ตอนที่ 613 ข้าจะออกกระบี่แล้ว

ตอนที่ 613 ข้าจะออกกระบี่แล้ว

“ฮ่า ๆ ……”

“เกิดใหม่อีกครางั้นหรือ เกือบลืมไปแล้วว่าในศึกทำลายล้างโลกครานั้น เจ้าอาศัยวิถีของตนเองสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่อย่างต่อเนื่อง แต่สุดท้ายก็ยังดับสูญอยู่บนอาณาจักรทะเล”

“เจ้าเกิดใหม่ได้อีกคราเช่นนี้ ในร่างของเจ้าจะต้องมีรากมรรคาหลงเหลืออยู่อย่างแน่นอน ถึงสามารถปล่อยกระบี่เมื่อครู่ออกมาได้ใช่หรือไม่ ? ”

บุรุษลึกลับที่เรียกตัวเองว่าจักรพรรดิดำ ผมสีดำขลับของเขาปลิวปลิวไสว พลันส่งเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองออกมา

ขณะเดียวกัน รอบกายของเขาก็มีแสงสีดำหมุนวนไปทั่วร่าง แผ่ความน่าเกรงขามอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งออกมา

มิเพียงเท่านั้น ด้วยไอพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเขา จึงทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะเกิดเป็นใยแมงมุมขนาดใหญ่ ประกายไฟอันเจิดจ้าสาดกระเซ็นออกมามิหยุด

เป็นปรากฏการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง !

ทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น

นอกจากเย่ฉางชิงแล้ว

คนที่เหลือต่างก็มีดวงตาเบิกโพลง เหงื่อกาฬเย็นเยียบไหลออกมา ร่างกายสั่นเทาอย่างมิอาจควบคุมได้

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางลอบกวาดตามองเหล่าคนที่อยู่รอบกาย

แม้ใบหน้าของเขาจะมิได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา ทว่าภายในใจกลับอดมิได้ที่จะรู้สึกสงสัยขึ้นมา

‘นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะนี่ ? ’

‘เหตุใดพวกเจ้าถึงดูน่าอนาถเช่นนี้ แต่ข้ามิเห็นรู้สึกอะไรเลยสักนิด ? ’

‘หรือพวกเจ้ากำลังแสดงละครตบตาข้าอยู่ ? ’

‘อีกอย่างเจ้าหนุ่มที่เรียกตัวเองว่าจักรพรรดิดำผู้นี้ หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? ’

‘เขาต้องการจะสังหารข้าเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

ตอนนั้นเอง วิญญาณอาวุธที่จำต้องนำกระดานหมากเฉียนคุนที่เป็นร่างเดิม ปกคลุมเหนือศีรษะเอาไว้เพื่อใช้ต้านทานพลานุภาพอันน่ากลัว ก็ได้ส่งกระแสจิตออกไปว่า

“นายท่านขอรับ แม้ว่าพลังของคนผู้นี้ต่อหน้าท่านจะมิต่างอะไรจากมดปลวก แต่ว่าบัดนี้…”

บุรุษชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่งกระแสจิตออกไปอีกว่า “แต่ว่าบัดนี้ตบะบารมีของท่านถูกผนึกเอาไว้ เช่นนั้นจะประมาทมิได้เด็ดขาดนะขอรับ”

เย่ฉางชิงจึงได้สติขึ้นมาอีกครั้ง พลางโบกมือให้กับทุกคน “พวกเจ้าถอยไปก่อน”

เอ่ยเพียงเท่านั้น เย่ฉางชิงก็เพ่งสมาธิ ใช้เคล็ดวิชาหายตัวได้ดั่งใจคิดส่งทุกคนออกไปไกลนับพันลี้

มิกี่อึดใจต่อมา

เย่ฉางชิงก็ค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา พลางเอ่ยกับจักรพรรดิดำผู้นี้ว่า “คำพูดของท่านเมื่อครู่นี้หมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

จักรพรรดิดำดวงตาวาววับ มุมปากประดับเอาไว้ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย เอ่ยราวกับเย้ยหยันว่า “พูดง่าย ๆ ก็คือ ร่างของเจ้าจะต้องมีรากมรรคาหลงเหลืออยู่เป็นแน่ หากข้ากลืนกินเจ้าเข้าไปและสามารถรู้แจ้งวิถีในอดีตของเจ้า”

“ถึงตอนนั้นข้าก็อาจจะขจัดการกัดกินของเลือดสกปรกหยดนั้นได้ และมีชีวิตใหม่อีกครา ถึงตอนนั้นอาจจะทะลวงข้อต้องห้ามสุดท้าย ก้าวเข้าสู่ระดับเทพในตำนานได้อีกด้วย”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เย่ฉางชิงก็รีบนำตำหนักเทพวาสนาขึ้นมาปิดบังเหนือศีรษะ และกระชับกระบี่จื่อชิงในมือทันที

พร้อมกับตั้งท่าราวกับหากสู้มิได้ก็จะเตรียมตัวหลบหนีทันที

“ตำหนักเทพวาสนา ? ”

“กระบี่จื่อชิง ? ”

เพียงแวบเดียวจักรพรรดิดำก็สามารถจำตำหนักเทพวาสนาและกระบี่จื่อชิงได้

ทว่าหลังจากที่เขาเห็นเย่ฉางชิงนำสุดยอดสมบัติล้ำค่าสองชิ้นนี้ออกมา นอกจากจะมิมีท่าทีหวาดกลัวใด ๆ แล้ว กลับยังแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจออกมาอีกด้วย

“เหมือนที่ข้าเดาเอาไว้มิมีผิด เจ้าก็คือชาติที่สองของเขา เช่นนั้นบนกายจะต้องมีรากมรรคาหลงเหลืออยู่อย่างแน่นอน”

จักรพรรดิดำส่งเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยกับเย่ฉางชิงว่า “เยี่ยม เยี่ยมมาก เยี่ยมจริง ๆ”

ทว่าเวลานี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดิดำผู้บ้าคลั่ง

เย่ฉางชิงกลับมิมีกะจิตกะใจจะมาฟังเขาพูดพล่าม

เช่นนั้นเย่ฉางชิงจึงหลับตาทั้งสองข้างลง และใช้ภาพกระบี่ไร้สิ้นสุดถอดเคล็ดกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในทันที

ก่อนหน้านี้แค่อำนาจกระบี่เพียงเล็กน้อยยังสามารถสร้างพลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ถึงเพียงนั้น ถึงขนาดที่ว่าทำลายแดนมายาลงได้อีกด้วย

เวลานี้เมื่อต้องประมือกับศัตรูที่แข็งแกร่งเช่นนี้

เขาจึงอยากจะรู้ว่าเคล็ดกระบี่นี้แท้จริงแล้วแข็งแกร่งเพียงใด

แต่หากจักรพรรดิดำสามารถรับกระบี่นี้ได้อย่างง่ายดาย เช่นนั้นเขาก็จะใช้เคล็ดวิชาหายตัวดั่งใจคิดเพื่อหลบหนีทันที

‘ดังคำกล่าวที่ว่า ลูกผู้ชายล้างแค้นสิบปีก็ยังมิสาย’

‘อีกอย่าง ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลง รุ่งเรือง ตกต่ำ มิแน่นอน’

‘อย่างมากก็รอให้ข้าแข็งแกร่งมากพอ คอยกลับมาชำระแค้นก็ยังมิสาย’

‘ยิ่งไปกว่านั้นอย่าว่าแต่ชาติก่อนเลย’

‘ตอนนี้ข้าก็ยังมีอายุเพียงสามสิบกว่าเท่านั้น’