ตอนที่ 650 เผ่าจิ้งหรีดโบราณ

ตอนที่ 650 เผ่าจิ้งหรีดโบราณ

จนเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วยาม

หลี่เสวียนเทียนที่ยืนอยู่บนอากาศในที่สุดก็ทนมิไหวอีกต่อไป

เพราะเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาเช่นเขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า

ปราณวิญญาณฟ้าดินของทั่วทั้งสวรรค์บูรพากำลังไหลมาอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังมิไหลย้อนกลับอีกด้วย

มิเพียงเท่านั้น หลักการมหามรรคาและพลังแห่งกฎต่าง ๆ ที่สวรรค์บูรพาปล่อยออกมา กำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว

แค่จินตนาการดูก็รู้แล้วว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จะเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง

ซึ่งเขาที่เป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา ย่อมมิมีทางทนมองสวรรค์บูรพาล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างแน่นอน

คิดถึงตรงนี้ หลี่เสวียนเทียนก็โค้งคำนับให้แก่ลำแสงสีเลือด ที่อยู่ไกลออกไปโดยมิลังเล

“ผู้อาวุโสขอรับ ผู้น้อยเป็นเจ้าผู้ปกครองสวรรค์บูรพาแห่งนี้ หากสวรรค์บูรพาต้องล่มสลายลงแล้วล่ะก็ เช่นนั้นผู้น้อยก็จะต้องถูกสวรรค์ลงโทษ”

หลี่เสวียนเทียนเอ่ยอย่างนอบน้อม “ดังนั้นขอผู้อาวุโสได้โปรดปรานีด้วยขอรับ”

ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามเสียงหนึ่งก็ดังมาจากที่ไกล ๆ

ขณะเดียวกันเมื่อเสียงนี้ดังขึ้น ความว่างเปล่าภายในรัศมีหมื่นลี้ก็พังทลายลงภายในเสี้ยววินาที

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว”

“ขอเพียงข้ามิชิงต้นกำเนิดของโลกใบนี้ไป ปราณวิญญาณฟ้าดิน หลักการเต๋าต่าง ๆ รวมถึงพลังแห่งกฎก็จะค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมาเอง”

“อีกทั้งเกรงว่าเจ้าคงยังมิรู้ ต่อให้ข้าดูดกลืนต้นกำเนิดของโลกใบนี้ไปจนสิ้น เมื่อโลกล่มสลายกลับไปเวิ้งว้างเหมือนดังเก่าแล้ว โลกใบนี้ก็จะค่อย ๆ ฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่ต้องใช้เวลาก็เท่านั้น”

หลี่เสวียนเทียนชะงักงัน ราวกับมีบางอย่างวิ่งขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ มิรู้ว่าควรจะเอ่ยเช่นไรต่อดี

ต้นกำเนิดของโลก โลกกลับไปเวิ้งว้างเหมือนดังเก่าอันใดนั่น เขามิเห็นจะเข้าใจเลยสักนิด

เขารู้เพียงแค่ว่าเวลาเพียงมิกี่ชั่วยามที่ผ่านไป สำหรับโลกใบเล็ก ๆ อย่างสวรรค์บูรพาแล้ว

อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายหมื่นปี หรือนานกว่านั้นจึงจะสามารถฟื้นคืนกลับมาได้อีก

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้สวรรค์บูรพาจะค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมา แต่ก็มิต่างอันใดจากโลกที่ไร้ชีวิตอยู่ดี และก่อนหน้านี้เป็นเขาที่ประมาทสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้มากเกินไป

จนถึงตอนนี้เพิ่งจะรู้ซึ้งว่าเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาอย่างเขานั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ที่น่ากลัวเหล่านี้ แท้จริงแล้วอ่อนแอเพียงใด

หากคำท้วงติงของเขาเกิดทำให้อีกฝ่ายมิพอใจขึ้นมา มิแน่ว่าอีกฝ่ายอาจจะทำลายสวรรค์บูรพาลงเสียเดี๋ยวนี้ก็เป็นได้

‘ตอนนี้ข้าควรทำเช่นไรดี ? ’

‘ลำบากใจจริง ๆ ! ’

‘เดิมทีคิดว่าหลังจากได้เป็นเจ้าผู้ปกครองโลกใบหนึ่งแล้ว ก็จะสามารถอยู่เหนือผู้คนมากมายเป็นรองแค่เพียงผู้ปกครองแดนเซียนโบราณเท่านั้น’

‘แต่ผู้ใดจะรู้ว่ามีคนขุดกับดักเอาไว้ที่สวรรค์บูรพาใหญ่ขนาดนี้’

‘บัดซบสิ้นดี ! ’

‘นี่มันต้องการให้ข้าตายชัด ๆ ! ’

เพียงพริบตา เวลาก็ได้ผ่านไปอีกประมาณหนึ่งก้านธูป

ดวงตาของหลี่เสวียนเทียนก็เปล่งประกายออกมา ราวกับว่าในที่สุดก็คิดวิธีบางอย่างขึ้นมาได้

จากนั้นเขาก็หลับตาทั้งสองข้างลง โซ่ตรวนแห่งกฎอันดำมืดหลายสายรอบกายที่หมุนวน ก็จมลงสู่ความว่างเปล่า

มินาน เขาก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มุมปากอดมิได้ที่จะโค้งขึ้นเผยรอยยิ้มมีเลศนัยออกมา

‘ท่านเย่ ! ’

‘ท่านเย่ผู้ที่ลึกล้ำสุดจะหยั่งผู้นั้น เวลานี้ได้อยู่ระหว่างทางไปยังปลายทางของเส้นทางโบราณแล้ว’

‘อีกทั้งก่อนหน้านี้สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวผู้นี้ยังได้พูดจาโอ้อวดเอาไว้ว่าจะดูดกลืนท่านเย่เสีย เพื่อฟื้นฟูร่างกายของตน’

‘แต่บัดนี้ท่านเย่ใกล้จะขึ้นไปถึงแดนเซียนโบราณแล้ว’

‘และหากขึ้นไปถึงแดนเซียนโบราณได้สำเร็จ แผนการที่สิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวผู้นี้วางเอาไว้ก็จะต้องสูญเปล่า’

คิดได้ดังนั้น เขาก็ประสานมือพร้อมเอ่ยขึ้นทันทีว่า “ผู้อาวุโสขอรับ ท่านเย่ผู้นั้นกำลังไปยังปลายทางของเส้นทางโบราณแล้วขอรับ”

“คิดว่าด้วยพลังของท่านเย่ ต่อให้ปลายทางของเส้นทางโบราณจะมีทัณฑ์สวรรค์พิฆาตฟาดฟันลงมามิหยุด และยังมีกฎของสองโลกสะกดอยู่ ก็เกรงว่าคงมิอาจขัดขวางท่านเย่ได้ขอรับ”

ครั้งนี้

เมื่อหลี่เสวียนเทียนเอ่ยออกไป ราวกับทั่วทั้งบริเวณถูกผนึกเอาไว้ก็มิปาน

หลังจากผ่านไปชั่วอึดใจ

ร่างสีดำร่างหนึ่งก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

เพียงพริบตา ร่างสีดำนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้น และยืนอยู่ตรงหน้าของหลี่เสวียนเทียน

เปรี้ยง !

ทันใดนั้น ความว่างเปล่าด้านหลังของร่างสีดำพลันพังทลายลง