ตอนที่ 578 ได้เวลาแสดงความสามารถที่แท้จริงแล้ว

ตอนที่ 578 ได้เวลาแสดงความสามารถที่แท้จริงแล้ว

ต้องบอกว่าเวลานี้อวิ๋นซิงหงยังคงมีความคลางแคลงใจในตัวเทพหลิวอยู่

แม้ตบะบารมีของเขาจะถูกสะกดมาเนิ่นนาน แต่หากต้องการก็สามารถก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพในตำนานได้ตลอดเวลา

ส่วนอวิ๋นจงเอี้ยนนั้นตอนนี้ได้ก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพสำเร็จแล้ว

อีกทั้งกล่าวกันว่าด้วยการชี้แนะจากท่านเย่ ทำให้นางก้าวเข้าสู่ระดับที่สูงขึ้นในวิถีที่ตนเองรู้แจ้งอีกด้วย

บัดนี้เมื่อเผชิญหน้ากลับสตรีลึกลับที่มีตบะบารมีเพียงระดับเซียน อวิ๋นจงเอี้ยนกลับหวาดกลัวถึงเพียงนี้

‘อวิ๋นจงเอี้ยนคงมิได้กำลังหลอกข้ากระมัง ? ’

‘มิใช่สิ ! ’

‘นางมิมีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น’

‘เยี่ยงไรซะเรื่องในวันนี้หากแพร่ออกไป เกี่ยวข้องถึงชื่อเสียงของเผ่าสวรรค์ทั้งเผ่า’

‘หากมิใช่เช่นนั้นแล้วคนผู้นี้จะรู้แจ้งในวิถีของตนเองถึงระดับใดกัน ? ’

‘นางได้รับโอกาสและวาสนาเช่นไรกันแน่ ! ’

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ’

“จะมัวชักช้ามิได้แล้ว ต้องรีบพาอวิ๋นชิงเฟิงไปจากที่นี่โดยเร็ว”

เมื่อเห็นเทพหลิวค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามา

อวิ๋นจงเอี้ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมเผยสีหน้าเคร่งขรึมออกมา พลังปราณรอบกายสงบนิ่ง ทว่าท่าทางกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด

สิ้นเสียง อวิ๋นซิงหงก็ได้สติขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบกระตุ้นเคล็ดวิชาลับโดยมิรีรออีก

วินาทีต่อมา พลังปราณรอบกายของเขาพลันพลุ่งพล่านขึ้น มือข้างหนึ่งจับแขนของอวิ๋นชิงเฟิงเอาไว้ จากนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หลังจากความว่างเปล่าสั่นสะเทือนจนเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้น ๆ ร่างของเขาและอวิ๋นชิงเฟิงก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เห็นดังนั้นเทพหลิวก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา พลางเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “ในเมื่อพวกเจ้าต้องการที่จะปกป้องคนผู้นั้นให้ได้ ก็อย่าโทษที่วันนี้ข้าสังหารพวกเจ้าก็แล้วกัน”

“ข้าว่าเรื่องในวันนี้พวกเราพอเท่านี้เถอะ”

อวิ๋นจงเอี้ยนขมวดคิ้วแน่น พลางเอ่ยด้วยท่าทางเคร่งขรึม “ข้ายอมรับว่าความรู้แจ้งในวิถีของข้านั้นห่างชั้นจากท่านมาก ทว่าเยี่ยงไรซะเผ่าสวรรค์ของข้าก็เป็นเผ่าโบราณอันดับหนึ่งของสวรรค์บูรพา”

“หากต้องตายกันไปข้างจริง ๆ เกรงว่าผลสุดท้ายแล้วมีแต่จะบาดเจ็บด้วยกันทั้งสองฝ่าย”

เทพหลิวยังคงเอ่ยอย่างทรงอำนาจว่า “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าแล้วในเมื่อมิยอมรับเอาไว้ เช่นนั้นต่อให้ผลลัพธ์จะต้องบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย ข้าก็ต้องทำลายเผ่าสวรรค์ของพวกเจ้าให้ย่อยยับให้จงได้”

เมื่อเห็นท่าทางแน่วแน่ของเทพหลิว

อวิ๋นจงเอี้ยนก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว อดมิได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

‘อวิ๋นชิงเฟิงไปก่อเรื่องอันใดเอาไว้กันแน่ ถึงได้ล่วงเกินผู้ที่น่ากลัวเช่นนี้เข้า’

‘คราวนี้ทั้งเผ่าสวรรค์ก็ต้องพลอยมาติดร่างแหไปด้วย’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก อวิ๋นจงเอี้ยนก็สะบัดแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะใช้รอยประทับโบราณที่แฝงจิตสังหารอันน่ากลัว พุ่งไปสะกดเทพหลิวในทันที

ขณะเดียวกัน วินาทีที่นางปล่อยรอยประทับโบราณออกไปนั้น

นางก็รีบหนีเอาตัวรอดไปอย่างรวดเร็วโดยมิลังเล

ส่วนเทพหลิวนั้น ภายในรัศมีหลายร้อยจั้งรอบกายของนาง บัดนี้ได้กลายเป็นพื้นที่สังหารของนางไปเรียบร้อยแล้ว

ดังนั้นเมื่อรอยประทับโบราณที่แฝงจิตสังหารอันน่ากลัวอยู่ห่างจากนางเพียงมิกี่จั้ง

นางก็ได้เพ่งสมาธิทำให้รอยตราโบราณสั่นน้อย ๆ จากนั้นก็หายไปในอากาศอย่างน่าประหลาด

นี่ก็คือความน่ากลัวของวิถีแห่งชีวิต

เมื่อเข้ามาภายในเขตสังหารของนาง เพียงแค่นางเพ่งสมาธิ ทุกสิ่งก็จะพินาศและมลายหายไปจนสิ้น

เพียงพริบตาร่างของเทพหลิวก็สั่นน้อย ๆ จากนั้นก็เริ่มเลือนรางลง……

อีกด้านหนึ่ง

ร่างของราชันทมิฬที่ภาพราชันทมิฬห่อหุ้มอยู่ก็สามารถเหาะมาไกลนับพันลี้ภายในพริบตา