ตอนที่ 64 แค่ยอมแพ้ก็พอ

ตอนที่ 64 แค่ยอมแพ้ก็พอ

‘ยอดปรมาจารย์งั้นหรือ ? ’

ในสายตาของสวีฉิงเทียน มิว่าจะเป็นสติปัญญาหรือพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร ถานไถชิง เสวี่ยล้วนอยู่เหนืออินฉางเฟิงทั้งสิ้น

ผู้ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นว่าเป็นยอดปรมาจารย์จากถานไถชิง เสวี่ยได้ คนผู้นั้นยอมต้องมิใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

อีกทั้งหลายวันมานี้เขาพยายามแทบทุกวิถีทาง เพื่อจะได้พบผู้อาวุโสลึกลับที่นักพรตฉางเสวียนพูดถึง

เขาอยากจะรู้นักว่าผู้อาวุโสลึกลับผู้นั้นเป็นคนเช่นไรกันแน่

แต่ถานไถชิง เสวี่ยกลับได้พบยอดปรมาจารย์ท่านหนึ่งในเขตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน

เช่นนั้นหรือว่าผู้อาวุโสลึกลับที่นักพรตฉางเสวียนพูดถึง จะเป็นคนเดียวกับยอดปรมาจารย์ที่ถานไถชิง เสวี่ยบังเอิญไปพบเข้า ?

สวีฉิงเทียนคิดได้เช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือล้นว่า “ชิง เสวี่ย เจ้านั่งลงแล้วเล่าให้ข้าฟังสิว่ายอดปรมาจารย์ที่เจ้าเอ่ยถึงนั้นเป็นคนเช่นไรกัน ? ”

ถานไถชิง เสวี่ยลังเลเล็กน้อย “ท่านเจ้าสำนัก ผู้อาวุโสท่านนั้นคล้ายว่าเร้นกายอยู่ที่นั่น เช่นนั้นข้าหมายถึง…”

ถานไถชิง เสวี่ยพูดยังมิทันจบประโยค สวีฉิงเทียนก็โบกมือไปมาพลางหัวเราะออกมา “เด็กน้อย ข้าเข้าใจความหมายของเจ้าดี เจ้ามิต้องการให้ข้าไปรบกวนปรมาจารย์ท่านนั้นสินะ”

“ท่านเจ้าสำนัก ข้า…” ถานไถชิง เสวี่ยมีท่าทางอ้ำอึ้ง

“มิต้องกังวล พวกเรานั่งลงคุยกันก่อน เจ้ามิจำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ข้าย่อมเข้าใจเรื่องนี้ดี การไปรบกวนการบำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโสอาจทำให้ถูกลงโทษเอาได้สินะ”

จากนั้นสวีฉิงเทียนจึงได้นั่งลง ก่อนจะกล่าวกับถานไถชิง เสวี่ยอย่างหยอกล้อ

เมื่อได้ยินคำพูดของสวีฉิงเทียน ถานไถชิง เสวี่ยจึงหัวเราะออกมาอย่างอดมิได้ ก่อนจะพยักหน้าให้สวีฉิงเทียนพลางย่อตัวลงนั่ง

“เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิว่าเจ้าบังเอิญไปพบยอดปรมาจารย์ท่านนั้นได้เยี่ยงไรกัน ? ”

สวีฉิงเทียนหัวเราะออกมา เวลานี้เขาเหมือนผู้เฒ่าที่ใจดีคนหนึ่ง หาใช่คนที่เป็นเจ้าสำนักเหมือนทุกทีไม่

ถานไถชิง เสวี่ยกระพริบตาสองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เล่าว่า “ท่านเจ้าสำนัก ความจริงแล้ววันนั้นตอนที่เราเดินทางผ่านดินแดนจิตแห่งหนึ่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ศิษย์บังเอิญได้ยินเสียงพิณที่แฝงไว้ด้วยพลังเต๋าแห่งวิถีดนตรี เช่นนั้นศิษย์จึงตัดสินใจไปเสี่ยงดวงเพียงลำพัง สุดท้ายจึงได้พบเข้ากับยอดปรมาจารย์ท่านหนึ่งเข้าเจ้าค่ะ”

เพราะรู้ว่าตบะของสวีฉิงเทียนและเย่ฉางชิงนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว เช่นนั้นถานไถชิง เสวี่ยจึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้สวีฉิงเทียน โดยมิได้กังวลว่าสวีฉิงเทียนจะไปทำอะไรที่มิเหมาะสมเข้า

นางเล่าไปเรื่อย ๆ จนถึงยามดึกโดยมิรู้ตัว

“สูด ! ”

หลังถานไถชิง เสวี่ยเล่าจบ สวีฉิงเทียนก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

‘เป็นยอดปรมาจารย์เช่นไรกันแน่’

‘สุนัขสีดำที่เลี้ยงอยู่ที่บ้านเป็นถึงราชาปีศาจที่บำเพ็ญเพียร’

‘บนชุดชามีหินหุนหยวนที่หาได้ยากยิ่งวางอยู่’

‘ภาพอักษรพู่กันและภาพวาดที่เขียนขึ้นส่ง ๆ กลับแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งเต๋าที่แท้จริงนับอนันต์’

‘แต่ที่น่าเหลือเชื่อที่สุดก็คือ เขากล้าวางอาวุธเทพชิ้นหนึ่งเอาไว้ที่ลานในบ้านเชียวหรือมิธรรมดาเลยจริง ๆ…’

‘เช่นนั้นยอดปรมาจารย์เยี่ยงนี้จะอยู่ขั้นใดกันนะ ? ’

‘น่าเหลือเชื่อ ! ’

‘ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ’

คิดถึงตรงนี้สวีฉิงเทียนก็คิดถึงผู้อาวุโสลึกลับที่นักพรตฉางเสวียนเอ่ยถึงขึ้นมา

มินานเขาก็นำเรื่องของทั้งสองคนมาปะติดปะต่อกัน

‘เพียงแค่ชี้แนะหมากให้แก่นักพรตฉางเสวียน ก็สามารถเอาชนะเทพแห่งหมากอย่างหนานกงเซวียนจีได้’

‘แนะนำผู้สืบทอดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนเพียงเล็กน้อย ก็ก้าวหน้าในวิถีกระบี่อย่างรวดเร็ว ‘

‘หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ ศิษย์สายตรงที่สามารถเอาชนะอินฉางเฟิงได้ผู้นั้น ก็คงได้รับการชี้แนะจากยอดปรมาจารย์ท่านนี้เช่นกันสินะ’

สวีฉิงเทียนคิดไปคิดมา จู่ ๆ ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา

“ท่านเจ้าสำนักเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ ? ”

เห็นสวีฉิงเทียนขมวดคิ้วมุ่น ท่าทางเคร่งเครียดถึงขีดสุด ถานไถชิง เสวี่ยจึงอดที่จะถามขึ้นมาอย่างสงสัยมิได้

สวีฉิงเทียนได้สติทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามเมื่อครู่ ก่อนโบกมือไปมาพร้อมรอยยิ้มแห้ง “ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก คาดมิถึงว่าในโลกนี้จะยังมียอดปรมาจารย์เช่นนี้อยู่ อีกทั้งยังอยู่ใกล้แค่เอื้อมถึงเพียงนี้”

ถานไถชิง เสวี่ยเอ่ยอย่างกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “นอกจากนั้นท่านเย่ยังเป็นคนสุภาพและเรียบง่าย หลายวันมานี้ด้วยคำชี้แนะอย่างจริงใจของเขา ศิษย์จึงสามารถบรรลุขั้นก่อกำเนิดได้อย่างราบรื่น อีกทั้งในด้านดนตรีก็ยังก้าวหน้าขึ้นอย่างมากด้วยเจ้าค่ะ”