ตอนที่ 590 ก่อเรื่องใหญ่

ตอนที่ 590 ก่อเรื่องใหญ่

‘ห๊ะ’

เมื่อเห็นจางติ่งมีบาดแผลกลับมา

จางเอ่อเหอที่กำลังจะเอ่ยปากก็ใจสั่นขึ้นมา บนใบหน้าชราเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทันที

เพราะสกุลจางของพวกเขามีลูกโทนมาหลายชั่วอายุคน ยิ่งเมื่อมาถึงรุ่นเขาก็เกือบจะสิ้นสกุลไปแล้ว

หากมิใช่เพราะบังเอิญโชคดีได้ยาวิญญาณมาแล้วล่ะก็ มิแน่ว่าตอนนี้จางติ่งอาจจะยังเป็นเพียงลูกอ๊อดที่วิ่งอย่างไร้จุดหมายอยู่ก็เป็นได้

และด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทั้งจวนเจ้าเมืองแทบจะยกจางติ่งเอาไว้เหนือหัวตั้งแต่เขายังเด็ก

เพราะจางติ่งถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นลูกคนรวยที่ชอบก่อปัญหาไปทั่ว

แต่ต้องยอมรับว่าคุณสมบัติใบการบำเพ็ญเพียรของเขานั้น นับได้ว่าเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์คนหนึ่งเลยทีเดียว

เรื่องนี้ทำให้จางเอ่อเหอยินดีเป็นอย่างมาก

แต่ผู้ใดเลยจะคิดว่า จางติ่งผู้เป็นแก้วตาดวงใจของเขา

วันนี้จะมีคนกล้าลงมือกับจางติ่งภายในเขตเมืองโบราณเทียนซินเช่นนี้

รนหาที่ตาย !

รนหาที่ตายชัด ๆ !

คิดถึงตรงนี้ ประกายสังหารก็พาดผ่านดวงตาของจางเอ่อเหอ ก่อนที่เขาจะรีบเดินเข้าไปหาจางติ่ง

“ลูกพ่อ เจ้ามิเป็นอันใดใช่หรือไม่ ? ”

จางเอ่อเหอเอ่ยถามด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ พลางสำรวจไปทั่วร่างของจางติ่ง

จางติ่งเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยความโมโหว่า “แซ่จาง เจ้าตาบอดงั้นหรือถึงมิเห็นว่าข้าบาดเจ็บห๊ะ ? ”

จางเอ่อเหอยิ้มประจบออกมา “ในเมื่อยังสามารถหยอกล้อพ่อได้ ดูท่าคงมิเป็นอันใดมากแล้ว”

“ภายในเมืองโบราณเทียนซินกล้ามีคนลงมือกับเจ้า ก็แสดงว่ามิเห็นตระกูลจางของเราอยู่ในสายตา แค้นในครั้งนี้พ่อจะชำระให้เจ้าเอง”

เอ่ยถึงตรงนี้ จางเอ่อเหอก็เหลือบมองอวิ๋นอี้ที่อยู่ทางด้านหลัง ก่อนจะส่งกระแสจิตออกไปว่า “ลูกติ่ง ตอนนี้พ่อมีแขกสำคัญ เจ้าช่วยกลับไปพักผ่อนก่อน อีกสักพักพ่อจะรีบตามไป”

จางติ่งแค่นเสียงเย็นออกมา พลางปรายตามองแล้วเอ่ยขึ้นว่า “แซ่จาง ลูกเจ้าถูกทำร้ายมา พ่ออย่างเจ้ากลับมิสนใจอีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ในเมื่อเจ้าทำเช่นนี้ข้าจะขอบอกเอาไว้เลยว่า วันนี้หากเจ้ามิทวงความยุติธรรมให้กับข้า ข้าจะตัดพวงสวรรค์ของตนเองทิ้งซะ ให้สกุลจางไร้ผู้สืบทอดวงค์ตระกูลไปซะ”

“ตาเฒ่าจาง เจ้าคิดให้ดี ๆ ก็แล้วกัน ครั้งนี้ข้ามิได้ล้อเจ้าเล่นนะ”

เอ่ยเพียงเท่านั้น จางติ่งก็ถูกเหล่าสาวใช้ประคองเข้ามาภายในห้องรับแขก

จางเอ่อเหอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะรีบเรียกองครักษ์นายหนึ่งที่อยู่มิไกลนักเข้ามาทันที

เขาเพ่งสมาธิหยิบป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ พลางสั่งกำชับเบา ๆ ว่า “นำป้ายคำสั่งนี้ไปยังจวนผู้เกล้า รวมทั้งค่ายเกราะเหล็ก สั่งพวกเขาให้ออกไปตามล่าหาคนที่ร้ายบุตรชายข้ามาให้จงได้”

“จำเอาไว้ อยู่ต้องพบคน ตายต้องพบศพ”

องครักษ์นายนั้นรับป้ายคำสั่งไปอย่างระมัดระวัง แล้วหมุนกายจากไปทันที

มุมปากของจางเอ่อเหอมุมกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนกายกลับมาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านเซียน ช่างขายหน้าท่านยิ่งนัก”

อวิ๋นอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้เงียบ ๆ ปรายตามองจางติ่งที่มีท่าทางยโสโอหังเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คนหนุ่มย่อมมีนิสัยถือดีเป็นธรรมดา”

ทว่าในตอนนั้นเอง สายตาของจางติ่งกลับจ้องเขม็งไปบนภาพวาดที่อยู่บนโต๊ะ พลางพึมพำขึ้นมาว่า “ท่านพ่อ เหตุใดพวกท่านถึงมีภาพวาดของเทพธิดานางนี้ได้ ? ”

เทพธิดา ?

ทันใดนั้น ทั้งจางเอ่อเหอและอวิ๋นอี้ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อม ๆ กัน ก่อนจะลุกขึ้นและเดินมาหาเขาอย่างรีบร้อน

โดยเฉพาะจางเอ่อเหอที่จู่ ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจมิดีอย่างมิทราบสาเหตุ

ในเมื่อจางติ่งรู้จักคนในภาพ ก็แสดงว่าเขาต้องเคยเห็นสตรีนางนี้มาก่อนอย่างแน่นอน

เช่นนั้นบาดแผลบนกายของจางติ่ง ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นฝีมือของสตรีนางนี้

อีกทั้งผู้แข็งแกร่งทั้งสองท่านของเผ่าสวรรค์ที่มาในวันนี้ ก็เพื่อตามหาสตรีนางนี้

คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของจางเอ่อเหอก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

‘แย่แล้ว ! ’

‘เจ้าลูกทรพีคนนี้ก่อเรื่องเข้าแล้ว ! ’

‘อีกทั้งยังเป็นเรื่องใหญ่มากอีกด้วย ! ’

คิดได้ดังนั้น จางเอ่อเหอจึงมิลังเลใด ๆ อีก

วินาทีต่อมา

ปั้ง !

ร่างของจางติ่งก็สะดุ้งอย่างแรง ก่อนจะลอยไปไกลหลายจั้ง และกระแทกเข้ากับเสาต้นหนึ่งอย่างแรง

“เจ้าเมืองจาง เจ้าทำอันใดของเจ้า ? ”