ตอนที่ 575 สิ่งต้องห้าม

ตอนที่ 575 สิ่งต้องห้าม

เพียงพริบตา

ชั่วระยะเวลามิถึงหนึ่งเคอ

ไอพลังชีวิตของผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนจากสำนักเซียนใหญ่ต่าง ๆ กลับเหือดแห้งไปจนหมด จิตวิญญาณแตกสลายก่อนจะดับสูญไป

ในระหว่างนั้นพวกเขาต่างก็พยายามดิ้นรนหลายต่อหลายครั้ง

ทว่าจนปัญญา อิทธิฤทธิ์นี้ของเทพหลิวช่างพิสดารยิ่งนัก เพียงพวกเขาก้าวเข้าไปภายในรัศมีร้อยจั้ง พลังวิญญาณภายในกายก็ถูกสะกดไว้จนสิ้น

มิว่าพวกเขาโคจรพลังวิญญาณอย่างสุดชีวิต หรือนำสมบัติเซียนต่าง ๆ ออกมาใช้ก็ล้วนเปล่าประโยชน์

กลับกันเพียงแค่โคจรพลังวิญญาณ ไอพลังชีวิตและจิตวิญญาณกลับเหือดแห้งเร็วขึ้น

ประหลาด !

ทั้งหมดนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก !

แม้แต่ราชันทมิฬที่มีภาพราชันทมิฬติดกาย เมื่อเห็นภาพอันน่าสยดสยองเช่นนี้ ยังอดมิได้ที่จะตัวชาวาบและหนังตากระตุกขึ้นมา

‘นี่คือพลังของพี่ต้นไม้เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แม้จะมีตบะบารมีเพียงระดับเซียน ทว่าผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นเมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของนางกลับมิต่างอันใดจากมดปลวก’

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

หลังจากเหล่าผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนกลายเป็นเถ้าถ่านและสลายไปจากโลกนี้แล้ว

ราชันทมิฬจึงถอนสายตากลับมา ก่อนจะปาดเหงื่อกาฬเย็นยะเยือกที่ผุดขึ้นมา พลางเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มประจบว่า “พี่ต้นไม้ ตอนนี้ท่านมีตบะบารมีเพียงระดับเซียนจริงหรือขอรับ ? ”

เทพหลิวจึงตอบกลับไปตรง ๆ ว่า “หลังจากขึ้นมาถึงระดับเทวาแล้ว ความแตกต่างของพลังจะขึ้นอยู่กับความรู้แจ้งในวิถีของตนเอง และด้วยความเมตตาจากนายท่าน จึงทำให้ความรู้แจ้งในวิถีชีวิตของข้าลึกซึ้งยิ่ง”

“ทว่าความแตกต่างของตบะบารมีก็มิอาจดูถูกได้ ถึงแม้ความรู้แจ้งในวิถีชีวิตของข้าจะอยู่ในระดับสูงสุดแล้ว แต่ด้วยตบะบารมีทำให้ขอบเขตในการสำแดงพลังวิถีแห่งชีวิตของข้าถูกจำกัดไว้แค่ในรัศมีร้อยจั้งเท่านั้น”

“เอ่ยให้เข้าใจง่าย ก็คือ หากเข่นฆ่ากับคนระดับเดียวกัน ภายในรัศมีร้อยจั้ง ข้านับว่าเป็นผู้ไร้พ่าย ต่อให้ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนมีจำนวนมากกว่านี้ ก็มิต่างอันใดกับมดปลวกอยู่ดี”

ราชันทมิฬหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา “พี่ต้นไม้ แม้ข้าจะบำเพ็ญเพียรและอาศัยการรู้แจ้งจากภาพราชันทมิฬ แต่บัดนี้ตบะบารมีกลับอยู่แค่ระดับเทวาขั้นต้นเท่านั้น”

“คำกล่าวที่ท่านเอ่ยมาช่างลึกซึ้งยิ่งนัก จนข้าจินตนาการมิออกเลยขอรับ”

เทพหลิวพยักหน้ารับรู้ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “พาข้าไปหานายท่านเถอะ”

ราชันทมิฬขยับร่างกายอันใหญ่โตของตนเอง จากนั้นก็หมอบลง

“พี่ต้นไม้ ขึ้นมาขี่บนร่างของข้าเถอะ เพราะข้าจะใช้ภาพราชันทมิฬพาพวกเราไปหานายท่านที่เผ่าสวรรค์ได้เร็วขึ้น”

ราชันทมิฬแลบลิ้นสีแดงสดออกมา พลางเอ่ยอย่างมั่นใจ

เทพหลิวจึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบว่า “มิต้องหรอก เจ้านำภาพราชันทมิฬออกมาใช้เองเถอะ ข้าสามารถตามเจ้าทัน”

ราชันทมิฬส่งยิ้มให้ ก่อนจะรีบนำภาพราชันทมิฬออกมาโดยมิกล่าวพร่ำทำเพลงใด ๆ อีก จากนั้นจึงแปลงกายเป็นแสงสีดำสายหนึ่ง และเหาะออกมาอย่างรวดเร็ว

เห็นดังนั้นเทพหลิวก็ก้าวออกไป ความว่างเปล่ารอบกายพลันเลือนลางขึ้นมาภายในพริบตา

วินาทีต่อมา นางก็ได้ปรากฏกายขึ้นบนท้องฟ้าที่ไกลออกไปหลายพันลี้แล้ว

มิกี่ชั่วยามต่อมา

เทพหลิวและราชันทมิฬก็ได้มาถึงแคว้นเทียนหยง อันเป็นที่ตั้งของเผ่าสวรรค์

เวลาผ่านไปอีกประมาณครึ่งชั่วยาม

ทั้งคู่ก็ได้ปรากฏกายขึ้นที่ชายแดนด้านนอกของเผ่าสวรรค์แล้ว

ในตอนนั้นเองบรรพบุรุษท่านหนึ่งของเผ่าสวรรค์ และผู้แข็งแกร่งระดับเซียนอีกหลายท่าน ก็ได้ขวางทางของเทพหลิวและราชันทมิฬเอาไว้

โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาเห็นราชันทมิฬที่มีรูปร่างใหญ่โตราวกับพยัคฆ์ สวมกางเกงลายดอกและคลานสี่ขาอยู่นั้น

แต่ละคนถึงกับดวงตาเบิกโพลงและแดงก่ำ ร่างกายแผ่ไอสังหารออกมาในทันใด ราวกับต้องการผนึกทุกสิ่งในรัศมีหลายลี้เอาไว้ก็มิปาน เพราะก่อนหน้านี้ราชันทมิฬเคยบุกเข้าสุสานของเผ่าสวรรค์มาก่อน