ตอนที่ 633 ประลองกับอ๋องเจี้ยน

ตอนที่ 633 ประลองกับอ๋องเจี้ยน

คิดได้ดังนั้น บุรุษชุดขาวก็ราวกับหายตัวไปในอากาศ

ถูกต้อง !

บุรุษชุดขาวก็คือหนึ่งในสี่อ๋องผู้ชอบเก็บตัว

อ๋องเจี้ยน !

เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ด้วยความแตกฉานในวิถีกระบี่และตบะบารมีของลวี่ฮวยเจี้ยน

ทั่วทั้งเมืองโลกวิญญาณนอกจากอ๋องทั้งสี่แล้ว คนในรุ่นเดียวกันแทบจะมิมีผู้ใดคู่ควรที่เขาจะต้องออกกระบี่กระบวนท่านี้แม้แต่คนเดียว

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หากเขาออกกระบี่นี้นอกจากอ๋องทั้งสี่แล้ว แทบจะมิมีใครสามารถเอาชีวิตรอดไปได้

แต่บัดนี้ลวี่ฮวยเจี้ยนกลับเลือกใช้กระบวนท่านี้

‘หรือว่าศิษย์คนใดคนหนึ่งของอีกสามอ๋องเกิดความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียร จึงทำให้ลวี่ฮวยเจี้ยนต้องออกกระบวนท่านี้’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้น ! ’

‘มิใช่สิ ! ’

‘ต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน’

แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้อ๋องเจี้ยนกังวลที่สุดก็คือ กระบวนท่ากระบี่นี้ของลวี่ฮวยเจี้ยนแข็งแกร่งยิ่งนัก หากเผลอสังหารศิษย์เอกหรือทายาทของตาเฒ่าคนใดคนหนึ่งเข้าล่ะก็

ถึงตอนนั้น ต่อให้ลวี่ฮวยเจี้ยนจะถูกต้นกำเนิดวิถีกระบี่ครอบงำ ตาเฒ่าเหล่านั้นก็คงมิมีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

ส่วนเขาที่เป็นอาจารย์ก็จะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเป็นแน่

มินาน เมื่อพวกเย่ฉางชิงมาถึงแดนต้องห้ามภายในเขตแดนของอ๋องเจี้ยน ด้วยการนำทางที่ชำนาญของลวี่ฮวยเจี้ยน

อ๋องเจี้ยนที่อยู่ในชุดสีขาวก็ปรากฎกายขึ้น

“อาจารย์…….”

เมื่อเห็นอ๋องเจี้ยนปรากฏตัวขึ้น

ลวี่ฮวยเจี้ยนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ท่าทางเต็มไปด้วยความสับสน

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังโค้งคำนับให้แก่อ๋องเจี้ยนด้วยความเคารพยำเกรงเช่นเคย

ขณะเดียวกัน พวกเย่ฉางชิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างอดมิได้ พร้อมกับเผยความประหลาดใจออกมา

อ๋องเจี้ยน !

หนึ่งในสี่อ๋องของเมืองโลกวิญญาณ !

จู่ ๆ กลับปรากฏกายขึ้นที่นี่ซะเอง

ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ลวี่ฮวยเจี้ยนบอกว่าอ๋องเจี้ยนนั้นเข้าฌานอยู่มิใช่หรือ ?

เหตุใดจู่ ๆ ถึงมาปรากฏกายที่นี่ได้ !

หรือเพราะการต่อสู้เมื่อครู่ไปรบกวนเขาเข้า ?

เขาจึงปรากฏกายขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้ ?

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับลวี่ฮวยเจี้ยนที่มีท่าทางละอายแก่ใจ

อ๋องเจี้ยนที่ก่อนหน้านี้ยังภาคภูมิใจในตัวศิษย์ผู้นี้ เวลานี้กลับมิได้สนใจแม้แต่น้อย สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เย่ฉางชิงเพียงคนเดียวเท่านั้น

ใช่แล้ว !

เขาถูกความหล่อเหล่า รวมถึงท่าทางที่แผ่ออกมาจากภายในของเย่ฉางชิงดึงดูดเข้าอย่างจัง

ต้องยอมรับว่าเขามิเคยพบบุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลา และท่าทางโดดเด่นเช่นนี้มาก่อน

เดิมที่เขาคิดว่าการที่ตนกลับมาหนุ่มแน่นอีกครั้ง ก็นับว่าหล่อเหลาอย่างมากแล้ว

ทว่าบัดนี้เพียงมองอีกฝ่ายแค่แวบเดียว เขาก็อดมิได้ที่จะรู้สึกละอายแก่ใจขึ้นมา

‘รูปงาม ! ’

‘คิดมิถึงว่าโลกนี้จะมีบุรุษที่รูปงามเช่นนี้อยู่ด้วย ! ’

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ’

เมื่อได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

มุมปากของอ๋องเจี้ยนก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน พลางชำเลืองมองลวี่ฮวยเจี้ยนที่มีสีหน้าซีดเซียว ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “ฮวยเจี้ยน พวกเขาเป็นสหายใหม่ของเจ้าเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ทว่าเมื่อลวี่ฮวยเจี้ยนได้ยินดังนั้น รวมทั้งเห็นดวงตาที่เป็นประกายของอาจารย์ตนเองแล้ว กลับรู้สึกอยากจะกระอักเลือดออกมา

‘อาจารย์ ! ’