ์

ทว่าในเวลานี้มิว่าจะเป็นจ้าวปีศาจคิ้วแดงที่อยู่ในร่างเดิม หรือจ้าวปีศาจเสวียนอู๋และจ้าวปีศาจหน้าหยก

เมื่อพวกเขาได้ยินคำว่า “เผ่าสวรรค์” ร่างกายกลับสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมมิได้

เผ่าสวรรค์เป็นเผ่าเช่นไรนั้น พวกเขาที่เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของแดนปีศาจย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ

แต่ปัญหาก็คือ

‘เหตุใดคนของเผ่าสวรรค์ถึงมาปรากฏตัวในที่ห่างไกลเช่นนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังตั้งใจมาเพื่อเชิญนายท่านไปยังเผ่าสวรรค์อีกด้วย ? ’