ตอนที่ 637
ตอนที่ 637 ควบคุมตนเองมิได้
October 22, 2026
ตอนที่ 637 ควบคุมตนเองมิได้
ขณะเดียวกัน ภายในแดนต้องห้ามเขตแดนของอ๋องเจี้ยน
อ๋องเจี้ยนได้พาทุกคนผ่านองครักษ์มากมายเข้ามาด้วยความคุ้นเคย
เนื่องจากที่ผ่านมาอ๋องเจี้ยนอยู่อย่างสันโดษ
ดังนั้นจึงมีทหารจำนวนมิน้อย ที่มิเคยเห็นรูปลักษณ์ของอ๋องเจี้ยนด้วยตาตนเองมาก่อน
เมื่อเหล่าทหารอาวุโสเห็นอ๋องเจี้ยน ก็คุกเข่าลงคำนับทันทีโดยมิลังเล
ส่วนคนที่เหลือต่างก็สบตากันเล็กน้อย ก่อนจะรีบคุกเข่าลงคารวะตาม
ทว่าขณะที่ทหารใหม่เหล่านี้เหลือบไปเห็น ท่าทางยำเกรงที่เอี้ยนฉีเซิ่งมีต่อเย่ฉางชิง
พวกเขาต่างก็เข้าใจว่าเย่ฉางชิงก็คือท่านอ๋องเจี้ยนในตำนาน
แน่นอนว่าภาพนี้ก็ทำให้ทหารที่อาวุโสเห็นแล้วต่างรู้สึกหงุดหงิดใจมิน้อย
‘อ๋องเจี้ยน ! ’
‘คือราชาแห่งวิถีกระบี่ที่อยู่ในใจของพวกเขา ! ’
‘หนึ่งในสี่อ๋องของเมืองโลกวิญญาณ ! ’
‘พลังที่แท้จริงของเขาหาได้ด้อยกว่าอ๋องฉีไม่’
‘แต่สุดท้าย……สุดท้าย……กลับแทบจะหิ้วรองเท้าให้บุรุษหนุ่มผู้นี้อยู่แล้ว’
‘นี่มันเรื่องอันใดกันแน่ ! ’
‘น่าเหลือเชื่อ ! ’
‘ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ’
‘มิหนำซ้ำยังจะทำหน้าตาเช่นนั้นอีก’
‘นี่ยังใช้อ๋องเจี้ยนผู้น่าเกรงขาม ที่ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่หลายแสนคนยอมศิโรราบผู้นั้นอยู่หรือไม่ ? ’
‘บัดซบสิ้นดี ! ’
‘ทนดูมิได้จริง ๆ ! ’
‘และยังมี……บุรุษหนุ่มที่ดูรูปงามไร้ที่ติ ท่าทางโดดเด่นผู้นี้อีก’
‘เขาเป็นใครกันแน่ ! ’
‘ถึงกับทำให้อ๋องเจี้ยนเอาอกเอาใจเพียงนี้ได้ ! ’
‘หรือบุรุษหนุ่มที่อายุยังน้อยผู้นี้ เป็นผู้ที่น่ากลัวและยังอยู่เหนืออ๋องเจี้ยนอีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ’
‘อืม ! ’
‘คงจะเป็นเช่นนั้น ! ’
‘มิใช่สิ ! ’
‘ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ! ’
ขณะที่เหล่าทหารมองตามไป
อ๋องเจี้ยนหรือเอี้ยนฉีเซิ่งและพวกเย่ฉางชิงก็ค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา
ในตอนนั้นเอง เหล่าทหารก็หันมาสบตากัน ก่อนจะเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ไปต่าง ๆ นานาในทันที
“พี่หวาง บุรุษคนเมื่อครู่ที่ดูหนุ่มแน่นท่าทางโดดเด่นผู้นั้น ก็คือท่านอ๋องเจี้ยนใช่หรือไม่ขอรับ ? ”
“เรื่อง……เรื่องนี้……”
“พี่หวาง มิใช่ว่าท่านมิเคยเห็นท่านอ๋องเจี้ยนมาก่อนกระมัง ? ”
“สามหาว ข้าเป็นทหารของอ๋องเจี้ยนมาหลายหมื่นปี สองพันปีก่อนหลังจากที่รู้แจ้งป้ายกระบี่แล้ว ยังได้เข้าพบท่านอ๋องเจี้ยนเป็นการส่วนตัวอีกด้วย”
“เช่นนั้นท่านก็บอกมาสิ ว่าคนเมื่อครู่ใช่ท่านอ๋องเจี้ยนหรือไม่”
“คือว่า……ความจริงแล้วบุรุษชุดขาวผู้นั้นต่างหากคือท่านอ๋องเจี้ยน”
“มิใช่กระมัง ผู้ที่ยิ้มเต็มหน้าผู้นั้นจะเป็นท่านอ๋องเจี้ยนได้เยี่ยงไรกัน ? ”
“จริงด้วย ต่อให้ตีข้าให้ตายข้าก็มิเชื่อว่าเจ้าคนที่ดูร้ายกาจผู้นั้น จะเป็นท่านอ๋องเจี้ยนที่ข้าจินตนาการถึง”
“จริงด้วย พี่หวางท่านตั้งใจแกล้งพวกเราใช่หรือไม่ ? ”
“เฮ้อ ความจริงแล้วหลังจากที่เห็นภาพเมื่อครู่ ข้าเองก็มึนงงไปหมด แต่ใครเลยจะคิดว่าอ๋องเจี้ยนจะมีด้านนี้กับเขาด้วย”
“ในเมื่อท่านนั้นคืออ๋องเจี้ยน เช่นนั้นบุรุษหนุ่มผู้นั้นเป็นใครกันแน่ หรือจะเป็นผู้ที่อยู่เหนือกว่าอ๋องเจี้ยนอีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“อาจจะใช่ ก่อนที่จะได้รู้ความจริง คาดว่าหลังจากนี้ข้าคงมิสามารถบำเพ็ญเพียรอย่างสงบได้เป็นแน่”
“มิทนแล้ว ต่อให้จะเป็นผู้ที่น่ากลัวเพียงใด ก็มิควรก้มหัวให้ถึงเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่อีกด้วย”
“น้องชาย เจ้าต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้นะ หากถอนตัวจากการเป็นทหารของอ๋องเจี้ยนแล้ว ก็มิต่างอันใดกับการละทิ้งวิถีกระบี่”