ตอนที่ 534 ครั้งนี้ดูท่าข้าจะเล่นใหญ่เกินไปเสียแล้ว

ตอนที่ 534 ครั้งนี้ดูท่าข้าจะเล่นใหญ่เกินไปเสียแล้ว

เมื่อเสียงของเย่ฉางชิงเงียบลง

ทุกคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของเขากลับงุนงงไปตาม ๆ กัน

‘เก็บผ้า ? ’

‘ประโยคนี้หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? ’

‘มิเข้าใจจริง ๆ ! ’

ขณะเดียวกัน เมื่อเย่ฉางชิงเอ่ยจบ จึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า

ที่นี่หาใช่เมืองเสี่ยวฉือที่โลกเบื้องล่างไม่ แต่เป็นแดนต้องห้ามบนมหาสมุทรแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้นด้านหลังของเขายังเป็นเหล่าผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนมากมาย หาใช่ชาวเมืองเสี่ยวฉือที่เป็นคนซื่อ ๆ ไม่

ทว่านี่มิใช่ครั้งแรกที่เย่ฉางชิงเอ่ยคำกล่าวไร้สาระเช่นนี้ออกมา

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่นิกายกระบี่สวรรค์ ทุกครั้งที่ฝนตกฟ้าร้องเขาก็มักจะตะโกนเช่นนี้ออกมาโดยมิรู้ตัว

เพียงแต่ตอนนั้นเป็นเจี้ยนอู๋เหินที่มิค่อยเฉลียวฉลาดเท่าไรนัก ทุกครั้งที่เขาตะโกนประโยคที่ฟังดูไร้สาระออกมา เจี้ยนอู๋เหินก็จะพุ่งตัวออกไปนอกเรือนอย่างลนลาน จากนั้นก็จะเดินกลับเข้ามาด้วยความงุนงงทุกครั้งไป

ทว่าบัดนี้อยู่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งมากมายเช่นนี้ แต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นผู้เฒ่าที่อยู่มามิรู้กี่ร้อยกี่พันปี มิมีทางหลอกได้ง่าย ๆ เหมือนเจี้ยนอู๋เหินอย่างแน่นอน

‘ข้าควรทำเช่นไรดี ? ’

‘จะอธิบายกับทุกคนเช่นไรดี ? ’

‘ทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงแค่นิสัยส่วนตัวของข้าก็เท่านั้น ? ’

‘ครั้งนี้ช่างอับอายขายขี้หน้าชะมัด ! ’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ เย่ฉางชิงก็ยังคงปั้นหน้าให้ดูเรียบนิ่ง ก่อนจะหมุนกายไปมองทุกคน

“พวกเจ้าอย่าได้เข้าใจผิดไป”

จากนั้นเย่ฉางชิงก็ได้เอ่ยตามตรงว่า “เห็นพายุฝนฟ้าคะนองเช่นนี้ ข้าเพียงแค่หวนคิดถึงชีวิตที่สงบสุขตอนอยู่โลกเบื้องล่าง คิดถึงเรื่องเก่า ๆ และสหายเก่าขึ้นมาก็เท่านั้น”

คำอธิบายของเย่ฉางชิงในครั้งนี้ ถือเป็นคำกล่าวที่ออกมาจากใจของเขาจริง ๆ

นับตั้งแต่ขึ้นมายังสวรรค์บูรพาแห่งนี้ แม้เขาจะสามารถบำเพ็ญเพียรได้แล้ว อีกทั้งบัดนี้ยังมีตบะบารมีระดับแดนก่อกำเนิด แต่เขากลับรู้สึกว่าเส้นทางบำเพ็ญเพียรของเขานั้นดูเหมือนราบรื่นเกินไป

เพราะหลังจากบังเอิญได้ขึ้นมายังสวรรค์บูรพาแล้ว เขาก็มีโอกาสได้เข้าไปบำเพ็ญเพียรในสำนักเซียนลึกลับอย่างสำนักชิงหยาง

จากนั้นก็ถูกส่งมายังนิกายกระบี่สวรรค์ และยังถูกคนทั้งนิกายกระบี่สวรรค์เข้าใจผิดคิดว่าเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทาน ยิ่งไปกว่านั้นยังได้สาบานเป็นพี่น้องกับประมุขคนแรกของนิกายกระบี่สวรรค์ และยังนับได้ว่าเป็นคู่ชะตาบำเพ็ญเพียรกับบรรพจารย์ท่านหนึ่งของนิกายกระบี่สวรรค์อีกด้วย

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ยังได้มีจ้าวปีศาจแห่งแดนปีศาจและบรรพบุรุษของปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ มาเป็นสมุนอีกด้วย

กองทัพที่ยิ่งใหญ่และอลังการเช่นนี้ เกรงว่าทั่วทั้งสวรรค์บูรพาคงมีเพียงหยิบมือเท่านั้นกระมัง ?

เพียงแค่เขาออกคำสั่ง คนเหล่านี้ก็พร้อมจะเอาตัวเข้าไปขวางภยันตรายแทนโดยมิลังเลแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีสุดยอดอาวุธสังหารอย่างตำหนักเทพวาสนาอยู่ในมือ และมีความแตกฉานในวิถีกระบี่ที่สูงส่งอีกด้วย

ทว่าด้วยเหตุนี้บางครั้งเขาจึงอดคิดมิได้ว่า การบำเพ็ญเพียรเช่นนี้กลับสบายและมีอิสระสู้ตอนที่อยู่เมืองเสี่ยวฉือมิได้

ตอนนั้นเอง หลังจากได้ยินเสียงเย่ฉางชิงถอนหายใจออกมา

ทุกคนต่างก็หันไปสบตากัน ก่อนจะแสดงท่าทีอิจฉาออกมา

‘ใช่แล้ว ! ’

‘พวกเขายังต้องต่อสู้ดิ้นรนบนเส้นทางเซียน ทว่าท่านเย่ดูราวกับเหนื่อยหน่ายในชีวิต และปรารถนาเพียงชีวิตธรรมดาที่สุขสงบมากกว่า’

‘สิ่งนี้ก็คือระดับจิตใจอันสูงส่งของท่านเย่นี่เอง ! ’

‘เมื่อไหร่พวกเขาถึงจะสามารถปล่อยวางและมีจิตใจที่สูงส่งเช่นนี้ได้ ! ’

อวิ๋นจงเอี้ยนถึงกับชะงักงัน ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาเป็นคนแรกว่า “จิตใจที่สูงส่งเช่นนี้ของท่านเย่ เกรงว่าทั้งชีวิตพวกเราคงยากที่จะได้สัมผัสเป็นแน่”

เย่ฉางชิงส่ายหน้ายิ้ม ๆ พลางโบกมือไปมา “ช่างเถอะ คิดว่าทีนี้คงมิมีเรื่องจุกจิกกวนใจเกิดขึ้นบนมหาสมุทรแท้จริงแล้ว เช่นนั้นพวกเรามาเล่นดนตรีและดื่มสุราต่อกันดีกว่า”

สิ้นเสียงทุกคนต่างก็ประสานมือคารวะและพยักหน้าเห็นด้วย

จนผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

ระหว่างที่พวกเย่ฉางชิงกำลังดื่มสุราและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานนั้น

ผู้เฒ่าชุดดำก็เหาะกลับมา เพียงแต่สภาพของเขาในเวลานี้กลับมีผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ไอพลังบนกายปั่นป่วนไปหมด ดูสะบักสะบอมยิ่งนัก

เพราะเมื่อครู่นี้แม้ว่าเสวียนเทียนจะปล่อยให้เขาหนีรอดมาได้ แต่เขาก็ยังลงมือสังหารเซียนทุรชนเหล่านั้นจนสิ้นต่อหน้าของเสวียนเทียน

เพราะเหตุนี้จึงทำให้เสวียนเทียนที่เป็นถึงเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาโกรธเกรี้ยวขึ้นมา และเปิดศึกกับเขาในทันที

อีกทั้งร่างเดิมของเขาก็ได้รับความเสียหายมาก่อนแล้ว และเสวียนเทียนยังสามารถควบคุมพลังหลักเต๋า รวมถึงพลังแห่งกฎอันน่าสะพรึงกลัวของสวรรค์บูรพาเอาไว้ทั้งหมด

จึงทำให้ในที่สุดเขาก็ต้องเป็นพ่ายแพ้

และร่างเดิมก็ได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง