ตอนที่ 644 ราชาของเผ่าปีศาจ

ตอนที่ 644 ราชาของเผ่าปีศาจ

ถูกต้อง !

ผู้ที่มาก็คือเจี่ยงหนู ผู้ที่เย่หลิงอี้หรืออ๋องฉีพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เขามาเป็นลูกสมุนนั่นเอง !

เนื่องจากข้อห้ามและกลสังหารมากมายของที่นี่ล้วนเป็นฝีมือของเขา

ดังนั้นเมื่อเอี้ยนฉีเซิ่งใช้ไอกระบี่ในการแหวกทาง เขาจึงสัมผัสได้อย่างรวดเร็ว

และอีกอย่างก็คือ ทำตามคำสั่งของอ๋องฉีหรือเย่หลิงอี้นั่นเอง

ก่อนหน้านี้เขาได้รู้มาว่า ภายในเขตแดนของอ๋องเจี้ยนได้ปรากฏยอดฝีมือไร้เทียมทาน ที่มีความแตกฉานในวิถีกระบี่ขั้นสูงผู้หนึ่งจริง ๆ

อีกทั้งเมื่อหลายวันก่อน

เมื่อคุณชายใหญ่เย่เหลียงสือได้กลับมารายงานว่ายอดฝีมือที่ไร้เทียมทานท่านนี้อีกมินานจะมาที่เขตแดนของอ๋องฉี เพื่อสะสางทุกสิ่งทุกอย่าง

ดังนั้นอ๋องฉีจึงได้สั่งให้เจี่ยงหนูคอยจับตาดูความคลื่นไหวบริเวณชายแดนที่เชื่อมระหว่างทั้งสองเขตแดนไว้

และในวันนี้เอี้ยนฉีเซิ่งก็ได้ทำการเปิดทางให้แก่ยอดฝีมือไร้เทียมทานท่านนี้จริง ๆ

“เจี่ยงหนู อย่าได้กำเริบเสิบสานที่นี่เป็นอันขาด”

เอี้ยนฉีเซิ่งมองแวบเดียวก็จำเจี่ยงหนูได้ จากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ข้าพาผู้อาวุโสเย่มาพบเย่หลิงอี้”

สิ้นเสียง เจี่ยงหนูผู้มีนิสัยมุทะลุและโหดเหี้ยม กลับมิได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดเหมือนทุกครั้ง

ทว่ากลับปรายตามองเอี้ยนฉีเซิ่งเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองทุกคน และสุดท้ายก็หยุดนิ่งอยู่ที่เย่ฉางชิง บุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลาและท่าทางโดดเด่นกว่าผู้ใด

“มิทราบว่าท่านเป็นคนฆ่าคุณชายเจ็ดเย่เหลียงเฉินใช่หรือไม่ ? ”

เจี่ยงหนูขมวดคิ้วมุ่น พลางเอ่ยถามเย่ฉางชิงเสียงเรียบ

แต่ระหว่างที่เย่ฉางชิงกำลังจะเอ่ยปากนั้น

หวงอิงและเหล่าชายชราที่ก่อนหน้านี้ติดตามเย่เหลียงเฉินมาตลอดก็ได้ก้าวออกมา

“ท่านเจี่ยง คุณชายเจ็ดมิได้ตายด้วยน้ำมือของท่านเย่ แต่ถูกวิถีของตนเองครอบงำจนตายเจ้าค่ะ”

หวงอิงประสานมือคารวะเจี่ยงหนู พลางเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง

“ท่านเจี่ยง เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ขอรับ คุณชายเจ็ดถูกวิถีหมากครอบงำจนตายจริง ๆ ขอรับ”

ชายชราที่เหลือต่างก็เอ่ยสำทับขึ้นมาทันที

เจี่ยงหนูแค่นเสียงเย็นออกมา ก่อนจะถามกลับไปว่า “ในเมื่อเย่เหลียงเฉินถูกครอบงำจนตาย เหตุใดพวกเจ้าถึงมิรีบกลับมารายงานความจริง แต่กลับเลือกไปเข้ากับผู้อื่นแทน ? ”

“พวกเรา……”

พวกหวงอิงถึงกับเอ่ยมิออกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ และมิรู้ว่าควรจะอธิบายเช่นไร

“เจ้าพวกรักตัวกลัวตาย ในเมื่อเจ้านายตายไปแล้ว พวกเจ้ายังมีหน้ามีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

เจี่ยงหนูดวงตาเย็นเยียบ ไอสังหารแผ่กระจายออกมา พร้อมกับเอ่ยด้วยท่าทางดุดัน

เย่ฉางชิงมิได้เผยสีหน้าใด ๆ ออกมา เพียงแค่เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “โทษพวกเขามิได้หรอก หากจะโทษกันจริง ๆ แล้ว การตายของเย่เหลียงเฉินผู้นั้นถือว่าเป็นเพราะข้า”

เจี่ยงหนูเบนสายตากลับมาพิจารณาเย่ฉางชิงพลางเอ่ยว่า “หมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าทำลายกลหมากของเขา ดังนั้นจึงทำให้เขาถูกวิถีหมากครอบงำจนตาย”

เจี่ยงหนูพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองรู้อยู่แล้ว “ท่านเป็นผู้กลับชาติมาเกิดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ต้องบอกว่าแม้เจี่ยงหนูจะรู้สึกหวาดกลัวเย่ฉางชิงมิน้อย แต่ก็ยังมิถึงขั้นที่จะต้องลดตัวลงไปคุกเข่ากราบกราน

ภายในกายของเขามีสายเลือดของสัตว์เทพเวหาที่สูงส่งไหลเวียนอยู่ ต่อให้พลังของเขาจะสู้เย่ฉางชิงมิได้ แต่หากเขาต้องการจะหนีไปล่ะก็ มิว่าผู้ใดก็ขวางเอาไว้มิได้เช่นกัน

สิ่งนี้จึงทำให้เขามั่นใจเป็นอย่างมาก

ขณะเดียวกัน ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่จนบัดนี้เย่หลิงอี้ก็ยังมิปรากฏกายขึ้น

เย่ฉางชิงชะงักงัน ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าหมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

มุมปากของเจี่ยงหนูโค้งขึ้น พลางเอ่ยราวกับจะยิ้มเยาะว่า “ข้ามีสายเลือดที่สูงส่ง ทั้งยังมีเคล็ดวิชาโบราณที่สืบทอดมา ดังนั้นมองแค่แวบเดียวก็สามารถรู้ได้แล้ว”

“บังอาจ ! ”

ตอนนั้นเอง ในที่สุดบุรุษชุดดำที่คอยสังเกตเจี่ยงหนูอยู่เงียบ ๆ และสัมผัสได้ถึงไอพลังพิเศษที่แผ่ออกมาจากกายของเจี่ยงหนูก็เอ่ยขึ้น

“เป็นแค่สัตว์เทพเวหาที่สายเลือดยังมิสมบูรณ์ตัวหนึ่ง กลับกล้าทำตัวจองหองอวดดีต่อหน้านายท่านเช่นนี้ ช่างมิรู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ ”

บุรุษชุดดำดวงตาวาวโรจน์ พร้อมทั้งคำรามเสียงเข้ม “อีกอย่างอย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่บรรพบุรุษสัตว์เทพเวหาของเจ้า เมื่อพบนายท่านก็ยังต้องหมอบกราบ นับประสาอันใดกับเจ้ากัน ! ”