ตอนที่ 571 ความคิดของตู๋กูชิงเฟิง

ตอนที่ 571 ความคิดของตู๋กูชิงเฟิง

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

บรรพบุรุษเผ่าสวรรค์ที่ทั้งกายอบอวลไปด้วยไอมรณะท่านนั้น ก็เป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

“จงเอี้ยน ในเมื่อเจ้าสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของท่านเย่ผู้นี้มาแล้ว แต่ก็ยังพาเข้ามาที่นี่แสดงว่าเจ้าคงตัดสินใจดีแล้วใช่หรือไม่ ? ”

บรรพบุรุษท่านนี้เอ่ยถามอวิ๋นจงเอี้ยนด้วยน้ำเสียงฝืดเฝื่อน

ทันทีที่สิ้นเสียง ทุกคนต่างก็มองไปทางอวิ๋นจงเอี้ยนอีกครั้ง

หากล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้ตู๋กูชิงเฟิงเข้าไปในหอบรรพชนเพื่อบูชายัญ เช่นนั้นเมื่อใดกันถึงจะมีผู้ที่สายเลือดเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นอีก ?

ยุคสมัยหน้า ?

หรือว่ายาวนานกว่านั้น !

หากเป็นเช่นนั้นเผ่าสวรรค์จะสิ้นหวังเพียงใด

แต่หากมิทำเช่นนั้นแล้วท่านเย่เกิดทราบเรื่องนี้เข้า ว่าตู๋กูชิงเฟิงต้องเข้าไปบูชายัญในหอบรรพชนเพื่ออนาคตของเผ่าสวรรค์ ถึงตอนนั้นเขาจะคิดเช่นไร ?

หากเผ่าสวรรค์ต้องชดใช้ให้แก่ตู๋กูชิงเฟิงด้วยชีวิต พวกเขาจะทำเช่นไรได้ ?

คงทำได้เพียงนั่งรอความตายเท่านั้น !

อวิ๋นจงเอี้ยนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่ “อวิ๋นซีเคยบอกข้าว่าหากสามารถให้นางได้พบกับท่านเย่อีกครั้ง นางจะยอมใช้ร่างตนเป็นเครื่องบูชายัญ เพื่อขจัดคำสาปให้เผ่าสวรรค์”

“ดังนั้นความหมายของข้าก็คือ……ยังทำตามแผนการเดิม”

เอ่ยถึงตรงนี้ อวิ๋นจงเอี้ยนก็ลุกขึ้นยืนพลางกวาดตามองทุกคนแล้วเอ่ยต่ออีกว่า “แต่ก่อนหน้านั้นเผ่าของเราต้องเตรียมรับมือ หากจะต้องถูกทำลายเอาไว้ด้วย”

“ดังนั้นหากอวิ๋นซีเปิดค่ายกลโบราณของหอบรรพชนขึ้นเมื่อใด ก็ให้พวกเรารีบขจัดคำสาปบนกายซะ จากนั้นก็รีบไปบนเส้นทางโบราณเพื่อตามหาโอกาสในการขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณทันที”

“แต่ก่อนหน้านั้นต้องส่งคนในเผ่าส่วนหนึ่งไปยังดินบรรพบุรุษเสียก่อน และเปิดใช้งานค่ายกลเร้นกาย รอจนยุคสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้นค่อยออกมาภายนอกอีกครั้ง”

“ท่านบรรพบุรุษ ทว่าค่ายกลเร้นกายนั้นจุคนได้มากสุดเพียงมิกี่พันเท่านั้น”

หัวหน้าเผ่าสวรรค์คนปัจจุบันอวิ๋นเฉินเฟิง ขมวดคิ้วแน่นพลางเอ่ยต่ออีกว่า “แต่คนในเผ่าของเรามีอยู่เรือนแสน หรือคนที่เหลือจะต้องสังเวยชีวิตชดใช้ให้กับอวิ๋นซีเยี่ยงนั้นหรือขอรับ ? ”

“ท่านต้องการให้คนในเผ่าของเราที่เหลือ สู้กับท่านเย่จนตัวตายเยี่ยงนั้นหรือขอรับ ? ”

อวิ๋นจงเอี้ยนเอ่ยด้วยสีหน้าอันเย็นชา “อวิ๋นเฉินเฟิง เจ้าช่างไร้เดียงสาจริง ๆ ”

“อย่าว่าแต่ท่านเย่เลย แค่เหล่าบ่าวรับใช้ที่ติดตามข้างกายท่านเย่ โดยเฉพาะผู้เฒ่าชุดดำผู้นั้น ที่แม้เป็นเพียงจิตวิญญาณอาวุธ หากเขาลงมือล่ะก็ เผ่าสวรรค์ของเราต้องประสบกับหายนะครั้งใหญ่อย่างแน่นอน”

อวิ๋นเฉินเฟิงได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเอ่ยมิออก ท่าทางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ฝีมือของท่านเย่ผู้นี้น่ากลัวเพียงใดนั้น วันนี้เขาได้เห็นมากับตาตนเองแล้ว

มิหนำซ้ำบ่าวรับใช้ของเขาก็ยังเก่งกาจถึงขนาดทำให้ท่านบรรพจารย์ชื่นชมได้ถึงเพียงนี้อีกงั้นหรือ

เพื่อขจัดคำสาปที่เผ่าสวรรค์มีมาแต่กำเนิด

ต้องเดิมพันด้วยชีวิตของคนในเผ่าเรือนแสน เช่นนี้คุ้มค่าแล้วจริงหรือ ?

ยิ่งไปกว่านั้นการใช้เลือดของผู้สืบทอดหญิงขจัดคำสาปของเผ่าสวรรค์ วิธีนี้ก็มิได้มีการรับประกันว่าจะสำเร็จอีกด้วย !

คิดถึงตรงนี้ อวิ๋นเฉินเฟิงก็หันไปมองทุกคน ด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความสับสน

ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสสูงสุดท่านหนึ่งจึงเอ่ยกับอวิ๋นจงเอี้ยนว่า “ท่านบรรพจารย์ เรื่องนี้มิมีทางเลือกอื่นแล้วเยี่ยงนั้นหรือขอรับ ? ”

อวิ๋นจงเอี้ยนปรายตามองผู้อาวุโสสูงสุดท่านนั้นเล็กน้อย แต่กลับมิได้ตอบกลับแต่อย่างใด

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

บรรพจารย์ที่มีใบหน้าตอบอีกท่านหนึ่งก็ได้ถอนหายใจออกมา “ข้าว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้ก็คงต้องทำตามแผนที่วางเอาไว้แล้วล่ะ”

“แผนการนี้สำหรับเผ่าสวรรค์ของเราแล้ว ก็มิต่างอันใดกับหายนะที่จะล้มล้างเผ่าของเราจนสิ้น ทว่าหากสามารถขจัดคำสาปบนกายของพวกเราได้จริง ๆ ต่อให้มีเพียงคนในเผ่ามิกี่พันคนที่รอดชีวิตก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว”

“เยี่ยงไรซะนับแต่นี้ไปเผ่าสวรรค์ของเราก็มิต้องทุกข์ทรมานจากคำสาปอีก และจะสามารถใช้พรสวรรค์ของตนทะลวงพันธนาการสุดท้าย เพื่อขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณ หากโชคดีบนแดนเซียนโบราณอาจจะมีที่สำหรับเผ่าสวรรค์ของเราก็เป็นได้”

“พูดอีกอย่างก็คือเผ่าสวรรค์ของเราเดิมทีก็มาจากแดนเซียนโบราณอยู่แล้ว แต่เพราะคำสาปจึงทำให้ตบะบารมีของเหล่าบรรพบุรุษถดถอย จำต้องลงมาใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ บนโลกเล็ก ๆ อย่างสวรรค์บูรพาเช่นทุกวันนี้”

“ทว่าเมื่อเวลาผ่านมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็มีคนในเผ่าที่สายเลือดเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างผู้สืบทอดหญิง แล้วจะยอมทิ้งโอกาสนี้ไปง่าย ๆ ได้เยี่ยงไรกัน ? ”

เมื่อได้ยินคำกล่าวอันฮึกเหิมของบรรพบุรุษท่านนี้