ตอนที่ 545 เจ้าหมายถึงหลี่เสวียนเทียนงั้นหรือ ?

ตอนที่ 545 เจ้าหมายถึงหลี่เสวียนเทียนงั้นหรือ ?

‘หยุด ? ’

‘หยุดเยี่ยงไร ! ’

‘หยุดอันใด ! ’

‘ข้ามิเห็นเข้าใจเลยว่าเจ้ากำลังเอ่ยถึงเรื่องอันใดกัน’

‘จริงสิ’

‘หรือเป็นเพราะภาพอักษรพู่กันภาพนั้นของข้าที่ต้านทัณฑ์สวรรค์พิฆาตให้อาจารย์ของซือถูอยู่ และปล่อยกระบี่ขาวดำลึกลับออกมาเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แต่นี่มันมิถูกต้องนี่นา ! ’

‘หากว่าหลี่เสวียนเทียนเป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาจริง และมีอำนาจควบคุมกฎทั้งหมดเอาไว้’

‘เหตุไฉนถึงต้านทานกระบี่ขาวดำสองเล่มนั้นมิได้เล่า ? ’

‘มิเช่นนั้นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาจะมีประโยชน์อันใดกัน’

‘แต่หากหลี่เสวียนเทียนมิอาจต้านทานกระบี่ขาวดำสองเล่มนั้นได้จริง เรื่องนี้ก็เกี่ยวกับข้านี่นา’

คิดได้ดังนั้น เย่ฉางชิงก็ปรายตามองหลี่เสวียนเทียนที่มีสีหน้าหวั่นเกรง และในที่สุดก็ได้เอ่ยออกมา

“เจ้าลุกขึ้นเถอะ”

หลี่เสวียนเทียนได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะโค้งลงคำนับอีกครั้ง พลางเอ่ยด้วยความซาบซึ้งว่า “บุญคุณของผู้อาวุโส ผู้น้อยจะมิมีวันลืมตลอดชีวิตนี้เลยขอรับ”

มุมปากของเย่ฉางชิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป

‘ปัญหาก็คือ ในเมื่อเขารับปากหลี่เสวียนเทียนแล้ว ทว่าจะเก็บภาพอักษรพู่กันภาพนี้เยี่ยงไรดี ? ’

คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็ปรายตามองซือถูเจิ้นผิงที่มีท่าทีสงสัย พลางเอ่ยขึ้นในใจว่า “เวลานี้หากถามความเห็นจากซือถู เช่นนี้ความสูงส่งของข้ามิเท่ากับอันตรธานหายไปหรอกหรือ ? ”

“แต่หากมิเอ่ยถามซือถู แล้วข้าจะเก็บภาพอักษรพู่กันนี้เช่นไรดี ? หรือแค่ใช้ความคิด……”

“จริงสิ ใช้ความคิด ! ”

เย่ฉางชิงพลันหลับตาลง ก่อนจะเพ่งสมาธิเพื่อเก็บภาพอักษรพู่กันที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของกู่เจิงเฟิง

วินาทีต่อมา ภาพอักษรพู่กันที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของกู่เจิงเฟิงก็สั่นขึ้นน้อย ๆ ก่อนที่นิมิตและจิตกระบี่ทั้งหมดจะถูกสะกดภายในพริบตา

ขณะเดียวกัน กระบี่ขาวดำที่น่าอัศจรรย์สองเล่มนั้น ก็ได้กลับลงมาจากส่วนลึกของหมู่เมฆ ก่อนจะแปลงกายเป็นลำแสงสองสายหายเข้าไปในภาพอักษรพู่กันทันที

กู่เจิงเฟิงเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าก็ตกตะลึงไปทันที

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ’

‘ภาพอักษรพู่กันที่แฝงวิถีกระบี่ขั้นสูงสุด และดูเหมือนจะเป็นต้นกำเนิดของวิถีกระบี่ เหตุใดจู่ ๆ ก็หยุดลงเช่นนี้เล่า ? ’

‘หรือเป็นเพราะซือถูเจิ้นผิง ? ’

‘ด้วยความแตกฉานในวิถีกระบี่ของเขา จะสามารถควบคุมสมบัติเซียนที่ไร้เทียมทานเช่นนี้ได้เยี่ยงไรกัน ? ’

‘มิน่าเป็นไปได้ ! ’

‘จริงสิ ! ’

‘คนผู้นั้น ! ’

‘จะต้องเป็นท่านเย่ผู้นั้นอย่างแน่นอน ! ’

ขณะที่กู่เจิงเฟิงกำลังใคร่ครวญอยู่นั้น สายตาก็จับจ้องภาพอักษรพู่กันไปด้วย

มินาน ขณะที่ภาพอักษรพู่กันค่อย ๆ ลอยลงไปด้านล่าง สายตาของเขาก็ได้มองตามลงไปด้วย

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

เมื่อภาพอักษรพู่กันได้หยุดลงตรงหน้าของเย่ฉางชิง

ดวงตาของกู่เจิงเฟิงพลันเบิกโพลง จนสะดุ้งโหยงขึ้นมา ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

‘เขา ? ? ? ’

‘เขา ! ! ! ’

‘หรือว่าเขาคือท่านเย่ที่ซือถูเจิ้นผิงคร่ำครวญหามาตลอด’

‘เพียงลักษณะท่าทางที่แผ่ออกมาจากภายใน ยังโดดเด่นหาที่เปรียบมิได้ถึงเพียงนี้’

‘มิผิดแน่ ! ’

‘ต้องมิผิดอย่างแน่นอน ! ’

‘บุรุษท่าทางสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติผู้นี้ก็คือท่านเย่’

ทันใดนั้น ภายในใจของกู่เจิงเฟิงก็รู้สึกกลับตาลปัตรไปหมด บนใบหน้าเย็นชานั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

เขาคาดมิถึงว่าวันนี้ ตนเองจะมีโอกาสได้เห็นโฉมหน้าของท่านเย่ผู้นี้

ทว่าระหว่างที่กู่เจิงเฟิงหมายจะเหาะลงมาเบื้องล่างเพื่อคารวะเย่ฉางชิง

เปรี้ยง……

เสียงฟ้าผ่าก็กึกก้องออกมาจากส่วนลึกของหมู่เมฆอีกครั้ง