ตอนที่ 541 ทัณฑ์สวรรค์นี้หาใช่สิ่งที่เขาจะสามารถต้านทานได้ไม่

ตอนที่ 541 ทัณฑ์สวรรค์นี้หาใช่สิ่งที่เขาจะสามารถต้านทานได้ไม่

เมื่อกู่เจิงเฟิงสัมผัสได้ว่าภายในทัณฑ์สวรรค์ มีไอพลังพิฆาตแฝงเอาไว้ ภายในใจของเขาพลันรู้สึกราวกับทุกสิ่งตาลปัตรไปหมด ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

เดิมที่เขาคิดว่าเมื่อความโกลาหลอันดำมืดเริ่มขึ้น พลังแห่งกฎอันไร้รูปร่างจะมลายหายไป ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่ฟาดฟันลงมาในเวลานี้ควรจะอ่อนกำลังลง

ทว่ากลับมิเป็นเช่นนั้น เพราะเพียงแค่ไอพลังกลุ่มนั้นก็ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกจนแทบจะทำอันใดมิถูก

แค่คิดก็รู้แล้วว่าทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่จะฟาดฟันลงมานั้น มิเพียงแต่มิได้อ่อนกำลังลงอย่างที่คิด ทว่ากลับทรงพลังมากกว่าเดิมหลายเท่าอีกด้วย

เช่นนั้นมิเท่ากับว่าวันนี้เขาจะต้องตายอยู่ภายใต้ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตนี้หรอกหรือ ?

“ไม่ เป็นไปมิได้ นี่มันเป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ”

“ความโกลาหลอันดำมืดเริ่มขึ้นแล้ว ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตควรจะอ่อนกำลังลงมิใช่หรือ แต่เหตุใดถึงได้ทรงพลังมากถึงเพียงนี้ ! ”

“เพราะเหตุใดกัน ข้ากู่เจิงเฟิงบำเพ็ญเพียรมาจนถึงบัดนี้ ยาวนานหลายหมื่นปี ทั้งชีวิตล้วนทุ่มเทตั้งใจบำเพ็ญเพียรเพื่อรู้แจ้งสุดยอดวิถีกระบี่ ทว่าตอนนี้เหตุใดเบื้องบนถึงฟาดฟันทัณฑ์สวรรค์พิฆาตอันน่ากลัวเช่นนี้ลงมาใส่ข้าได้เล่า ! ”

“มิยอม ข้ามิยอม ! ”

“……”

“……”

กู่เจิงเฟิงเงยหน้าขึ้นฟ้า พลางคำรามลั่นด้วยความเสียใจที่ท่วมท้น เสียงของเขาราวกับอสนีบาตที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ

ในตอนนั้นเอง อีกด้านหนึ่งของมหาสมุทรแท้จริง

เย่ฉางชิงกำลังนั่งสมาธิอยู่บนหัวเรือวิเศษ และพัฒนาจิตกระบี่ที่เขาเพิ่งคิดค้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อขอบฟ้าที่ไกลออกไป รวมถึงห้วงอากาศโดยรอบบริเวณนั้นมีจิตกระบี่ที่บางเบากระจายไปทั่ว

เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาเรียวยาวคู่นั้นขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นทอดมองไปทางขอบฟ้าที่มีเมฆสีดำปกคลุม และมีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเป็นระลอก

“นายท่าน เสียงทัณฑ์สวรรค์นั่นรบกวนท่านหรือขอรับ ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำเดินมาทางด้านหลังของเย่ฉางชิง พร้อมโค้งคำนับให้เขา พลางเอ่ยถามขึ้น

‘ทัณฑ์สวรรค์งั้นหรือ ? ’

‘หมายความว่ามีคนกำลังรับการทดสอบจากสวรรค์อยู่เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘อีกทั้งยังมีจิตกระบี่แผ่ออกมาบางเบาเช่นนี้ หรือคนผู้นั้นจะบำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

สิ้นเสียง เย่ฉางชิงก็มีท่าทางชะงักไปเล็กน้อย พร้อมกับเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

‘จะว่าไปแล้วข้าเองก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่คนหนึ่ง’

‘หากวันหน้าตบะบารมีของข้าบรรลุถึงระดับสูงสุดแล้ว ข้าก็ต้องรับการทดสอบจากสวรรค์ด้วยสินะ ? ’

‘ในเมื่อตอนนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่กำลังรับการทดสอบจากสวรรค์อยู่ เช่นนั้นข้าก็ควรจะไปดูเสียหน่อย เผื่อจะได้ผ่านการทดสอบง่ายขึ้น’

คิดดังนั้นแล้ว เย่ฉางชิงกำลังหมุนกายเตรียมจากไป

ผู้เฒ่าชุดดำก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “นายท่าน ในเมื่อคนผู้นี้รบกวนการบำเพ็ญเพียรของท่าน ข้าจะไปสังหารเขาให้เองขอรับ”

เย่ฉางชิง “……”

‘คนกำลังรับการทดสอบจากสวรรค์จะเป็นการรบกวนข้าได้เยี่ยงไร แล้วเจ้ายังจะไปสังหารเขาอีกงั้นหรือ ? ’

‘นี่เป็นสิ่งที่ผู้แข็งแกร่งควรกระทำเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แล้วที่เอ่ยมามันคือเหตุผลเช่นไรกัน ! ’

‘มิหนำซ้ำก่อนหน้านี้ เจ้าเองก็คุยโวเอาไว้ว่าจะไปสังหารเซียนทุรชน’

‘แต่ผลสุดท้ายก็มีสภาพสะบักสะบอมกลับมา’

‘เพราะเจ้าบอกว่ามีคนขวางเจ้าเอาไว้ แต่พอข้าจะลงมืออีกฝ่ายก็กลับยอมแพ้เสียดื้อ ๆ ’

‘พวกเจ้าเป็นอันใดกันไปหมด เหตุใดถึงอยากทำตัวสูงส่งและเก่งกาจต่อหน้าข้าด้วย ? ’

‘เมื่อมิมีความสามารถเช่นนั้น ก็แค่อยู่อย่างเงียบ ๆ มิได้หรือเยี่ยงไร ? ’

แม้เย่ฉางชิงจะพร่ำบ่นอยู่ในใจอย่างอดมิได้ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะมิเอ่ยออกมา

จิตวิญญาณอาวุธผู้นี้แม้จะชอบคุยโวโอ้อวด ทว่าตอนนี้เขาก็ยังคงเก่งกาจกว่าทุกคนที่ติดตามข้างกายข้าอยู่ดี

“มิต้อง”

เย่ฉางชิงปัดมือเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “จิตกระบี่ที่ข้าคิดค้นขึ้นตอนนี้สมบูรณ์แล้ว ดังนั้นจึงมินับว่าเป็นการรบกวน”

“เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้าสั่งให้คนเพิ่มความเร็วการเดินเรือและรีบไปให้ถึงอีกฝั่งเถอะ”